Γραφεία Τύπου με… τοίχους, αυλαίες με κίνηση, μια Μέριλιν που επιστρέφει και τραγούδια που δεν γερνούν

Όταν ο πολιτισμός ψάχνει… το γραφείο Τύπου

Το έχουμε ξαναγράψει και θα επιμείνουμε να το γράφουμε μέχρι να λυθεί: τα γραφεία Τύπου των πολιτιστικών οργανισμών δεν είναι μια πολυτέλεια που περισσεύει από την καλλιτεχνική δουλειά. Είναι μέρος της.

Κι όμως, σε αρκετούς πολιτιστικούς φορείς η επικοινωνία εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως μια παράλληλη αρμοδιότητα, που μπορεί να ανατεθεί εκ των ένδον, ενώ ακόμη και εκεί όπου υπάρχουν επαγγελματίες του χώρου, οι άνθρωποι είναι συχνά τόσο λίγοι μπροστά στον όγκο των υποχρεώσεων, ώστε η επικοινωνία να γίνεται αγώνας δρόμου.

Και αυτό δεν είναι απλώς ένα οργανωτικό ζήτημα. Είναι μια απώλεια για την ίδια την πολιτιστική ζωή της Θεσσαλονίκης, που έχει πλούσιο και πολυσχιδές προϊόν, αλλά δεν καταφέρνει πάντα να το συστήσει στο κοινό με τον τρόπο που του αξίζει.

Το ξανασκεφτήκαμε αυτές τις ημέρες, όταν αναζητώντας πληροφορίες από μεγάλο πολιτιστικό οργανισμό της πόλης, πέσαμε για ακόμη μία φορά πάνω στον γνωστό… τοίχο.

Κρίμα. Γιατί ο πολιτισμός παράγει εξαιρετικά πράγματα. Κάποιος, όμως, πρέπει και να τα επικοινωνεί.

Η πόλη ξαναμπαίνει σε ρυθμό

Μετά την καλοκαιρινή ανάπαυλα, οι πολιτιστικοί φορείς της Θεσσαλονίκης φαίνεται πως πατούν ξανά γκάζι. Η νέα εβδομάδα έρχεται με τις συνεντεύξεις Τύπου των Δημητρίων και της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης, που θα παρουσιάσουν επισήμως τον προγραμματισμό τους, σηματοδοτώντας ουσιαστικά την έναρξη της νέας πολιτιστικής σεζόν.

Η κινητικότητα, βέβαια, έχει ήδη αρχίσει να γίνεται αισθητή, με εκδηλώσεις σε διαφορετικά πεδία της τέχνης να επιστρέφουν σταδιακά στην καθημερινότητα της πόλης. Και κάτι μας λέει πως ο Οκτώβριος θα έχει αρκετή δουλειά για όσους αγαπούν τον πολιτισμό και ακόμη περισσότερη για όσους καλούνται να τον καταγράψουν.

Μείνετε συντονισμένοι, λοιπόν. Το emakedonia.gr θα είναι εδώ για να παρακολουθεί την κίνηση της πόλης και να σας ενημερώνει.

Όταν οι πολιτιστικοί δρόμοι συναντιούνται

Αν κάτι έχει ενδιαφέρον και φέτος στα Δημήτρια, είναι και οι συναντήσεις που δημιουργούνται ανάμεσα στους πολιτιστικούς φορείς της πόλης. Γιατί ένας θεσμός με ιστορία έξι δεκαετιών μπορεί να γίνεται ακόμη πιο ζωντανός όταν ανοίγει χώρο για συνεργασίες.

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος συμμετέχει και αυτή τη χρονιά στο Φεστιβάλ Δημητρίων με πέντε φιλοξενούμενες παραγωγές, μία συμπαραγωγή με τον Δήμο Θεσσαλονίκης και μία δική του παραγωγή. Και κάπως έτσι, το θέατρο συναντά τη μουσική, τον χορό και τις σύγχρονες σκηνικές δημιουργίες, ενώ οι θεσμοί της πόλης αφήνουν για λίγο στην άκρη τα… χωράφια τους και ανταμώνουν στην ίδια πολιτιστική σκηνή.

Οι συμπράξεις έχουν, άλλωστε, αυτή την ωραία ιδιότητα: πολλαπλασιάζουν τις αφορμές, ανοίγουν δρόμους και κάνουν την πολιτιστική ζωή της πόλης λίγο μεγαλύτερη από το άθροισμα των επιμέρους δράσεών της.

Η Αλεξάνδρα ξανασυναντά τη Μέριλιν

Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου περνά μια δύσκολη περίοδο μετά την απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη. Οι δυο τους συνδέονταν με στενή φιλία, ενώ ο αδικοχαμένος καλλιτέχνης είχε παντρέψει την ηθοποιό με τον πρώην σύζυγό της. Παρότι οι δυο τους έχουν πλέον χωρίσει, η Αλεξάνδρα διατηρεί πολύ καλές σχέσεις μαζί του και εξακολουθούσε να αποκαλεί τον Μαζωνάκη κουμπάρο της.

Η ζωή, ωστόσο, έχει και τις δικές της απαιτήσεις και η σκηνή επιστρέφει ήδη στην καθημερινότητά της. Η ηθοποιός, που είναι στη διανομή της «Λυσιστράτης» του ΚΘΒΕ, ετοιμάζεται τώρα να επιστρέψει ως Μέριλιν στον «Φάκελο Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase», σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι, που παρουσιάζεται από τις 24 Σεπτεμβρίου στο Φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Η παράσταση είχε παρουσιαστεί την περασμένη σεζόν στο Artbox Fargani και η επιστροφή της στο φουαγιέ του θεάτρου μοιάζει να της ταιριάζει περισσότερο. Για την Αλεξάνδρα, πάντως, είναι μια ακόμη συνάντηση με το ΚΘΒΕ, σε μια περίοδο που η δουλειά μπορεί να της προσφέρει έναν ρυθμό και μια καθημερινότητα, χωρίς βέβαια να γνωρίζει κανείς πώς διαχειρίζεται ένας άνθρωπος μια τόσο προσωπική απώλεια.

Και κάτι μας λέει πως οι δρόμοι της με το δημόσιο θέατρο της Βόρειας Ελλάδας δεν θα χωρίσουν εδώ. Μετά τη «Λυσιστράτη» και τη Μέριλιν, μάλλον υπάρχει και συνέχεια. Για να δούμε…

Τριάντα χρόνια μετά, κάποια τραγούδια δεν μεγάλωσαν

Υπάρχουν δίσκοι που καταγράφονται στην ιστορία της ελληνικής μουσικής και υπάρχουν κι εκείνοι που, τριάντα χρόνια μετά, εξακολουθούν να μοιάζουν σαν να γράφτηκαν για το σήμερα. Η «Μικρή πατρίδα» του Γιώργου Ανδρέου και του Παρασκευά Καρασούλου φαίνεται πως ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Τριάντα χρόνια μετά την πρώτη έκδοσή της, η «Μικρή πατρίδα» επιστρέφει ως ενιαίος κύκλος τραγουδιών στη σκηνή, με τους δύο δημιουργούς παρόντες και μια ομάδα σημαντικών ερμηνευτών. Στη Θεσσαλονίκη, η επετειακή παράσταση θα παρουσιαστεί στις 3 Οκτωβρίου στο Μέγαρο Μουσικής, στο πλαίσιο των 61ων Δημητρίων.

Και έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι τραγούδια όπως η «Μικρή πατρίδα», το «Γράμμα στον κύριο Νίκο Γκάτσο», «Τον εαυτό του παιδί», ο «Άγιος ο έρωτας», οι «Δυο μέρες μόνο» και οι «Δον Κιχώτες» έχουν εδώ και χρόνια ξεπεράσει τα όρια μιας συγκεκριμένης δισκογραφικής στιγμής. Έχουν περάσει στη συλλογική μνήμη, έχουν ερμηνευτεί ξανά και ξανά και έχουν αποκτήσει τη δική τους ζωή.

Αυτή είναι τελικά και η πιο δύσκολη δοκιμασία για ένα τραγούδι: να περνούν τα χρόνια και εκείνο να εξακολουθεί να βρίσκει ανθρώπους πρόθυμους να το τραγουδήσουν.