Του Θανάση Παππά
Το σπιράλ της Θεσσαλονίκης περιστρέφεται, απομακρύνεται η πλησιάζει στο κέντρο ανάλογα με τις βουλήσεις και τις επιδιώξεις του ‘’κέντρου’’.
Του άκρατα συγκεντρωτικού και αδηφάγου κράτους, δηλαδή.
Ταυτόχρονα το μεγάλο πλήθος των έργων είναι ‘’μπαρουτοκαπνισμένα’’ και με μεγάλη διαδρομή.
Κανένα μεγάλο έργο δεν εξαγγέλθηκε, μελετήθηκε, ωρίμασε και υλοποιήθηκε στο χρόνο του και στο προϋπολογισμό του.
Επειδή στις μέρες μας ολοκληρώθηκε η βασική γραμμή του μετρό, σουλουπώθηκε η κατάσταση στον ΟΑΣΘ και ξαναγράφονται οι εξαγγελίες για σημαντικά έργα με άλλη γραμματοσειρά (logistics στο στρ. Γκόνου-επεκτάσεις μετρό-σιδηροδρομική και οδική σύνδεση ΟΛΘ-δυτικός προαστιακός-6ος προβλήτας-ανάπλαση ΔΕΘ-μουσείο Ολοκαυτώματος και μητροπολιτικό πάρκο στην περιοχή παλιού σιδηροδρομικού σταθμού-αξιοποίηση του Ν.Σ. Σταθμού-ΣΔΙΤ σχολείων -μονάδες αποβλήτων στη Μαυροράχη και στον Άγιο Αντώνιο κ.α) αναθάρρησαν ορισμένοι ‘’αντικειμενικοί δημοσιογράφοι’’ και διατυμπανίζουν με π τυχαίους τίτλους πως …’’όσα δεν έγιναν 30 χρόνια υλοποιούνται την τελευταία 7ετια’’!
Εξαιρώ το FlyOver που δεν έχει υποστεί αυτή την τεράστια ταλαιπωρία όλων των άλλων.
Αν για τα αναφερθέντα έργα τεθούν ημερομηνίες και αξιολόγηση προόδου εύκολα διαπιστώνει κανείς πως χρόνια αλέθουμε και αλεστικά δεν δίνουμε.
Οι έχοντες μνήμη, εμπλοκή και ελαφρά σχέση με τους αριθμούς μπορούν να κωδικοποιήσουν ακριβώς τι συμβαίνει, που είναι η αφετηρία και που βρισκόμαστε σήμερα. Μια ολοκληρωμένη και τεχνοκρατική άσκηση θα ήταν χρήσιμη για όλους.
Διευκρινίζω πως δεν ανήκω ‘’στους επαγγελματίες της μιζέριας’’, στους ‘’αρνητές της εξέλιξης’’ όπως διατυμπανίζουν επισπεύδοντες κονδυλοφόροι και δεν εμφορούμαι από προσωπικές και κομματικές σκοπιμότητες.
Η ζέση που επιδεικνύεται στην παρούσα φάση, το φλερτ Μητσοτάκη με τη Θεσσαλονίκη, που προσπαθεί να λύσει κόμπους που έχουν καταστεί ξερόκομποι είναι αυταπόδεικτο.
Για τον λόγο αυτό δανείζομαι τις επισημάνσεις του Παντελή Σαββίδη που σημειώνει εύστοχα πως ‘’τις υποχρεώσεις τους τις παρουσιάζουν ως χάρες.
Και το τραγικό, ότι μέρος της κοινωνίας το αποδέχεται και τους ευγνωμονεί’’.
Επομένως καθίσταται προφανές πως για όλα, μικρά και μεγάλα αποφασίζει ο Κυβερνήτης και το ‘’επιτελικό Κράτος’’. Μόνο μια πηγή αναβλύζει και αυτή είναι ο Πρωθυπουργός με το γνωστό μοντέλο εξουσίας.
Η Περιφέρεια, οι Δήμοι είναι παρακολούθημα της κεντρικής εξουσίας, χωρίς αρμοδιότητες και πόρους.
Η συγκέντρωση δε σε όλους τους τομείς δημιουργεί τέτοιες ανισότητες που η κατάρρευση της δομής της Χώρας είναι αναπόφευκτη.
Το 2023 η Αττική παρήγαγε το 48,8% της συνολικής ακαθάριστης προστιθέμενης αξίας της χώρας και η Κεντρική Μακεδονία το 13.9%.
Παράλληλα, ο πληθυσμός της Κεντρικής Μακεδονίας μειώθηκε κατά 4,6% μεταξύ 2011 και 2021.
Η Ελλάδα είναι η Αθήνα και για τον λόγο αυτό ο Πρωθυπουργός διαπίστωσε προσφάτως πως ο Ελαιώνας είναι ακόμα άκτιστος, ας τον οικοδομήσουμε κι αυτόν για να προσέλθει στο λεκανοπέδιο και ο εναπομείναν πληθυσμός στην περιφέρεια…
Αποτελεί εθνική ανάγκη να έρθουν τα πάνω -κάτω.
Η από-συγκέντρωση του κράτους, η αποκέντρωση με αυτοδιοίκηση είναι το απόλυτο πρόταγμα.
Η τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να αποκτήσει διοικητική ικανότητα να σχεδιάζει και να υλοποιεί δημόσιες πολιτικές με διευρυμένη συμμετοχή πολιτών και τοπική δημοκρατία.
Η δομή του κράτους πρέπει να διαμορφώσει τρία επίπεδα διακυβέρνησης.
Την κεντρική διοίκηση, τις καθ’ ύλην αποκεντρωμένες υπηρεσίες και περιφερειακή- δημοτική τοπική αυτοδιοίκηση με ταυτόχρονη ενίσχυση της διοικητικής ικανότητας στο σύστημα διακυβέρνησης, με χωροταξικές αναδιατάξεις όπου απαιτούνται, με κατάργηση αποκεντρωμένων διοικήσεων και με θεσμοθέτηση αξιόπιστου πλαισίου για έλεγχο νομιμότητας και εποπτείας ΟΤΑ.
Ειδικά για Αθήνα και Θεσσαλονίκη πρέπει να συγκροτηθεί η μητροπολιτική διακυβέρνηση και να αξιοποιηθεί ο μητροπολιτικός σύνδεσμος ΟΤΑ (άρθρο 102 παρ.1 Συντάγματος).
Παρεμπιπτόντως το νομοθέτημα Λιβάνιου για τον τρόπο εκλογής δημάρχων που φαλκιδεύει την δημοκρατική εκλογή, χειραγωγεί το εκλογικό αποτέλεσμα, νοθεύει τις επιλογές των πολιτών που επιλέγουν το πρόγραμμα και τους υποψηφίους της αρεσκείας τους πρέπει να μην εφαρμοστεί ποτέ.
Μόλις υλοποιηθούν αυτά ο σχεδιασμός και η υλοποίηση μεγάλων και μικρών έργων θα είναι ασφαλής, ευκολότερος χωρίς να συσσωρεύονται εξαγγελίες αναμένοντας τον Κυβερνήτη…
Κάθε επίπεδο εξουσίας στα του οίκου του.
