Ο χαμένος Τσίπρας, ο κερδισμένος Σαουλίδης, η πρώτη μεγάλη γκάφα της Μαρίας και οι μακάβριες συγκρίσεις μεταξύ Τεμπών και Ισπανίας. Γράφει ο Σαλονικιός

Δεν ξέρω πόσες ανάλογες εκδηλώσεις σαν κι αυτές που έκανε σε Αθήνα, Πάτρα και Θεσσαλονίκη για την παρουσίαση του βιβλίου του, έχει στο μυαλό του να κάνει ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά, έπειτα από τη σαββατιάτικη στο «Ολύμπιον» μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτεί. Ο μόνος που έχει λόγο να αισθάνεται ικανοποίηση από τη συγκέντρωση του Αλέξη στη Θεσσαλονίκη είναι ο Αντώνης Σαουλίδης, στέλεχος (ακόμη) του ΠΑΣΟΚ ο οποίος από την αφάνεια στην οποία είχε περιέλθει, απόλαυσε πανελλήνια δημοσιότητα. Για τον Τσίπρα, όμως, τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου καλά.

Η προσέλευση του κόσμου ήταν ικανοποιητική. Γέμισε το «Ολύμπιον» και ήταν και καμιά εκατοστή από έξω. Σύνολο περί τους 400. Ωστόσο, η σύνθεση του ακροατηρίου ήταν μάλλον απογοητευτική. Η συντριπτική πλειονότητα προερχόταν από τον ΣΥΡΙΖΑ, ελάχιστοι ήταν από άλλους χώρους κι αυτοί πήγαν από περιέργεια. Ακόμη πιο απογοητευτική ήταν η ηλικιακή σύνθεση του ακροατηρίου ο μέσος όρος του οποίου υπερέβαινε τα πενήντα χρόνια. Παντού έβλεπες γκρίζα κεφάλαια, οι νεολαίοι ήταν απόντες.

Στροφή προς το Κέντρο

Απουσίαζαν επίσης εκπρόσωποι των λεγόμενων παραγωγικών τάξεων, των επιμελητηρίων, του επιχειρηματικού κόσμου οι οποίοι, ως γνωστόν, δεν πηγαίνουν απρόσκλητοι. Θα μου πείτε, ο Αλέξης ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με δαύτους. Όπως δεν τα πήγαινε καλά ούτε με την Εκκλησία. Εδώ όμως, φρόντισε να κάνει ένα άνοιγμα με το γεύμα με συνδαιτυμόνα τον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεο. Είναι η πρώτη φορά που ο πρώην πρωθυπουργός, στα 15 χρόνια που ήταν αρχηγός στον ΣΥΡΙΖΑ και τεσσεράμισι πρωθυπουργός, συναντάται με εκκλησιαστικό παράγοντα, πλην του αρχιεπισκόπου. Είναι κι αυτό στο πλαίσιο της επιχειρούμενης στροφής προς το Κέντρο, αλλά και ένα άνοιγμα σε ομάδα ψηφοφόρων οι οποίοι αλληθωρίζουν και προς τη Μαρία Καρυστιανού.

Συμπερασματικά, η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης ήταν αποτυχημένη. Και οργανωτικά και πολιτικά. Ο κόσμος έφευγε απογοητευμένος ή, στην καλύτερη περίπτωση, αμήχανος, γιατί περίμενε να ακούσει κάτι καινούργιο. Είτε πολιτικές θέσεις είτε το όνομα του νέου κόμματος είτε, έστω, τον χρόνο που αυτό θα ανακοινωθεί. Δεν άκουσε τίποτε από τα τρία. Οργανωτικά, δε, υπήρχε χάος. Δεν ξέρω εάν αυτό υπακούει στο μοντέλο της αυτοοργάνωσης το οποίο θέλει να προωθήσει ο Αλέξης, όπως φάνηκε πάντως, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να λειτουργήσει.

Ξεθωριάζει το «φωτοστέφανο»

«Εδοξάσθη κρυπτόμενος και κατεποντίσθη εμφανιζόμενος». Η ρήση αποδίδεται στον Γέρο της Δημοκρατίας, Γεώργιο Παπανδρέου και αφορούσε τον στρατηγό Γεώργιο Γρίβα. Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού είναι ασφαλώς διαφορετική. Εκείνη δεν επιδίωξε να συναντηθεί με την κακή της μοίρα, δυστυχώς της προέκυψε. Έγινε, δε, δημοφιλής, όχι κρυπτόμενη, αλλά εξαιτίας του αγώνα της για να απονεμηθεί δικαιοσύνη για το θάνατο των 57 ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και η κόρη της, Μάρθη, στο δυστύχημα των Τεμπών. Ωστόσο, εδώ και λίγες εβδομάδες έχει ανοίξει άλλη περπατησιά, βάζοντας πλώρη για την ίδρυση κόμματος.

Έπειτα από αυτό, ήταν αναμενόμενο, το «φωτοστέφανο» που την περιέβαλε να αρχίσει να ξεθωριάζει. Το ίδιο και η ασυλία που απολάμβανε από όλα τα κόμματα, ακόμη και από το κυβερνών. Άπαξ, όμως, και βγήκε στο ξέφωτο, γίνεται στόχος. Οι βολές προέρχονται πανταχόθεν. Κυρίως από την αντιπολίτευση καθώς αυτήν φαίνεται να διεμβολίζει περισσότερο. Μέχρι τώρα δεν προσέφερε αφορμές καθώς ο λόγος της (δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, κάθαρση κ.ο.κ.) ήταν στρογγυλός και γενικόλογος. Όλα αυτά μέχρι χθες.

Στα άκρα δεξιά

Χθες για πρώτη φορά, έδωσε μια συνέντευξη εφ' όλης της ύλης (σ.σ. στο ΟΡΕΝ) όπου υπέπεσε στο πρώτο μεγάλο λάθος, θέτοντας σε αμφισβήτηση το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση. Δικαίωμα κατοχυρωμένο νομικά, ήδη εδώ και σαράντα χρόνια, αλλά και με ευρύτατη κοινωνική αποδοχή. Απόδειξη ότι κανένα κόμμα, ακόμη και τα ακροδεξιά ή τα υπερσυντηριτικά τα οποία διαφωνούν με τις αμβλώσεις, ωστόσο ποτέ δεν έθεσαν θέμα επαναφοράς της απαγόρευσής τους. Το έθεσε με έμμεσο τρόπο η Καρυστιανού λέγοντας πως θα μπορούσε να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση.

Έως τώρα, η «Μαρία των Τεμπών» ήταν ιδεολογικά αταξινόμητη. Τις τελευταίες ημέρες, ωστόσο, οι θέσεις τις οποίες διατυπώνει ωθούν το πολιτικό στίγμα της ολοένα και δεξιότερα, με κίνδυνο να ακουμπήσει στα άκρα της δεξιάς πτέρυγας του πολιτικού φάσματος. Παρέα με τους Σπαρτιάτες, τους Βελόπουλους και τους Νατσιούς. Αν συνεχίσει έτσι κινδυνεύει να περιορίσει δραματικά το ακροατήριο στο οποίο θα απευθύνεται και να δει τα πανιά της να ξεφουσκώνουν πριν καν να προλάβουν να την οδηγήσουν ως την κάλπη.

Ομοιότητες και διαφορές

Πριν ακόμη να εξακριβωθεί ο ακριβής αριθμός των νεκρών καθώς και τα ακριβή αίτια του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στην Ισπανία κάποιοι έσπευσαν να το συσχετίσουν με το δυστύχημα στα Τέμπη προκειμένου να «αποδείξουν» ότι όσα λέγονται για ξυλόλια, εξαφανισμένα βαγόνια κ.λπ., έχουν βάση. Διατύπωσαν την κρίση ότι τα δύο δυστυχήματα ήταν ακριβώς ίδια, όμως, στην Ισπανία, λένε, δεν υπήρξε έκρηξη, ούτε πυρόσφαιρα. Όλα, δε, τα θύματα (σ.σ. 40 ως την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο) έχασαν τη ζωή τους λόγω της σύγκρουσης. Κανένα από πυρκαγιά ή ασφυξία.

Ανέτρεξα σε διάφορα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Όλα μετέδιδαν ότι το δυστύχημα προήλθε όταν τα τρία τελευταία βαγόνια μιας αμαξοστοιχίας εκτροχιάστηκαν (λόγω ενός σπασμένου συνδέσμου σε μία από τις δύο ράγες) με αποτέλεσμα να πέσουν σε άλλο διερχόμενο τρένο το οποίο στη συνέχεια επίσης εκτροχιάστηκε. Δεν υπήρξε, δηλαδή, μετωπική σύγκρουση, σύμφωνα με τα έως τώρα δεδομένα. Όμως, ακόμη και εάν συνέβαινε ακριβώς το ίδιο, εάν δηλαδή είχαμε και στην Ισπανία μετωπική σύγκρουση μεταξύ των δύο τρένων, πώς τεκμηριώνονται οι θεωρίες περί ξυλολίου και εξαφανισμένων βαγονιών στην περίπτωση των Τεμπών; Μέσω της Ισπανίας;

Αμφισβήτηση εξ' αρχής

Σε περίπου δύο μήνες είναι προγραμματισμένη να αρχίσει η δίκη για τα Τέμπη. Και στο ακροατήριο οφείλουν όλες οι πλευρές να παρουσιάσουν τεκμήρια και αποδείξεις προκειμένου να πείσουν για τα πραγματικά αίτια του δυστυχήματος. Όμως, με το κλίμα που έχει διαμορφωθεί, όποια απόφαση και εάν προκύψει από το δικαστήριο, έχει τεθεί ήδη υπό αμφισβήτηση. Και σε αυτό συμβάλλει δυστυχώς και η ίδια η Μαρία Καρυστιανού με τις συνεχείς δηλώσεις της, όπως τη χθεσινή στο ΟΡΕΝ όταν είπε πως «το να περιμένω άλλα 4-5 χρόνια να τελειώσει μια κουτσή, μια σικέ δίκη, η οποία θα βάλει την ταφόπλακα, θα κλείσει το θέμα συγκάλυψης, δεν έχει νόημα. Προσπαθώ να κάνω κάτι άλλο, το οποίο έχει μια πιθανότητα να φέρει τη δικαίωση στο παιδί μου και σε όλους μας με μια καινούργια κυβέρνηση με ανεξάρτητη δικαιοσύνη».