Φάκελος Κύπρος, 52 χρόνια μετά: Δεν είναι οικόπεδο που το καταπατούνε - Είναι η Κύπρος που την ιστορία της ξεχνούμε

- Newsroom

Γράφει: Δημήτριος Χ. Παυλακούδης, φιλόλογος - δημοτικός σύμβουλος, εντεταλμένος σύμβουλος Παιδείας δήμου Αμπελοκήπων- Μενεμένης

Εδώ και μέρες στριφογυρίζει στο μυαλό μου αυτό που μας δίδασκαν κάποτε οι καθηγητές μας στο Πανεπιστήμιο... Πώς για να μπορέσει ο επιστήμων ιστορικός να αποτιμήσει με σχετική εγκυρότητα την ιστορία ενδείκνυται να έχουν περάσει τουλάχιστον 50 χρόνια από τα προς μελέτη γεγονότα. Τούτες τις μέρες συμπληρώνονται 52 ολάκερα χρόνια από την τραγωδία της Κύπρου...

Τόμοι ολόκληροι έχουν γραφεί γύρω από το Κυπριακό και όμως μισόν και πλέον αιώνα παραμένει ανοιχτή πληγή που αιμορραγεί ακόμη...

Κι όμως το τραγικότερο κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν είναι αυτό από μόνο του...Το μείζον δεν είναι το άλυτο αλλά η αδιαφορία πολιτικών και πολιτών και εν Ελλάδι και εν Κύπρω... Μια αδιαφορία που κρύβεται πίσω από το παγκοσμιοποιημένο εθνομηδενιστικό σύστημα που θέλει με Κερκόπορτα την Παιδεία να μας αλώσει ολοκληρωτικά...

Βγείτε έξω στους δρόμους ή το τραγικότερο στα έδρανα των πανεπιστημίων και των σχολείων μας και κάντε μια έρευνα για το αν οι νέοι μας γνωρίζουν τι έγινε τον Ιούλη του 74 στη Μεγαλόνησο...

Ελάχιστοι νέοι έχουν διαβάσει για το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και τις ευθύνες της ελληνικής δικτατορίας που πνέοντας τα λοίσθια θέλησε να επιβάλλει την παράνοιά της και να ανατρέψει τον Πρόεδρο Μακάριο... Ακόμη λιγότεροι έχουν έστω και στοιχειωδώς διαβάσει για όσα ακολούθησαν μέχρι τις 20 Ιούλη και την εισβολή των Τούρκων...

Κι όμως... σήμερα που έχουν συμπληρωθεί τα απαιτούμενα 50 χρόνια που ζητά ο ιστορικός... εμείς παραμένουμε περισσότερο ανιστόρητοι από ποτέ...Κι αυτό έχει τις ρίζες του στην κουτσή μας παιδεία, αυτήν που ο Μανόλης Ανδρόνικος χαρακτήριζε υπνοπαιδεία...

Γι' αυτό και αν πραγματικά θέλουμε να αλλάξει κάτι πρέπει άμεσα το κεφάλαιο της Κυπριακής τραγωδίας να ενταχθεί στο σχολικά βιβλία... Να μαθαίνουν τα παιδιά μας πλάι στους ήρωες του 21 και του 40 και τους προδωμένους από την ίδια την πατρίδα ήρωες του Πενταδάχτυλου, της Αμμοχώστου και της Δερύνειας... Για τον ήρωα Γεώργιο Κατσάνη που έμεινε ως Λεωνίδας να μάχεται μέχρις εσχάτων...Για τον Σωτήριο Σταυριανάκο που ακόμη κι όταν έμαθε ότι η τύχη της Κύπρου ήταν καταδικασμένη είπε το αμίμητο:

«Είμαστε Έλληνες Στρατιώτες, εδώ είναι Ελλάδα και είμαστε υποχρεωμένοι να πέσουμε μέχρι ενός. Τα άρματα θα περάσουν από πάνω μας». Για τον ταξίαρχο Παπαμελετίου και τα παλικάρια του... Και ίσως δίπλα στα κεφάλαια που δοξάζουν το μεγαλείο και τις νίκες των Ελλήνων να διδαχθούμε κάποτε και για τα λάθη μας... Μήπως και διδαχθούμε από αυτά...

Για να μπορούμε να μην επαναλάβουμε στο μέλλον αντίστοιχα λάθη...

Για να μην ανεχόμαστε να στηρίζουμε πολιτικούς που εκχωρούν εθνική κυριαρχία και αποδέχονται το ξεπούλημα της ιστορίας μας και την αλλοίωση της εθνικής μας ταυτότητας, με τελευταίο τραγικό παράδειγμα της συμφωνία των Πρεσπών πριν λίγα χρόνια την οποία μπορεί δυστυχώς να υπέγραψε η τότε κυβέρνηση αλλά σιωπηρά αποδέχονται και πολλοί ακόμη...

Κυρίως όμως για να διδάξουμε στα παιδιά μας πως πέραν του αγώνα υπέρ της ελευθερίας άλλων λαών για τους οποίους ακούγονται συνθήματα και γίνονται πορείες πολλές φορές ως αφορμή πολιτικής εκμετάλλευσης...

Υπάρχει και ο δικός μας αγώνας...

Ο Αγώνας για την Ένωση και την Ελευθερία της μόνης διχοτομημένης πατρίδας της Ευρώπης... Της Κύπρου...

Που δεν κείται μακράν...

Και που όπως έγραψε ο Διονύσης Σαββόπουλος «Δεν είναι οικόπεδο που το καταπατούνε...».

Υ.Γ. Μαζί με τις πρόσφατες φωτογραφίες των παλικαριών της Καισαριανής, που βαδίζουν αγέρωχα για την εκτέλεση γνωρίζοντας την επικείμενη μοίρα τους ίσως θα πρέπει να ενταχθούν στα σχολικά βιβλία και οι φωτογραφίες των παλικαριών που έχουν συλληφθεί από τους Τούρκους στην Κύπρο... Όχι ως τεκμήριο ιστορικής μνήμης αλλά ως εικόνα του αγώνα του Ανθρώπου για τα Ύψιστα Ιδανικά: Την Πατρίδα και την Λευτεριά.