Γ. Ανδρουλιδάκης: «Ο Σούλης είναι η πιο ΠΑΟΚ φιγούρα που έχει υπάρξει» - Η ιστορία από την πρωτοχρονιά του 1994

- Newsroom

Το δικό του «αντίο» στον Σούλη Μαρκόπουλο είπε μέσω ανάρτησης ο αθλητικογράφος Γιάννης Ανδρουλιδάκης. Στην ανάρτησή του αναφέρεται σε μια ιστορία από την πρωτοχρονιά του 1994, όταν απολύθηκε ο Ντούσαν Ίβκοβιτς και θα αναλάμβανε πρώτος προπονητής ο Σούλης Μαρκόπουλος.

Αναλυτικά η ανάρτηση 

Την πρωτοχρονιά του 1994, οι ΠΑΟΚτσήδες ξυπνήσαμε με μια απίστευτη είδηση. Ο πρόεδρος του μπάσκετ Λάκης Οικονομίδης είχε απολύσει τον Ντούσαν Ίβκοβιτς. Ο πανικός στις μεταξύ μας συζητήσεις ήταν τεράστιος, ο Ίβκοβιτς ήταν ο προπονητής του πρωταθλήματος μετά από αιώνες αναμονής, αλλά και της υπερομάδας του 1993, που έπαιζε το καλύτερο μπάσκετ στην Ευρώπη, μέχρι να τα χάσει όλα σε ένα μήνα. Ο πρόεδρος ήταν ανένδοτος: ο Ίβκοβιτς του είχε στείλε εξώδικο για κάτι οφειλές παραμονή πρωτοχρονιάς, ο Οικονομίδης έλεγε ότι εξώδικο πρωτοχρονιάτικα δεν μου έστειλε ούτε εχθρός μου και παρότι διαβάζαμε τότε ότι ο Ντούντα το συζητούσε να μείνει, αυτός δεν έκανε βήμα πίσω.

πριν 1 ώρα

Θεσσαλονίκη: Το αντίο Αγγελούδη στον Σούλη Μαρκόπουλο - «Κέρδισε τον σεβασμό όλου του αθλητικού κόσμου»

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Μέσα στο σοκ της είδησης, ήταν αδύνατο να σκεφτούμε ότι με τον τρόπο αυτό έμπαινε στη ζωή μας ο μεγαλύτερος προπονητής στην ιστορία του ΠΑΟΚ. Βοηθός του Ντούντα, με θητεία χεντ κόουτς στον Ηρακλή και πιο πριν στον Δημοκριτο -αλλά τι μας λες τώρα, εδώ χάναμε τον Ντούντα- αναλάμβανε πρώτος προπονητής ο τεράστιος Σούλης Μαρκόπουλος.

Πίσω από λαμπερούς θρύλους σαν τον Μπάνε, τον Βιεϊρίνια ή τον Στογιάκοβιτς, ο Σούλης είναι η πιο ΠΑΟΚ φιγούρα που έχει υπάρξει. Φάτσα μακεδονίτικη από χιλιόμετρα, με την καλοσύνη, τη μουντρουχιά και την καλώς (ή κακώς) εννοούμενη αφέλεια που συναντάς στη Βόρεια Ελλάδα, old school μέχρι το μεδούλι, και το ακριβές είδος ανθρώπου που είναι ικανότατατος αλλά του αναγνωρίζεται πάντα κάτι λιγότερο επειδή το κουστούμι του είναι άχαρο, ο Σούλης δημιούργησε την πιο ΠΑΟΚ ομάδα της ιστορίας.

Είναι η ομάδα του 1993-94, με τους 6,5 παίκτες, η πιο «κοντή» και λιγότερο αθλητική ομάδα της Ευρώπης σε αυτό το επίπεδο, που για έναν χρόνο έμοιαζε με τον Ρόκι: την έτρεχαν, την έκλειναν στα σχοινιά, τη ζάλιζαν και στο τέλος επέστρεφε και τους νικούσε όλους. Με δίδυμο ψηλών τον Μπέρι που ήταν 2.03 και τον Σάβιτς που ήταν 2.05 και με μηδενικό άλμα, απέναντι στον Ολυμπιακό που είχε τρεις ψηλούς του 2.13. Στον τελικό του Κόρατς, απέναντι στη Στεφανέλ η διαφορά στο μέσο όρο ύψους των δύο πεντάδων ήταν τεράστια: 2.05 για τη Στεφανέλ, 1.95 για εμάς. Πήραμε το ευρωπαϊκό με δύο νίκες. Νωρίτερα είχαμε αποκλείσει με δύο νίκες τον καλύτερο Πανιώνιο της ιστορίας, αφού πρώτα βρεθήκαμε 23 πόντους πίσω.

Το βασικό στοιχείο των ομάδων του Μαρκόπουλου ήταν αυτό. Μπορούσαν να γυρίσουν από τον πάγο, από τους 20 πόντους, από τους 25, μπορούσαν να μας τρέξουν, να καρφώνουν θεαματικά στο καλάθι μας, να χοροπηδάνε μπροστά μας, δεν είχε καμία σημασία: στο τέλος κερδίζαμε εμείς. Και έπειτα, ο Σούλης έβγαινε με αυτή την εκνευριστική old school ηρεμία, και έκανε δηλώσεις χρησιμοποιώντας τις πιο αντι-εκσυγχρονιστικές λέξεις που μπορεί κανείς να φανταστεί: «Στο πρώτο ημιχρόνιο, αντιμετωπίσαμε αρκετά προβλήματα, αλλά στο δεύτερο ημιχρόνιο βελτιώσαμε την απόδοσή μας». Έναν ολόκληρο χρόνο, δεν πρέπει να είπε ποτέ «ημίχρονο». Οι αγώνες του ΠΑΟΚ χωρίζονταν σε ημιχρόνια.

Φυσικά, ο Σούλης έφυγε την επόμενη χρονιά, γιατί το κουστούμι του δεν ήταν λαμπερό, αυτή είναι η ιστορία του ΠΑΟΚ, που πάντα στέκει ανισόρροπα ανάμεσα στο ένστικτο του ξωμάχου και την επιθυμία της γκλαμουριάς. Η ίδια ομάδα χωρίς τον Σούλη κατέρρευσε την επόμενη χρονιά, αλλά το να νοσταλγείς τον Σούλη δεν ήταν πολύ λαμπερό, ήταν προτιμότερο να νοσταλγείς τον Ντούντα.

Δεν βαριέσαι... Όταν ο ΠΑΟΚ στο μπάσκετ γέμισε χρέη και κόντευε να διαλυθεί, δεν ήταν κανένας Ντούντα, ήταν ο Σούλης που ήρθε πάλι πίσω και για 9 ολόκληρα χρόνια τον έβγαζε 3ο και 4ο, με ομάδες που ήταν για υποβιβασμό. Και επειδή στον ΠΑΟΚ τίποτα δεν θα γίνει ποτέ σωστά, πάλι έφυγε το 2017 χωρίς τις τιμές που του άρμοζαν.
Ισως καλύτερα. Αυτό είναι που κάνει τον Σούλη Μαρκόπουλο πιο ΠΑΟΚ κι από τον ΠΑΟΚ. Αυτό και ότι κάποτε, ως προπονητής της ομάδας, αντιμετώπισε σε αδιάφορο αγώνα την ομάδα του γιου του που ήθελε νίκη για να σωθεί, την κέρδισε και την έριξε στην Α2. Γιατί το αντίθετο θα ήταν άδικο για τον κόπο κάποιου άλλου.

Αντίο Σούλη, τεράστιε. Κάπου στο βάθος της καρδιάς μας, οι ομάδες του ΠΑΟΚ είναι σαν εκείνη τη δική σου του 1994: κοντές, κακομούτσουνες, αργές, χωρίς άλμα και στο τέλος τους κερδίζουν όλους ή βγαίνουν να παίξουν χωρίς κάλτσες ανάμεσα σε φωτοβολίδες.
Αντίο, μέχρι το επόμενο «ημιχρόνιο»...