Αμπέμπε Μπικίλα: Ο ξυπόλυτος «αυτοκράτορας» του μαραθωνίου (βίντεο)

Το μακρινό 1960, οι δρόμοι της Ρώμης έγιναν το σκηνικό για μία από τις πιο ανατρεπτικές στιγμές στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού. Ήταν η στιγμή που ο Αμπέμπε Μπικίλα, ένας άγνωστος μέχρι τότε στρατιώτης της Αυτοκρατορικής Φρουράς της Αιθιοπίας, παρατάχθηκε στην εκκίνηση του ολυμπιακού μαραθωνίου.

Η μυθική καριέρα του, που ξεκίνησε εκείνο το βράδυ, δεν επαναπροσδιόρισε απλώς τα όρια της ανθρώπινης αντοχής, αλλά γκρέμισε τις αποικιοκρατικές προκαταλήψεις και έβαλε την Αφρική στον παγκόσμιο αθλητικό χάρτη.

Η συμμετοχή του στη Ρώμη ήταν προϊόν καθαρής τύχης, καθώς αντικατέστησε την τελευταία στιγμή έναν τραυματία συμπατριώτη του. Όταν έφτασε στην ιταλική πρωτεύουσα, τα παπούτσια που αγόρασε του προκαλούσαν επώδυνες φουσκάλες. Έχοντας συνηθίσει να τρέχει με γυμνά πόδια στα ηφαιστειογενή υψίπεδα της πατρίδας του, πήρε την ιστορική απόφαση να αγωνιστεί ξυπόλυτος.

Ο αγώνας ξεκίνησε αργά το απόγευμα για να αποφευχθεί η ζέστη και οι δρομείς περνούσαν μέσα από φωτισμένα με πυρσούς ιστορικά μνημεία. Το αποκορύφωμα της στρατηγικής του Μπικίλα και του Σουηδού προπονητή του εκτυλίχθηκε περίπου ένα χιλιόμετρο πριν από τον τερματισμό.

Στο σημείο εκείνο βρισκόταν ένας αρχαίος οβελίσκος, ένα μνημείο που είχαν λεηλατήσει και μεταφέρει στη Ρώμη τα στρατεύματα του Μουσολίνι κατά την ιταλική εισβολή στην Αιθιοπία το 1935. Εκεί ακριβώς, ο Μπικίλα ανέβασε τον ρυθμό του, προσπέρασε τον Μαροκινό αντίπαλό του και κάλπασε προς τη νίκη.

Σημείωσε νέο παγκόσμιο ρεκόρ και έγινε ο πρώτος μαύρος Αφρικανός στην ιστορία που κατέκτησε χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο.

Η επιστροφή του στην Αιθιοπία πήρε διαστάσεις εθνικού θριάμβου. Χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυσαν τους δρόμους της Αντίς Αμπέμπα για να αποθεώσουν τον δικό τους άνθρωπο, ο οποίος είχε υποχρεώσει την πρώην κατοχική δύναμη να υποκλιθεί στο μεγαλείο του.

Η επίσημη υποδοχή έγινε από τον ίδιο τον αυτοκράτορα Χαϊλέ Σελασιέ, ο οποίος του απένειμε το παράσημο του «Αστέρα της Αιθιοπίας» και τον προβίβασε στον βαθμό του δεκανέα. Επιπλέον, η Αυτοκρατορική Φρουρά τού παραχώρησε ένα σπίτι και ένα αυτοκίνητο με οδηγό, καθώς ο ίδιος δεν ήξερε ακόμα να οδηγεί.

Τέσσερα χρόνια μετά, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, το 1964, ο Μπικίλα απέδειξε ότι το θαύμα της Ρώμης δεν ήταν σύμπτωση. Μόλις σαράντα μέρες μετά από μια επείγουσα επέμβαση σκωληκοειδίτιδας, έτρεξε ξανά, αυτήν τη φορά φορώντας παπούτσια.

Συνέτριψε ξανά το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ κερδίζοντας με διαφορά τεσσάρων λεπτών από τον δεύτερο και έγινε ο πρώτος άνθρωπος που κατέκτησε δύο συνεχόμενα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια στον μαραθώνιο.

Ακόμα και όταν ένα τραγικό τροχαίο το 1969 τον άφησε παράλυτο, ο Μπικίλα δεν έχασε τη σπίθα του, συμμετέχοντας αργότερα σε αγώνες τοξοβολίας για άτομα με αναπηρία. Φεύγοντας από τη ζωή το 1973, άφησε πίσω του μια αθάνατη κληρονομιά.

Ο Αμπέμπε Μπικίλα δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος δρομέας. Ήταν ο άνθρωπος που έδειξε σε όλη την Αφρική πώς να κερδίζει με αποφασιστικότητα, ηρωισμό και περηφάνια.