Θεσσαλονίκη: Μια νεκρή πόλη όπου δεν συμβαίνει τίποτα, τίποτα και τίποτα
Στη Θεσσαλονίκη όπου «δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα» σε πολιτιστικό επίπεδο, όπου «μουσεία και άλλοι φορείς υπολειτουργούν», όπως ακούμε αρκετά συχνά, σήμερα ολοκληρώνεται η 22η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, μια άκρως… ασήμαντη διοργάνωση που έφερε στην πόλη δεκάδες χιλιάδες κόσμου, ειδικών και μη στον χώρο του βιβλίου, αναγνωστών, επισκεπτών κ.α.
Αμέσως μετά στον επίσης… ανύπαρκτο εικαστικό της κόσμο πραγματοποιείται στις 14 – 17 Μαΐου και πάλι στους χώρους της ΔΕΘ – Helexpo όπως η παραπάνω διοργάνωση, η Art Thessaloniki, άλλο ένα… ανάξιο λόγου γεγονός της σύγχρονης εικαστικής έκφρασης που θα φέρει στην πόλη δημιουργούς, γκαλερί και συλλέκτες από πολλά μέρη του κόσμου, όπως η Ελλάδα, η Ευρώπη, οι ΗΠΑ και η Ασία.
Στο ίδιο αντικείμενο, λίγες μέρες αργότερα στις 23 Μαΐου εγκαινιάζεται η Κεντρική Έκθεση της 9ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, άλλης αμελητέας διοργάνωσης, με φορέα υλοποίησης τον εξίσου αμελητέο υπεροργανισμό MOMus (τέσσερα μουσεία στη Θεσσαλονίκη και ένα στην Αθήνα), που έχει ορίσει το εντελώς ανεπίκαιρο και με έλλειψη ενδιαφέροντος θέμα: «Ριζοσπαστική Νοημοσύνη».
Αν πεις για τον χώρο του θεάτρου, τότε θα απογοητευτείς εξίσου… Παραστάσεις από την Αθήνα που κάνουν sold out, ένα ΚΘΒΕ με πέντε υπερπλήρεις σκηνές, η Ανοιχτή Θεατρική Σκηνή του δήμου Θεσσαλονίκης που φέρνει στο προσκήνιο άστεγες θεατρικές ομάδες αποτελούμενες από νέους ως επί το πλείστον ανθρώπους που έχουν κέφι και μεράκι για την τέχνη τους, αλλά και ένα Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, στο οποίο χρειάζεται κανείς «μέσο» (λέμε τώρα…) για παραχώρηση χώρου, αφού για να νοικιάσεις τις σκηνές του, έτσι όπως είναι τίγκα από παραγωγές, χρειάζεται να κλείσεις έναν χρόνο πριν!
Ως προς το ελεύθερο θέατρο (που εγώ το λέω off Κρατικό, κάτι σαν το off Broadway) ποιο να πρωτοαναφέρω; Το Αυλαία, το Θέατρο Τ, το Σοφούλη, το Αμαλία; Ως προς τις μουσικές σκηνές τι να γράψω; Για το We, τον Μύλο, τη Μικρή Σκηνή, το Block 33; Από τα τόσα που υπάρχουν ξεχνάω κάποια και θα παρεξηγηθώ φοβάμαι…
Δεν φοβάμαι όμως να γράψω το εξής: Όλοι εσείς που λέτε ότι στη Θεσσαλονίκη τίποτε δεν αξίζει από όλα όσα γίνονται στον πολιτισμό, έχετε πατήσει άραγε ποτέ το πόδι σας στο θέατρο; Έχετε διαβάσει, έστω ένα, βιβλίο; Έχετε δει σινεμά; Έχετε επισκεφθεί εικαστικές εκθέσεις; Ξέρετε ποιοι είναι οι συγγραφείς της πόλης; Οι μουσικοί; Οι ερμηνευτές; Οι εικαστικοί της;
Ή περιμένετε να φύγουν από εδώ, να γίνουν γνωστοί στην Αθήνα και, αρκετές φορές και στο εξωτερικό, και μετά να καταλάβετε τι βγάζει αυτός ο τόπος και πόσο λάθος το αξιολογείτε; Αν εσείς λοιπόν έχετε βαρεθεί τον ίδιο σας τον εαυτό και βράζετε στο ζουμί σας, ο πολιτισμός δεν σας φταίει… Ο πολιτισμός είναι παντού στη Θεσσαλονίκη, προσδιορίζει την ταυτότητά της, είναι ποιότητα ζωής και αφορμή εξέλιξης.
Όποιος τον καταλαβαίνει αυτό μπράβο του, όποιος πάλι όχι καλά να πάθει! Ας πορευτεί με τη μιζέρια του και ας μας αφήσει στην ησυχία μας, χωρίς σχόλια ή αναπαραγωγές.
Εμείς, χωρίς να ισχυριζόμαστε προφανώς ότι όλα είναι τέλεια και ότι τίποτε δεν λείπει, προς το παρόν και κάθε Κυριακή, από αυτήν εδώ τη στήλη, θα προσπαθούμε να αναδεικνύουμε τα καλά, να στηλιτεύουμε τα αρνητικά, να έχουμε το θάρρος να εκφράζουμε την άποψή μας, ακόμη και αν ενοχλεί, πάντα όμως μετά από προσπάθεια σοβαρής αναζήτησης και, φυσικά, με σεβασμό και εκτίμηση στο αντικείμενο αλλά και στους φορείς που το υπηρετούν και το εκπροσωπούν.
Γιατί, σαν τον πραγματικό πολιτισμό δεν έχει! Και η Κυριακή, μέρα αργίας και ελεύθερου χρόνου, οφείλει να είναι δική του. Όπως είναι δική του και η Τσολάκη.
À bientôt (εις το επανιδείν) λοιπόν, όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι Γάλλοι, με περισσότερα σχόλια την επόμενη φορά για πρόσωπα και πράγματα που κινούνται στη σκηνή, αλλά και στο παρασκήνιο του πολιτισμού της Θεσσαλονίκης.
