Η δημοσιογραφική δεοντολογία που πάει περίπατο, οι δυο καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, το Κυριακοδευτερότριτο και όσοι μάλλον δεν μας αγαπούν

Πίσω από τη σκηνή, γίνονται σκηνικά! Ό,τι από αυτά φτάνουν στην «Κυριακή στο παρασκήνιο» το καταγράφουμε και σας το μεταφέρουμε κάθε Κυριακή:

-Κάποτε υπήρχε ένας κανόνας στις Ενώσεις Συντακτών: ήταν ασυμβίβαστο και δεν επιτρεπόταν ένας δημοσιογράφος που εργαζόταν σε ένα συγκεκριμένο ρεπορτάζ να αναλαμβάνει γραφεία Τύπου οργανισμών που ανήκουν στο αντικείμενο με το οποίο καταπιανόταν. Αυτό στα παλιά καλά χρόνια της ελληνικής δημοσιογραφίας όταν και το επάγγελμα αμειβόταν όπως έπρεπε, αλλά και οι δημοσιογράφοι απολάμβαναν αυτονόητων προνομίων όπως αποζημιώσεων για δημοσιογραφικές αποστολές κ.α. Στην πορεία ο κανόνας αυτός καταστρατηγήθηκε με την ανοχή των Ενώσεων και, βέβαια, από την οικονομική κρίση και μετά, όταν το επάγγελμα χτυπήθηκε ανελέητα και καταλύθηκαν οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας που διασφάλιζαν τις μισθολογικές συνθήκες των δημοσιογράφων, ουδείς τολμούσε να μιλήσει για ασυμβίβαστο και σωστά. Άλλο όμως το ασυμβίβαστο και άλλο το φόρα παρτίδα…

Εσχάτως (ναι δεν το είχα προσέξει πριν) με λύπη μου είδα στον χώρο του πολιτισμού κάποιους συνάδελφους που αναγκάζονται λόγω των συνθηκών- και καλά κάνουν- να έχουν δύο και τρεις δουλειές για να τα βγάλουν πέρα, να προβάλλουν συχνά μέσα από τη δημοσιογραφική δουλειά τους τα ίδια τα πρόσωπα για τα οποία εργάζονται ως επικοινωνιολόγοι. Τους αναγκάζουν; Δεν ξέρουν τους όρους και τα καταστατικά των Ενώσεων στις οποίες είναι μέλη; Όπως και να έχει ας είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί! Είπαμε αντιμετωπίζουμε όλοι τις δυσκολίες μας. Όχι όμως να δίνουμε αφορμές για να μας χαρακτηρίζουν και πουλημένους!

-«Θέλω την Κυριακή και τη Δευτέρα και την Τρίτη»… μου έλεγε όταν μου τηλεφωνούσε για να ζητήσει κάτι για τη δουλειά. Γελούσαμε. Δεν θα μπορούσα από αυτήν εδώ τη στήλη να μην κάνω αναφορά στην απώλεια του Δημήτρη Σαλπιστή, ενός ανθρώπου που προσέφερε στον πολιτισμό της πόλης. Τον γνώρισα και συνεργάστηκα μαζί του ως υπεύθυνη του γραφείου Τύπου του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, όταν εκείνος ήταν πρόεδρος του δσ του οργανισμού. Είχε χιούμορ, ήταν όμως και αυστηρός και απαιτητικός και πολύ εργατικός σε σημείο να θεωρεί αυτονόητο ότι ένας νέος άνθρωπος οφείλει στον εαυτό του να δουλεύει 15-16 ώρες το εικοσιτετράωρο.

Μάλιστα, σωστά πράξασα, η Αγιορειτική Εστία τιμώντας τη μνήμη του ως πρώην προέδρου της, πήρε την απόφαση να αναβάλλει την τελετή εγκαινίων έκθεσης που προγραμματίζει να παρουσιάσει στη Θεσσαλονίκη. Ελαφρύ το χώμα, πρόεδρε. Συλλυπητήρια στην οικογένεια.

-Γράφω και λέω συχνά πως οι κριτικοί, ανεξάρτητα αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε μαζί τους, είναι οι καταλληλότεροι για να «ανατέμνουν» ένα καλλιτέχνημα, να μπουν στην ουσία του, να το αποδομήσουν, να το κωδικοποιήσουν αλλά και να το… αποκωδικοποιήσουν. Είναι λογικό, γιατί οφείλουν να έχουν τις απαραίτητες γνώσεις αλλά και την τριβή με το αντικείμενο που τους δίνει την πείρα ώστε να συγκρίνουν και, τελικά, να βγάλουν συμπεράσματα.

Οι δικοί μας κριτικοί κινηματογράφου, αυτοί της ΠΕΚΚ, ανέδειξαν τις δέκα καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, αλλά και τις δέκα καλύτερες διεθνείς παραγωγές από το 1976 που ιδρύθηκε η Ένωση ως τις μέρες μας. Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στον κινηματογράφο «Άστυ» της Αθήνας και συνδυάστηκαν με δύο τιμητικές απονομές. «Καλύτερη ξένη ταινία της 50ετίας» αναδείχθηκε η «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα και «Καλύτερη ελληνική ταινία όλων των εποχών» ο «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, με τη σύντροφο του εκλιπόντος, Φοίβη Οικονομοπούλου, να παραλαμβάνει τη σχετική τιμητική πλακέτα. Συγχρόνως, ο μακροβιότερος πρόεδρος της ΠΕΚΚ ή αλλιώς Presidente, όπως έχει καθιερωθεί κάποιοι να τον αποκαλούν, Ανδρέας Τύρος, αναγορεύτηκε σε Επίτιμο πρόεδρο. Ωραίες οι κινήσεις του νυν προέδρου Βασίλη Κεχαγιά. Και ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που βλέπουν κινηματογράφο με το μάτι του κριτικού και όχι με το μέτρο του ταμείου.

-Ναι το γνωρίζω πως κάποιοι πολιτιστικοί οργανισμοί της πόλης που ταξιδεύουν στο εξωτερικό δεν συμπεριλαμβάνουν στην αποστολή τους δημοσιογράφους της Θεσσαλονίκης ή συμπεριλαμβάνουν ελάχιστους και όχι το αντιπροσωπευτικό δείγμα. Ναι, το γνωρίζω ότι προστρέχουν πάντα στα ΜΜΕ της Θεσσαλονίκης και βρίσκουν ανοιχτόκαρδη ανταπόκριση, όταν χρειάζονται βοήθεια για την προβολή τους, αφού είναι γνωστό ότι καρφί δεν της καίγεται της Αθήνας για όλα όσα συμβαίνουν εδώ και, κυρίως, για τον πολιτισμό. Όλοι όσοι όμως προσπαθείτε να με πριζώσετε στο κατ’ ιδίαν ώστε να γράψω πικρόχολα σχόλια για το παραπάνω ζήτημα, ατυχήσατε. Δικαίωμα του καθένα είναι να κάνει τις επιλογές του, όπως φυσικά είναι και δικαίωμα του καθένα να τις χαρακτηρίζει και να τις κρίνει. Όσο για εμένα, έχω να γράψω μόνο: υγεία και καλή καρδιά!