Από την επόμενη μέρα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης μέχρι την Αγορά Μοδιάνο, το «Ντέρτι» και τις παρεξηγήσεις στα Γραφεία Τύπου

Η επόμενη μέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Η κυριότερη είδηση της εβδομάδας στον πολιτισμό ήταν μάλλον η αποχώρηση της Ελίζ Ζαλαντό από τη θέση της Γενικής Διευθύντριας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Το νέο ήταν φυσικό να ανοίξει αμέσως τη συζήτηση για την επόμενη μέρα και, μαζί με αυτή, να αρχίσουν να ακούγονται και διάφορα ονόματα.

Ματαίως νομίζουμε. Διότι οι πληροφορίες της Κυριακής στο Παρασκήνιο λένε ότι πολύ σύντομα αναμένεται να προκηρυχθεί πρόσκληση ενδιαφέροντος για τη θέση, ώστε να εξεταστούν οι υποψηφιότητες και τα προσόντα των υποψηφίων.

Οπότε, προς το παρόν, ας αφήσουμε τα ονόματα να περιμένουν την επίσημη διαδικασία.

Γιατί στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης μια άλλη σελίδα μόλις άρχισε να γράφεται.

Ένας γνώριμος της πόλης έχει… «Ντέρτι»

Αναμφίβολα μία από τις σειρές που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον του κοινού στη φετινή τηλεοπτική σεζόν είναι το «Ντέρτι» του ΑΝΤ1. Τα νούμερα τηλεθέασης βέβαια δεν τα γνωρίζουμε. Άλλωστε, ποτέ δεν θεωρήσαμε ότι οι αριθμοί είναι εκείνοι που αποφασίζουν για την ποιότητα μιας δουλειάς.

Αυτό που μας έκανε να χαμογελάσουμε είναι ότι ανάμεσα στα πρόσωπα της σειράς βρίσκεται και ένας δικός μας άνθρωπος: ο ηθοποιός Γιάννης Καραμφίλης, που γνωρίζουμε από τις συνεργασίες του με το ΚΘΒΕ.

Ο Καραμφίλης τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται όλο και συχνότερα σε ενδιαφέρουσες τηλεοπτικές δουλειές, ενώ έχει και ένα επιπλέον προσόν που ταιριάζει γάντι σε μια σειρά με έντονο μουσικό στοιχείο: παίζει μπουζούκι.

Το μουσικό του ταλέντο το έχουμε δει και στη σκηνή του ΚΘΒΕ, όπου συμμετείχε στην παράσταση για τη ζωή του Τσιτσάνη. Έτσι, το πέρασμα από τη θεατρική σκηνή σε μια σειρά όπως το «Ντέρτι» μοιάζει μάλλον φυσικό.

Και είναι πάντα ωραίο να βλέπεις γνώριμα πρόσωπα της Θεσσαλονίκης να ανοίγουν τον κύκλο των συνεργασιών τους και εκτός πόλης. Ακόμη περισσότερο όταν έχουν κάτι παραπάνω από μια ιδιότητα να δείξουν.

Όταν ο δήμαρχος ήταν δέκα χρονών

Μια απρόσμενη επιστροφή στα παιδικά του χρόνια έκανε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλιος Αγγελούδης στην Αγορά Μοδιάνο στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου για τα 61α Δημήτρια.

Θυμήθηκε πως όταν ήταν μόλις δέκα ετών, ο πατέρας του τον έστελνε κάθε μέρα εκεί για να παραλάβει τα ψάρια που θα σερβίρονταν στο οικογενειακό τους εστιατόριο στην πλατεία Άθωνος.

Μια μικρή ιστορία, που μέσα σε λίγες λέξεις φέρνει μπροστά μας μια Θεσσαλονίκη μιας άλλης εποχής. Και ένα παιδί που την αγάπησε πολύ και σήμερα έφτασε να γίνει δήμαρχός της. Συγκινητικό…

Μια διευκρίνιση από το παρασκήνιο

Επειδή το σχόλιό μας της προηγούμενης Κυριακής στο Παρασκήνιο για τα Γραφεία Τύπου φαίνεται πως γέννησε κάποιες παρανοήσεις, μια μικρή διευκρίνιση είναι απαραίτητη: δεν είχαμε πρόθεση να φωτογραφίσουμε ένα συγκεκριμένο γραφείο σύγχρονου πολιτιστικού φορέα, ούτε να αδικήσουμε ανθρώπους που κάνουν σωστά και με συνέπεια τη δουλειά τους.

Οι… υποψίες που δημιουργήθηκαν μάλλον αποδεικνύουν ότι το παραπολιτιστικό κομμάτι έχει τη δική του δύναμη. Εμείς, πάντως, θα αφήσουμε το συγκεκριμένο σχόλιο εκεί όπου ανήκει: στο παρασκήνιο. Και, για να μην ανοίγουμε νέους κύκλους παρεξηγήσεων, δεν θα πούμε τίποτε περισσότερο.

Η Κωνσταντινουπόλεως μπαίνει ξανά στον θεατρικό χάρτη

Η νέα θεατρική σεζόν ανοίγει σιγά σιγά την αυλαία της και μαζί της φαίνεται να αλλάζει λίγο λίγο και ο χάρτης των θεατρικών χώρων της Θεσσαλονίκης.

Στην Κωνσταντινουπόλεως, το Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης περνά στη δεύτερη σεζόν του, με τον Χριστόφορο Χριστοφορίδη και τον Βασίλη Αραμπατζή να συνεχίζουν την προσπάθειά τους.

Έχει ενδιαφέρον ότι τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι καλλιτεχνικοί χώροι επιλέγουν να δραστηριοποιηθούν έξω από το απολύτως παραδοσιακό θεατρικό κέντρο της πόλης. Έτσι, περιοχές που μέχρι πρότινος δεν είχαν ιδιαίτερη σύνδεση με τη θεατρική ζωή αρχίζουν να αποκτούν τη δική τους καλλιτεχνική κίνηση.

Το Σάββατο το βράδυ το Θέατρο Τεχνών υποδέχθηκε τη νέα σεζόν με μια γιορτή για τους ανθρώπους και τους φίλους του. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον: ότι η θεατρική Θεσσαλονίκη συνεχίζει να αναζητά νέες διαδρομές.