«Δεν μάθαμε για το δυστύχημα. Μπροστά ήμασταν όταν έγινε» - Τεσσερις πιτσιρικάδες έκαναν το δικό τους μνημόσυνο στον φίλο τους

Απόγευμα Κυριακής, αρχές Οκτώβρη, Ασβεστοχώρι, σε ένα σημείο με θέα. Τέσσερις πιτσιρικάδες αράζουν εκεί, πάνω και γύρω από τα μηχανάκια τους. Εμείς καθόμαστε πιο δίπλα. Σε λίγο έρχονται μπροστά μας, κρατώντας ένα πανό με ένα ασπρόμαυρο πρόσωπο. Το πανό γράφει «Κόρο ζεις» και από κάτω 2006 - ∞  (άπειρο). Προσπαθούν να κρεμάσουν το πανό με φόντο το Ασβεστοχώρι για να βγάλουν μια φωτογραφία. Ήταν δυο εικοσάχρονοι και δύο δεκαεπτάχρονοι και περνούσαν πολύ καλά σε όλη τη διάρκεια. Έψαχναν σπάγγο για να το δέσουν, προσπαθούσαν να βρουν το καλύτερο σημείο, εκάναν πλάκες και γελούσαν μεταξύ τους. Στο τέλος ανεβαίνει ο ένας πάνω στον άλλον για να βγει καλή η φωτογραφία με όση περισσότερη θέα γίνεται. Δεν ήταν σέλφι. Έβγαζαν μόνο το πανό.

 -Τι συνέβη στο παιδί; ρώτησα.

-Τροχαίο απάντησαν - ήταν ο 20χρονος που έχασε τη ζωή του στον Χορτιάτη, τέλη Αυγούστου.

Θυμόμουν την είδηση. Σύμφωνα με την αστυνομία, ο νεαρός συγκρούστηκε με το ΙΧ 70χρονου στον δρόμο προς τον Χορτιάτη με αποτέλεσμα να τραυματιστεί θανάσιμα. Για μένα ήταν μια ακόμα είδηση ανάμεσα στις πολλές. Για τα παιδιά ήταν η αρχή μιας απώλειας με την οποία θα έπρεπε να μάθουν να ζουν.

Εκείνη τη μέρα ήταν τα 40 του Γιάννη. 

«Πήγαμε το πρωί στα μνήματα με το πανό. Τώρα θέλαμε να τον βγάλουμε και μια  φωτογραφία με το χωριό» είπαν.

Το μνημόσυνο τελέστηκε σε ένα χωριό στις Σέρρες. «Δεν πολυπατούσε στο χωριό τώρα που μεγάλωσε. Μετά την τελετή πήγαμε στα μνήματα να κάτσουμε λίγο μαζί του. Μετά θέλαμε να τον τιμήσουμε κι εμείς με τον τρόπο μας.» 

Η ιδέα του πανό ήταν του ενός παιδιού ο οποίος είπε πως πέντε μήνες νωρίτερα έχασε και έναν φίλο του στην Καλαμαριά, από μαχαιριά και είδε ότι σε εκείνον έκαναν πανό οπότε σκέφτηκε να το κάνει και για τον Γιάννη. «Τρίτη ήταν η κηδεία, το κάναμε το πανό Κυριακή βράδυ. To είχαμε μαζί στην κηδεία και τώρα όπου πηγαίνουμε τον έχουμε μαζί μας. Ήταν ένα παιδί… άστα. Εδώ γύρω τον πάμε, μη φανταστείς, τώρα ξεκινήσαμε. Πάμε κυρίως στα μέρη που πηγαίναμε και μαζί, τον παίρνω γήπεδο γιαρί πηγαίναμε και μαζί παλιά Αλλά κυρίως εδώ, δεν ήταν πολύ της γύρας ο Γιάννης. Νέος ήταν, νέοι είμαστε και εμείς πρέπει να τον έχουμε μαζί μας, να τον θυμόμαστε.»

Με τον Γιάννη ήταν συμμαθητές από το δημοτικό. Μαζί μεγάλωσαν. Καθόντουσαν στο ίδιο θρανίο στα γαλλικά και πάντα τους χώριζαν επειδή έκαναν φασαρία. Ανέβαιναν συχνά στο βουνό, αρχικά με ποδήλατα μετά με μηχανές. «Ήταν θηρίο, έκανε γυμναστική. Ανέβαινε το βουνό με το ποδήλατο με πέμπτη κι εγώ σερνόμουν. Ήμασταν όλη μέρα με τα ποδήλατα, μαθαίναμε σούζες. Κάθε απόγευμα ήμασταν μαζί στο χωριό. Μετά πήραμε τις μηχανές, ο Γιάννης είχε τη πιο μεγάλη.»

Όπως λένε τα παιδιά, ο Γιάννης δούλευε σε πλυντήριο αυτοκινήτων, είχε πάει σε ΙΕΚ κηπουρός αλλά δεν πήγαινε πολύ. Είχε μεγάλη λατρεία για τις μηχανές. Μόνιμα μάζευε λεφτά για να πάρει μεγαλύτερη. Τρεις βδομάδες την είχε τη μηχανή με την οποία έπαθε το δυστύχημα - ήταν το τρίτο του μηχανάκι. «Είχε στόχο να πάρει μια συγκεκριμένη μηχανή και ανέβαινε κατηγορία σιγά - σιγά. Ήθελε χιλιάρα, αυτό που είχε τώρα ήταν 600ρι αλλά πολλά άλογα» είπαν τα παιδιά.

«Επαγγελματικά ήθελε να ασχοληθεί με την κηπουρική. Έκανε πολλή γυμναστική, ποδόσφαιρο έπαιζε πολύ μέχρι τα 17, τον πήρε ο Ηρακλής μετά ο Ολυμπιακός. Τώρα έκανε καλλισθενική. Όταν παίζανε μπάλα ήταν πάντα ο καλός παίκτης και ο μόνος που ήξερε «κανονική» μπάλα στο χωριό. Άκουγε ραπ και τραπ, κυρίως Strat και Ivan Greko. Το τελευταίο δίμηνο δε δούλευε και κυρίως έκανε γύρους με τη μηχανή. Του άρεσε το μηχανάκι πολύ.»

-Έτρεχε; 

«Ε, είχε τρέξει εντάξει 19 - 20 χρονών ήταν. Στο ατύχημα δεν έτρεχε αλλά άλλες φορές είχε τύχει. Πιο πολύ σούζα του άρεσε να κάνει όχι τόσο να τρέχει. Δεν είχε και δίπλωμα. Το μηχανάκι το είχε μόνο για να πηγαίνει από το χωριό στον Χορτιάτη. Αυτή ήταν η βόλτα του. Κέντρο και αλλού δεν κατέβαινε.»

-Και όταν μάθατε για το δυστύχημα; 

«Δεν μάθαμε για το δυστύχημα. Μπροστά ήμασταν όταν έγινε. Βόλτα πηγαίναμε και από το ένα δευτερόλεπτο στο άλλο έγινε αυτό. Ανεβαίναμε όλοι μαζί βουνό. Μέχρι τελευταία στιγμή ήμασταν μαζί.»

-Και δεν σκεφτήκατε να αφήσετε τις μηχανές;

«Στην αρχή δε μας πήγαινε η καρδιά να πάμε βόλτα με τη μηχανή, μετά σιγά σιγά ξαναρχίσαμε. Μπήκε το μικρόβιο τώρα, δεν φεύγει. Είναι η αδρεναλίνη»

-Αδρεναλίνη αλλά δεν βλέπετε ότι είναι επικίνδυνο;

«Επικίνδυνα είναι όλα. Εντάξει, αυτό ίσως παραπάνω».

-Κράνος φοράτε;

(γελάνε) Ναι φοράμε - τώρα δε τα έχουμε μαζί μας αλλά γενικά τα φοράμε.   

-Το αύριο πώς το σκέφτεστε;

-Προσωπικά, τώρα που έχω χάσει και δύο φιλαράκια μου, δεν με ενδιαφέρει καθόλου» λέει ο ένας. «Δεν κάνω τίποτα απολύτως για το μέλλον. Σήμερα είμαστε αύριο δεν είμαστε, ό,τι ζήσεις σήμερα, αύριο το βλέπουμε.» 

Η 15η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Συγκρούσεων.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2026 είχαμε 212 νεκρούς σε 5.021 τροχαία ατυχήματα.