Η «ουρά» του Μετρό, η «ινκόγκνιτο» βόλτα του Δήμα και ο μήνας που έχει εννιά για τη Θεσσαλονίκη. Γράφει η... Γλυκόξινη

Η Γλυκόξινη γράφει για όσα της μυρίζουν και της ξινίζουν στην καθημερινότητά, για όσα την πικραίνουν γενικώς, αλλά καμιά φορά λέει και κανέναν γλυκό λόγο, για όποιον το αξίζει.

*** Το Μετρό θα φτάσει κάποια στιγμή μέσα στο καλοκαίρι στην Καλαμαριά . Αυτό ήταν πατριώτες, «τον φάγαμε τον γάιδαρο», μόνo η ουρά του μας έμεινε. Κομματάκι μεγάλη ουρά, όλο νομίζουμε ότι τη φάγαμε, κι όλο... ξαναφυτρώνει.

*** Η τελευταία πιθανή ημερομηνία που κυκλοφορεί για το Μετρό της Καλαμαριάς είναι η 20ή Ιουλίου 2026, του προφήτη Ηλία, βοήθειά μας. Αν σας ενδιαφέρει η σημειολογία -και παραβλέψουμε ότι η είναι η μαύρη επέτειος από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο -να σας θυμίσω ότι στις 20 Ιουλίου 1969 ο Νηλ Άρμστρονγκ είχε πει το περίφημο «Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα». Εμείς μέχρι και ωσαννά θα αναφωνήσουμε! 

*** Μαθαίνω ότι την οριστική ημερομηνία θα την ανακοινώσει ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στις 9 Μαϊου, από το βήμα του προσυνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη. Κι άπαξ και δεσμευτεί ο πρωθυπουργός σε μια ημερομηνία... τρεχάτε ποδαράκια μου για τους ανθρώπους της Ελληνικό Μετρό και της κατασκευάστριας Αktor. Το ίδιο είχε γίνει και με τη βασική γραμμή, αν θυμάστε. (Αν τώρα θυμάστε την πρώτη πρώτη δέσμευση, για την άνοιξη του 2023, ε τι να πω; Έχετε μνήμη ζηλευτή).

*** Μετρό ίσον λαμαρίνες και λαμαρίνες ίσον Μετρό σε αυτή την πόλη. Για να μην πάθουμε κανένα στερητικό σύνδρομο, τώρα που θα δοθεί και η επέκταση της Καλαμαριάς, θα μας μείνουν οι λαμαρίνες γύρω από κάποιους σταθμούς της Καλαμαριάς, για να μας οδηγούν σε κανονικούς δρόμους (γιατί αλλιώς θα βγαίναμε στα χωράφια της οδού Πόντου). Υπομονή, σε κανέναν χρόνο (συν-πλην, μην το δένετε και κόμπο) θα διανοιχθεί και η Πόντου. «Λίγο ακόμα θα ιδούμε, τις αμυγδαλιές να ανθίζουν, τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο», για να θυμηθώ τον αγαπημένο μου ποιητή.

*** Πάντως, θα πρέπει «να του το δώσουμε» του υπουργού Υποδομών και Μεταφορών, Χρίστου Δήμα. Δεν αρκέστηκε σε όσα του μεταφέρουν στις διάφορες συσκέψεις. Ήρθε μία μέρα στη Θεσσαλονίκη «ινκόγκνιτο» και χωρίς να τον πάρει είδηση περπάτησε όλη την περιοχή όπου θα διανοιχθεί η οδός Πόντου, συνοδευόμενος μόνο από δύο συνεργάτες του, για να καταλάβει «τι παίζει» και γιατί είναι τόσο σημαντικό αυτό το έργο.  Και-  «να του το δώσουμε» και αυτό- δεν έβγαλε καν βίντεο για να «παίξει» στα σόσιαλ!

Αντιθέτως ο αναπληρωτής του, Κωνσταντίνος Κυρανάκης έκανε «μεταμεσονύχτια επιδρομή» στον σταθμό του Ηλεκτρικού στον Ταύρο, έπιασε τα ρολά και άρχισε να μπογιατίζει τους τοίχους για να σβήσει τις ταγκιές, ακολουθούμενος από την κάμερα- γιατί αν δεν το δείξεις στα σόσιαλ είναι σαν να μην το 'κανες. Ας κοπιάσει κι από εδώ, να δώσει το καλό παράδειγμα, έχουμε πολλούς τοίχους με ταγκιές για καθάρισμα.

*** Ας επιστρέψω στη Θεσσαλονίκη. Ο Θεός να μας δίνει χρόνια, να ζήσουμε να δούμε το Μετρό και στα δυτικά. Προς το παρόν ακούγονται διάφορα σενάρια για συνδυασμό υπόγειας και υπέργειας διαδρομής και για το πού θα χωροθετηθούν οι στάσεις. Ωραία όλα αυτά, αλλά εγώ να θυμίσω ότι εκείνη τη ρημάδα τη σύμβαση-πλαίσιο, που είχε συναφθεί επί προεδρίας Μυλόπουλου (και είναι ακόμη ενεργή), η οποία συνάφθηκε ακριβώς για να προετοιμαστεί το έδαφος για τις επεκτάσεις. Πέρασαν τα εφτά χρόνια φαγούρας, κι ακόμα να δούμε κάτι χειροπιαστό.

Μήπως και για αυτό ο μήνας... έχει εννιά;

*** Κάτι τελευταίο, με αφορμή τα καραγκιοζιλίκια δέκα νοματαίων στο δημοτικό συμβούλιο της Πέμπτης, για την ονοματοδοσία πλατείας με το όνομα του Γιάννη Μπουτάρη, με την υποστήριξη της «ακροδεξιάς πατερίτσας», όπως διάβασα κάπου (και το έκλεψα γιατί δεν βρήκα κάτι πιο εύστοχο). Ακόμα και νεκρός, ο Κυρ-Γιάννης συνεχίζει να προσφέρει υπηρεσία στην πόλη, υπενθυμίζοντάς μας να στεκόμαστε απέναντι στη μαυρίλα της ακροδεξιάς.