Έβρος: Αναγνωρίστηκε αποκλειστική ευθύνη του Δημοσίου στην αυτοκτονία 24χρονου στρατιώτη

- Newsroom

Την πλήρη και αποκλειστική αστική ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου για την αυτοκτονία 24χρονου οπλίτη σε μονάδα του Έβρου επικύρωσε το Διοικητικό Εφετείο Κομοτηνής.

Το δικαστήριο απέρριψε την έφεση που είχε ασκήσει το Δημόσιο κατά της απόφασης του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης, κλείνοντας έναν πολυετή δικαστικό αγώνα που ξεκίνησε από τους οικείους του θανόντος.

Έβρος: Το χρονικό της υπόθεσης

Σύμφωνα με το Dikastiko, η υπόθεση εκτυλίχθηκε τον Ιανουάριο του 2008, όταν ο νεαρός στρατιώτης βρέθηκε νεκρός από πυροβολισμό με το ατομικό του τυφέκιο G3A3 στον χώρο των λουτρών, κατά τη διάρκεια της νυχτερινής του υπηρεσίας ως θαλαμοφύλακας.

Όπως προέκυψε από τα στοιχεία της δικογραφίας, ο στρατιώτης είχε επιδείξει επανειλημμένα ανησυχητικές συμπεριφορές και πράξεις αυτοτραυματισμού, καθώς είχε κάψει το χέρι του με πυρακτωμένη στρατιωτική ταυτότητα και χτυπούσε το κεφάλι του σε τοίχους.

Παράλληλα, κατά την αρχική ιατρική του συνέντευξη, ο οπλίτης ιατρός είχε καταγράψει στο φύλλο εξέτασης ότι η ψυχολογική του κατάσταση ήταν «χάλια», ενέργεια που έπρεπε να οδηγήσει σε επανεξέταση και παραπομπή σε ειδικό, κάτι που ωστόσο δεν συνέβη λόγω υπηρεσιακών μεταθέσεων και ελλιπούς ενημέρωσης των νέων αρμοδίων.

Παρότι ο στρατιώτης δεν εκτελούσε ένοπλες υπηρεσίες για μήνες λόγω πρόσφατης χειρουργικής επέμβασης και την ίδια ακριβώς ημέρα ο ιατρός της μονάδας τον είχε παραπέμψει σε στρατιωτικό νοσοκομείο για επανεξέταση της ικανότητάς του να φέρει όπλο, οι αξιωματικοί της μονάδας ενέκριναν τη χρέωση του τυφεκίου. Λίγες ώρες αργότερα, ο ίδιος χρησιμοποίησε το όπλο αυτό για να θέσει τέρμα στη ζωή του.

Έβρος: Τι έκρινε η Δικαιοσύνη για τον στρατιώτη που αυτοκτόνησε

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο είχε δεχθεί εν μέρει την αγωγή της μητέρας και των παππούδων του θανόντος, κρίνοντας ότι στοιχειοθετείται αποζημιωτική ευθύνη του Δημοσίου κατ’ άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα.

Συγκεκριμένα, το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι οι αρμόδιοι παράνομα παρέλειψαν να διερευνήσουν την ψυχική υγεία του στρατιώτη και εσφαλμένα του παρέδωσαν οπλισμό αναθέτοντάς του καθήκοντα θαλαμοφύλακα.

Για τους λόγους αυτούς, επιδικάστηκε το ποσό των 70.000 ευρώ στη μητέρα και από 20.000 ευρώ στον παππού και τη γιαγιά του, ποσά που κλήθηκε να λάβει συνολικά η μητέρα και ως μοναδική κληρονόμος των γονέων της που απεβίωσαν στην πορεία της δίκης.

Το Διοικητικό Εφετείο Κομοτηνής επιβεβαίωσε την πρωτόδικη κρίση, υπογραμμίζοντας στο σκεπτικό του ότι «μη νομίμως δεν εκτιμήθηκε περαιτέρω, ιατρικώς, από τα αρμόδια (στρατιωτικά) όργανα του Ελληνικού Δημοσίου, με τη δέουσα επιμέλεια […] η επιβαρυμένη (προβληματική) κατάσταση της ψυχικής υγείας του μετέπειτα θανόντος».

Το δικαστήριο τόνισε παράλληλα ότι η παράδοση του οπλισμού χωρίς ιατρική έγκριση συνδέεται άμεσα με το τραγικό αποτέλεσμα, καθώς «ήταν ικανή, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, να οδηγήσει στο ζημιογόνο αποτέλεσμα της αυτοκτονίας».

Απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς του Δημοσίου περί συνυπαιτιότητας του θανόντος, το Εφετείο κατέληξε ότι «η ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου είναι πλήρης και αποκλειστική», κρίνοντας τα επιδικασθέντα ποσά ως απολύτως «εύλογα και προσήκοντα» για την ηθική παρηγοριά και την αποκατάσταση της βαριάς ψυχικής οδύνης που υπέστη η οικογένεια.