Η υπομονή είναι αρετή και όλοι εμείς ενάρετοι. Γράφει η Γλυκόξινη
*** «Μέχρι τις 15 Ιουλίου το αργότερο θα βγει στον αέρα ο διαγωνισμός για την ανάπλαση της ΔΕΘ» είχε δηλώσει στη «ΜτΚ» ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος του Υπερταμείου Παναγιώτης Σταμπουλίδης. Ξημέρωσε η 15η Ιουλίου, κρατάω την ανάσα μου και περιμένω. Δεν μπορεί, μέχρι τα μεσάνυχτα κάτι θα ανακοινώσουν. Λέτε να σκάσω κρατώντας την αναπνοή μου;
Σιγά μην κάτσω να σκάσω, υπομονή, πλησιάζει η μεγάλη εορτή της «Αγίας ΔΕΘ», πολιούχου της Θεσσαλονίκης, της μυροβλύτισσας, φαρμακολύτριας και θαυματουργού. Όλα θα ανακοινωθούν, στην ώρα τους.
***Πάρτε παράδειγμα από τον πάντα υπομονετικό δήμαρχο Θεσσαλονίκης Στέλιο Αγγελούδη. Καίτοι μέλος του ΔΣ της ΔΕΘ Helexpo στέλνει επιστολές στο Υπερταμείο για να ενημερωθεί για την πορεία του έργου. Τώρα αν είναι τόσο υπομονετικός που δεν στέλνει τις επιστολές με email αλλά με το ταχυδρομείο και με τον ίδιο τρόπο περιμένει την απάντηση, δεν το γνωρίζω.
***Συμπεραίνω όμως ότι στο ΔΣ (αν συνεδριάζει ποτέ) δεν ασχολούνται με τα της ανάπλασης. Τσάμπα όλη αυτή η φασαρία ότι «αποκλείονται οι φορείς» και «φιμώνεται η φωνή της πόλης». Και στο ΔΣ μπήκαν εκπρόσωποι της πόλης, και κοτζάμ Συμβουλευτική Επιτροπή συστάθηκε (για να μην κακοκαρδιστούν όσοι δεν χώρεσαν στο ΔΣ) και μια χαρά είναι στη θέση της, στο σκονισμένο ραφάκι με τα μπιμπλό.
*** Η υπομονή είναι αρετή, μας μάθαιναν στο σχολείο. Ελπίζω να ήσασταν καλοί μαθητές... κι ενάρετοι. Και να μη θέλετε να χαλάσει πρόωρα το σασπένς του Μετρό Καλαμαριάς. Χιτσκοκική η αγωνία θα έλεγα- έξι μήνες μετά τη βασική γραμμή, ένα χρόνο μετά τη βασική γραμμή, Φεβρουάριο του 2026, στο τέλος του α' τριμήνου, πάντως πριν το Πάσχα, μετά για να μη χαλάμε το κατανυκτικό κλίμα των ημερών, μέχρι τον Ιούνιο, αλλά πάντως θα φοράμε κοντομάνικα και πάντως πολλές (!) εβδομάδες πριν τη ΔΕΘ- αν δεν ήξερα ότι έχει happy end.
*** (Κάτι τέτοιες ώρες θυμάμαι μια προφητική κουβέντα που μου είχε πει στην αρχή του 2026 ο φίλτατος Υπόγειος Διαδρομιστής. Τότε που οι αρμόδιοι μας έλεγαν ότι τέλος Φεβρουαρίου, βαριά βαριά Μαρτίου παραδίδεται το έργο. Μου είχε μεταφέρει τότε εκτιμήσεις εργαζόμενων που του έλεγαν σκωπτικά «ραντεβού τον Σεπτέμβρη». Μου φάνηκε υπερβολικό τότε. Αλλά έπρεπε να το φανταστώ, υπόγειο το Μετρό, υπόγειος και ο διαδρομιστής όσο να'ναι ένα know how το εχει).
*** «Περιμένουμε το χαρτί» μου σφύριξε ένας άνθρωπος που ξέρει τι παίζει (για να είμαι ακριβής, ήταν μια σύνθετη λέξη, με δεύτερο συνθετικό τη λέξη χαρτί και πρώτο ένα μέρος του σώματός μας). «Μόλις το πάρουμε στα χέρια, θα σας δώσουμε την ημερομηνία και την ώρα». Όπου «χαρτί» είναι η πιστοποίηση ασφαλούς λειτουργίας του Μετρό. Αν, λέει, δοθεί μέχρι τις 24 Ιουλίου, θα έχουμε Μετρό στην Καλαμαριά στις 28. Αν όχι... δεν θα είναι δα και η πρώτη φορά που πέφτουν... λιγουλάκι έξω οι προβλέψεις.
***Τι συμβαίνει όμως και οι Γερμανοί δεν δίνουν το ρημάδι το χαρτί; Δυο εβδομάδες μετά την επίσκεψη τους στη Θεσσαλονίκη, στέλνουν διαρκώς παρατηρήσεις, ερωτήσεις και απορίες, η ελληνική πλευρά απαντά και νομίζει ότι... «ετελείωσε» η υπόθεση, και μετά ξανά μανά παρατηρήσεις. Έτσι μαθαίνω, έτσι σας λέω, αλλά μεταξύ μας αυτές οι διαρκείς παρατηρήσεις και διευκρινιστικές ερωτήσεις στο παραπέντε της λειτουργίας του Μετρό δεν με κάνουν να νιώθω και υπερβολικά ασφαλής. Η εξήγηση που άκουσα για την... υπερβολική σχολαστικότητα (και σας τη μεταφέρω με κάθε επιφύλαξη) είναι ότι ο προϊστάμενος της εταιρείας πιστοποίησης, που πιστοποίησε τη βασική γραμμή συνταξιοδοτήθηκε (εδώ κοντεύουμε να συνταξιοδοτηθούμε εμείς περιμένοντας να γίνει το Μετρό) και αυτός που τον διαδέχτηκε, δεν ξέρει πρόσωπα και πράγματα και όσο να'ναι έχει μια κάποια επιφυλακτικότητα.
*** Κι αν δεν δοθεί το Μετρό σε κυκλοφορία στις 28 Ιουλίου, μη σκάτε. Πλησιάζει η γιορτή της πολιούχου της πόλης, μεταξύ Αυγούστου και αρχών Σεπτεμβρίου όλα λύνονται. Μαθαίνω ότι ο πρωθυπουργός δεν θα χάσει την ευκαιρία να εγκαινιάσει ο ίδιος και τη διακλάδωση του Μετρό προς την Καλαμαριά. Αυτή τη φορά δεν θα έχει πολλά ταρατατζούμ όπως έγινε με τη βασική γραμμή (αλλά και πάλι δεν παίρνω κι όρκο, γιατί κοντοζυγώνουν και οι εκλογές).
Η Γλυκόξινη
Η Γλυκόξινη γράφει για όσα της μυρίζουν και της ξινίζουν στην καθημερινότητά, για όσα την πικραίνουν γενικώς, αλλά καμιά φορά λέει και κανέναν γλυκό λόγο, για όποιον το αξίζει.
