Η πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη για συνάντηση με τους αγρότες ήταν πάνω στο τραπέζι, ήδη από τις 15 Δεκεμβρίου. Προτού καν να προλάβουν να κρυώσουν οι μηχανές από τα τρακτέρ τα οποία μόλις είχαν καταλάβει κομβικά σημεία του εθνικού οδικού δικτύου. Οι αγροτοσυνδικαλιστές απέρριψαν την πρόσκληση με το αιτιολογικό ότι οι πρώτες απαντήσεις που δόθηκαν από την κυβέρνηση στα 27 αιτήματά τους δεν ήταν ικανοποιητικές. Ήταν η πρώτη φορά στην τριακονταετή και πλέον ιστορία των αγροτικών κινητοποιήσεων που προσκαλεί ο πρωθυπουργός σε διάλογο και αρνούνται οι αγρότες. Όλες τις προηγούμενες φορές συνέβαινε το αντίθετο.
Η λογική εξήγηση για εκείνη την πρώτη άρνηση των αγροτοσυνδικαλιστών είναι ότι οι βρίσκονταν ακόμη στην αρχή των κινητοποιήσεων και πίστευαν πως μέσω της σταδιακής κλιμάκωσης του αγώνα τους και του πολλαπλασιασμού των μπλόκων, ενόψει και της εορταστικής εξόδου, θα κέρδιζαν περισσότερα. Συμβαίνει συχνά, σε μια διαπραγμάτευση να πιστεύεις ότι η επόμενη προσφορά θα είναι καλύτερη από την πρώτη. Αποτέλεσμα ήταν να ακολουθήσει ένα παιχνίδι τακτικής και από τις δύο πλευρές, το οποίο διήρκεσε περίπου ενάμιση μήνα. Και όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις κερδισμένος είναι αυτός που αντέχει περισσότερο.
Κι αν η απόρριψη της πρώτης πρωθυπουργικής πρόσκλησης σε διάλογο από την πλευρά των αγροτοσυνδικαλιστών είχε μια λογική, η προχθεσινή απουσία τους από το Μέγαρο Μαξίμου ήταν το δεύτερο αυτογκόλ τους. Δεν διάβασαν σωστά τα δεδομένα, όπως είχαν πλέον διαμορφωθεί έπειτα από σχεδόν επτά εβδομάδες στο δρόμο· αγνόησαν την κόπωση που είχε επέλθει στο μεταξύ στις τάξεις των αγροτών· υποτίμησαν το ρήγμα που είχε δημιουργηθεί ανάμεσα στα μπλόκα, καθώς και τη δυσφορία διαφόρων κοινωνικών, και κυρίως επαγγελματικών τάξεων για την ταλαιπωρία και την οικονομική ζημία που υπέστησαν εξαιτίας των πολυήμερων αποκλεισμών.
Τη συνέχεια την είδαμε χθες επί της οθόνης, με κάποιους ακραίους να καταστρέφουν τα λάστιχα από τα τρακτέρ των υποτιθέμενων “προθύμων” επειδή προσήλθαν στο διάλογο με τον πρωθυπουργό. Και λίγες ώρες αργότερα η συνέλευση των αγροτοσυνδικαλιστών αποφάσισε να προχωρήσει σε αυτό το οποίο έπρεπε να είχε κάνει ήδη από τις 15 Δεκεμβρίου: να προσέλθει στη συνάντηση με τον πρωθυπουργό η οποία θα γίνει πιθανότατα αύριο ή την Δευτέρα.
Η λανθασμένη διαχείριση των κινητοποιήσεων από πλευράς των αγροτοσυνδικαλιστών, κυρίως εκείνων οι οποίοι πρόσκεινται στο ΚΚΕ, κόστισε αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια στην οικονομία, πέρα από την πολυήμερη ταλαιπωρία των πολιτών, κυρίως των εργαζομένων που μετακινούνται καθημερινά για να πάνε στις δουλειές τους. Είχε όμως, πολιτικό κόστος και στους ίδιους οι οποίοι οδήγησαν το αγροτικό κίνημα σε μια περιττή πολιτική ήττα, οι επιπτώσεις της οποίας θα φανούν τα προσεχή χρόνια.
Θα ήταν μεγάλο λάθος από πλευράς κυβέρνησης να αντιμετωπίσει αύριο τους αγροτοσυνδικαλιστές με την αλαζονεία του νικητή. Να τους συμπεριφερθεί ως ηττημένους. Οφείλει να κάνει και μαζί τους έναν ειλικρινή διάλογο, όπως συνέβη και με την πρώτη ομάδα των αγροτών, να επιδείξει πνεύμα κατανόησης και διάθεση συνεννόησης. Η διάρκεια και η ένταση των φετινών κινητοποιήσεων είναι ένα καλό μάθημα και για τις δύο πλευρές. Για την κυβέρνηση, ότι όταν τα προβλήματα δεν λύνονται κακοφορμίζουν και κάποια στιγμή, σε συνδυασμό και με σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, οδηγούν σε κοινωνικές εκρήξεις. Για δε τους αγροτοσυνδικαλιστές ότι κανένα πρόβλημα δεν λύνεται χωρίς διάλογο.
Ιδού η Ρόδος, λοιπόν... είναι ευκαιρία η φετινή περιπέτεια να δώσει το έναυσμα για έναν ουσιαστικό διάλογο, με τη συμμετοχή, ει δυνατόν του συνόλου του πολιτικού κόσμου και φυσικά των αγροτών, ώστε να καταλήξουν σε ένα πακέτο προτάσεων για την επίλυση των σοβαρών δομικών προβλημάτων του πρωτογενούς τομέα. Ας μη χαθεί και αυτή η ευκαιρία.
