Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου, ηθοποιός
Θεσσαλονίκη, πόλη ερωτική, με δύσκολο κοινό, και κάθε φορά που ερχόμαστε βάζουμε τρία κιλά (επίσης,περνάμε καλά στα παρασκήνια και αυτό βγαίνει προς τα έξω).
Θεσσαλονίκη, η δεύτερη (πια) πατρίδα μου, καθώς έχω μετοικήσει εδώ σχεδόν 30 χρόνια.
Στις κατά καιρούς καταβάσεις μου στην Αθήνα, επιστρέφει θριαμβικά στο βάθρο της ως μία πόλη πολύ πιο αισιόδοξη και ανθρώπινη, από φυσικού της, ειδικά όταν σκορπάει τα πιο κατευναστικά ηλιοβασιλέματά της και όταν είναι ζήτημα λεπτών πια να ανταμώσεις με κάποιον (habemus Μετρό!).
Στις κατά καιρούς εξορμήσεις σε πόλεις εξωτερικού μοιάζει μίζερη, βαρετή και συγκαταβατική επαρχιωτοπούλα (εκτός και αν γυρίζεις από Ζάγκρεμπ). Και εδώ πρέπει να μπει μία τελεία. Φτάνουν οι συγκρίσεις, κυρίως με την πρωτεύουσα. Ας την αφήσουμε λίγο τη Θεσσαλονίκη σε μία δική της αυθυπαρξία και αυταξία.
Από την άλλη, whatever happens in Thessaloniki stays (and dies) in Thessaloniki... Εκεί που με πιάνει η μελαγχολία των περασμένων χρόνων και έχοντας νιώσει εδώ και καιρό το επαγγελματικό ταβάνι που επιφυλάσσει αναγκαστικά η πόλη, σκέφτομαι σαρκαστικά ότι τα θαμνώδη είναι λίγο πιο τυχερά από τα αναρριχητικά —τα δεύτερα κάποια στιγμή θα βρουν stop και θα αρχίσουν τη συστροφή.
Πόσα σκονισμένα όνειρα, όμως, έχουν στοιχειώσει αυτήν την πόλη; Και αν είναι ζητούμενο ένα όνειρο για την πόλη, σε σχέση με το μετερίζι μου, ίσως αυτό να έχει να κάνει με τις συνθήκες αποκέντρωσης και μία λιγότερο κλειστή βεντάλια επιλογών για έναν καλλιτέχνη.
Γιατί όχι το Αλλατίνη να μην μετατραπεί σε έναν πολυχώρο πολιτισμού που να ξεφεύγει από τις φόρμουλες του ΚΘΒΕ ή του Μεγάρου Μουσικής; Γιατί να είναι εξαίρεση η Ντενίση που θα έρθει εξολοκλήρου για γυρίσματα στη Θεσσαλονίκη, και αυτό λόγω θεματολογίας; Γιατί να μην υπάρχουν γραφεία παραγωγών τηλεοπτικών/διαφημιστικών έργων, έστω σε μία αναλογία πληθυσμιακή με την Αθήνα; Ίσως αυτά σε επόμενες δεκαετίες να έχουν αποκατασταθεί, να έχουν αλλάξει. Η ίδια η πόλη δείχνει μία τέτοια τάση.
Το παράδοξο, όμως, όπως και με το πλοίο του Θησέα, νομίζω θα εξακολουθεί. Είτε με διαφορετική υλική ταυτότητα, είτε με άλλη μορφική/λειτουργική υπόσταση, η Θεσσαλονίκη συνεχώς θα παραμένει ένα συγκρίσιμο «πλεούμενο» στη θάλασσα του χρόνου… (Θα τρώει εσαεί δηλαδή τη μαρμάρινη σκόνη της Αθήνας!)
Δημοσιεύτηκε στο επετειακό αφιέρωμα «Ο Οκτώβρης της Θεσσαλονίκης» που κυκλοφόρησε με τη «Μακεδονία της Κυριακής» 25/10/2026
