Γράφει
Βασίλης Κοντογουλίδης
Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που θα κρατήσει ένα νέο άνθρωπο στην ελληνική περιφέρεια προκειμένου να δημιουργήσει στον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Αφορμή γι’ αυτό το ερώτημα είναι οι τελευταίες πλημμύρες στον βόρειο Έβρο που έδωσαν τη χαριστική βολή στον αγροτικό κόσμο της περιοχής.
Πλημμύρες, φωτιές, ανεργία, διάλυση του αγροτικού επαγγέλματος οδηγούν σε διαρκή μείωση πληθυσμού μία περιοχή που είναι τα σύνορα της Ελλάδας. Όταν πήγα για πρώτη φορά στις Καστανιές Ορεστιάδας στον βόρειο Έβρο ήταν ως φοιτητής το 1986 πριν από 40 χρόνια.
Τότε είδα ένα χωριό των 2.500 κατοίκων γεμάτο ζωντάνια, με πολλά μαγαζιά, νέους ανθρώπους, αγρότες με δυνατό εισόδημα και έντονη πολιτιστική δραστηριότητα.
Σήμερα οι Καστανιές είναι ένα χωριό των 700 κατοίκων επί το πλείστον ηλικιωμένων αφού οι περισσότεροι μετακόμισαν για άλλα μέρη. Και η σύγκριση που κάνει κάποιος που περνά το τελωνείο των Καστανιών και μπαίνει στην Ανδριανούπολη είναι γροθιά στο στομάχι.
Τα χωριά του Έβρου έχουν μαραζώσει, ενώ και οι νέοι άνθρωποι που κατοικούν στην Ορεστιάδα αναζητούν την επαγγελματική τους τύχη σε Αθήνα ή Θεσσαλονίκη. Τον Έβρο τον επέλεξα σαν παράδειγμα λόγω των νέων καταστροφικών πλημμυρών αυτής της εβδομάδας και της συμπτωματικής παρουσίας του πρωθυπουργού στην περιοχή λόγω του προσυνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας στην Αλεξανδρούπολη.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε για μία ακόμα φορά να μοιράσει εκατομμύρια στα λόγια για υποδομές που έπρεπε ήδη να έχουν γίνει για να μην κινδυνεύουν με καταστροφικές πλημμύρες χωριά του βόρειου Έβρου.
Η ίδια εικόνα της απόλυτης ερημοποίησης επικρατεί στα περισσότερα μέρη της περιφέρειας που αργοπεθαίνει. Ο υπερσυγκεντρωτισμός πληθυσμού στο λεκανοπέδιο Αττικής εμφανίζει αυξητική τάση και δεν νομίζω να υπάρχει άλλο ευρωπαϊκό προηγούμενο από την Αθήνα όπου το 60% του πληθυσμού της χώρας κατοικοεδρεύει στην πρωτεύουσα.
Το πρόβλημα παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής, κοινωνικής, πολιτιστικής ζωής της χώρας και δυστυχώς η κυβέρνηση όχι μόνο σφυρίζει αδιάφορα αλλά φαίνεται με την πολιτική που ασκεί να ενισχύει αντί να αποδυναμώσει αυτή την τάση.
Αρκείται σε ευχολόγια περί ανάπτυξης της υπαίθρου και δεν κάνει τίποτα ουσιαστικό που να θέσει τις βάσεις για μία επανεκκίνηση οικονομική και κοινωνική της ελληνικής περιφέρειας. Εκτός και αν η επίσκεψη του πρωθυπουργού στην κυρά του Δέλτα σηματοδοτεί εκτός από επικοινωνία και πράξη ανάπτυξης…
