Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην GoogleΟ Γιώργος Σεφέρης έχει καταγραφεί στη συλλογική μνήμη ως μια σχεδόν μνημειακή μορφή των ελληνικών γραμμάτων — ο ποιητής της θάλασσας, του ξεριζωμού και της εθνικής αυτογνωσίας. Ωστόσο, πίσω από την επίσημη εικόνα του διπλωμάτη και το κύρος του βραβείου Νόμπελ, κρυβόταν μια προσωπικότητα γεμάτη ρωγμές, ευαισθησίες και διαρκείς εσωτερικές συγκρούσεις. Στις 7 και 8 Ιουλίου, το Φεστιβάλ Επταπυργίου επιχειρεί να φωτίσει ακριβώς αυτή την «ιδιωτική» πλευρά του δημιουργού, μέσα από μια πολυφωνική παράσταση λόγου και μουσικής που επιμελείται η Άννα Μυκωνίου.
Η Άννα Μυκωνίου, Πρόεδρος και Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Κέντρου Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, προσεγγίζει τον Σεφέρη όχι ως ένα απόμακρο σύμβολο, αλλά ως έναν άνθρωπο που πάλεψε να ισορροπήσει ανάμεσα στο καθήκον και την ελευθερία.
«Υπάρχουν ποιητές που με τον χρόνο μετατρέπονται σε σύμβολα. Τα πρόσωπά τους απομακρύνονται από την ανθρώπινη διάσταση και γίνονται σχεδόν μνημεία», μας εξηγεί η ίδια. «Η παράσταση ‘Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει’ δεν προσεγγίζει μόνο το έργο του. Προσπαθεί να φωτίσει τον άνθρωπο πίσω από τους στίχους. Τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από το Νόμπελ, πίσω από τον δημόσιο λόγο, πίσω από τη σχεδόν μυθική φυσιογνωμία του».
Κεντρικό θέμα της μελέτης της είναι η διαρκής προσπάθεια του Σεφέρη να συμφιλιώσει δύο αντιφατικούς κόσμους. Από τη μια, η αυστηρή πειθαρχία του κρατικού λειτουργού και οι συμβιβασμοί που απαιτούσε η διπλωματική καριέρα-μια διαδρομή που ξεκίνησε ίσως υπό το βάρος ενός αυστηρού πατέρα-και από την άλλη, η απόλυτη ανάγκη για εσωτερική ελευθερία που απαιτεί η τέχνη.
«Ο Σεφέρης πέρασε ολόκληρη τη ζωή του προσπαθώντας να συμφιλιώσει τον κόσμο του ποιητή και τον κόσμο του κρατικού λειτουργού. Την εσωτερική ελευθερία της δημιουργίας και τις υποχρεώσεις του διπλωμάτη», σημειώνει η κ. Μυκωνίου. «Από τη μια ο δρόμος της υποχρέωσης, της υπομονής και των συμβιβασμών. Από την άλλη ο δρόμος του βαθύτερου εαυτού του, εκεί όπου μπορούσε να αναπνέει ελεύθερα η ποίηση».
Η παράσταση καταδύεται επίσης στο τραύμα της προσφυγιάς, που σφράγισε τον γεννημένο στη Σμύρνη ποιητή, αλλά και στη σιωπηλή αγωνία του κατά τη διάρκεια σκοτεινών ιστορικών περιόδων, όπως η δικτατορία του Μεταξά. Παρά την εσωστρέφειά του, ο Σεφέρης υπέφερε βλέποντας την ιστορία να εκτρέπεται, μέχρι τη στιγμή της ιστορικής του δήλωσης το 1969.
«Δεν ήταν άνθρωπος των συνθημάτων ούτε της δημόσιας καταγγελίας. Η φύση του ήταν βαθιά εσωστρεφής», παρατηρεί η Άννα Μυκωνίου. «Όμως η αγωνία του περνά υπόγεια μέσα στο έργο του. Κάτω από τη λιτότητα των στίχων του ακούγεται η ανάσα ενός ανθρώπου που βλέπει την ιστορία να εκτρέπεται και υποφέρει επειδή δεν μπορεί πάντοτε να αντιδράσει όπως θα ήθελε».
Το αφιέρωμα στο Επταπύργιο πλαισιώνεται από σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως ο Γρηγόρης Βαλτινός στην αφήγηση, οι ερμηνευτές Δημήτρης Ζερβουδάκης, Παντελής Θεοχαρίδης και Ελένη Δημοπούλου, το σχήμα Plaza Ensemble και η Χορωδία «Γιάννης Μάντακας» του Α.Π.Θ. Εκτός από τις κλασικές μελοποιήσεις των Θεοδωράκη, Ανδριόπουλου και Μαρκόπουλου, θα παρουσιαστούν και πέντε νέα τραγούδια σε μουσική Γιώργου Καζαντζή, γραμμένα ειδικά για τη βραδιά.
Κλείνοντας τη συνομιλία μας, η κ. Μυκωνίου αναφέρεται στην περίφημη κηδεία του ποιητή το 1971, που μετατράπηκε σε μια πάνδημη πολιτική διαμαρτυρία, αποδεικνύοντας τον δεσμό του με τον λαό.
«Όταν η πομπή πλημμύρισε από τις φωνές που τραγουδούσαν το απαγορευμένο τότε ‘Στο περιγιάλι το κρυφό’, δεν αποχαιρετούσαν μόνο έναν μεγάλο δημιουργό. Αποχαιρετούσαν έναν άνθρωπο που είχε σταθεί δίπλα τους», καταλήγει. «Ο Σεφέρης εξακολουθεί να μας συγκινεί επειδή πάλεψε σε όλη του τη ζωή να παραμείνει πιστός στη συνείδησή του. Η πιο πολύτιμη κληρονομιά που μας άφησε δεν είναι οι βεβαιότητες, αλλά η αδιάκοπη αναζήτηση. Γιατί μέσα σε αυτή την αναζήτηση εξακολουθούμε να αναγνωρίζουμε κάτι από τον εαυτό μας».
Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην Google
