Η ύβρις, η κλειδαρότρυπα, οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες και μια διεθνής διάκριση που αξίζει περισσότερο από κάθε παρασκήνιο

Πίσω από τη σκηνή, γίνονται... σκηνικά! Ό,τι φτάνει στην «Κυριακή στο παρασκήνιο» το καταγράφουμε και σας το μεταφέρουμε κάθε Κυριακή.

-Ένας φίλος μού έλεγε τις προάλλες ότι είδε την «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν και εντυπωσιάστηκε, όχι γιατί πρόκειται για ακόμη μία κινηματογραφική μεταφορά του ομηρικού έπους, αλλά γιατί ο διάσημος σκηνοθέτης επιλέγει να σταθεί στην ουσία του, δηλαδή στην ανθρώπινη ύβρη. Άλλωστε, δύο έννοιες διαπερνούν ολόκληρη την αρχαία ελληνική γραμματεία, από τον Όμηρο μέχρι την τραγωδία: ο σεβασμός απέναντι στους θεούς και ο σεβασμός απέναντι στους νεκρούς.

Δυστυχώς, σήμερα μοιάζει να μην περισσεύει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

-Πέρα από τις ιμπεριαλιστικές τάσεις και την πολεμόχαρη στάση των κυβερνήσεων πολλών χωρών στην οποία αναφέρεται ως επί το πλείστον αλληγορικά ο δημιουργός, το διαπιστώσαμε για ακόμα μια φορά με τον πιο θλιβερό τρόπο πολύ κοντά μας, στην ίδια την ελληνική κοινωνική πραγματικότητα, μέσα από τον θάνατο του Αλέξη Σταμάτη. Οι περισσότεροι αγνοούσαμε ότι ο σημαντικός συγγραφέας αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και έτσι σοκαριστήκαμε με την απώλεια. Αυτό που ακολούθησε όμως ήταν ένα πραγματικό όργιο «αποκαλύψεων», που μας σόκαρε ακόμα πιο πολύ. Παιδικά τραύματα, οικογενειακές ιστορίες, εξαρτήσεις, προσωπικές στιγμές. Το μόνο που δεν έγραψαν κάποιοι ήταν ότι για όλα έφταιγε η ίδια του η μητέρα. Ως πότε, στο όνομα της κλειδαρότρυπας και των πολλών κλικ, θα ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε είδηση υπάρχει ένας άνθρωπος και μια οικογένεια που πενθεί, ένα παιδί που έχασε τον πατέρα του σε πολύ τρυφερή ηλικία;

-Η εβδομάδα που πέρασε ήταν γενικώς βαριά για τον πολιτισμό. Στην απώλεια του Αλέξη Σταμάτη ήρθαν να προστεθούν εκείνες της Μαίρης Λίντα και του Γιώργου Σταυριανού. Τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, τρεις ξεχωριστές διαδρομές, μία κοινή παρακαταθήκη. Άφησαν το αποτύπωμά τους στα γράμματα, στη μουσική και στις τέχνες και έκαναν τον πολιτισμό μας λίγο πλουσιότερο όσο βρίσκονταν ανάμεσά μας και λίγο φτωχότερο με την απουσία τους.

-Και μιας και ο λόγος για τις τέχνες, να σταθώ στην Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Τη σπουδαία ηθοποιό που περιμένουμε να δούμε ως «Μήδεια» στις 30 και 31 Ιουλίου στο Θέατρο Δάσους και την 1η Αυγούστου στα Νέα Μουδανιά. Κάποια στιγμή έπρεπε να κλείσουμε το ραντεβού μας για τη συνέντευξη που φιλοξενείται σήμερα στην Κυριακάτικη Μακεδονία.. Ήταν Σάββατο, νωρίς το πρωί, χάσαμε την αίσθηση του χρόνου και, χωρίς να το καταλάβουμε, την… ξυπνήσαμε με το τηλεφώνημά μας. Περιμέναμε, και δικαίως, να δυσανασχετήσει, ίσως και να μας μαλώσει.. Αντί γι' αυτό, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, μας απάντησε με ευγένεια, υπομονή και απίστευτη απλότητα. Εκ των υστέρων μάθαμε ότι από τη μεγάλη φόρτιση που έχει ο ρόλος η ίδια δεν κατορθώνει να ηρεμήσει και να κοιμηθεί πριν τις 7πμ. Αυτό βέβαια σημαίνει επαγγελματισμός και πάθος για τη δουλειά της. Οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες, τελικά, δεν χρειάζεται ποτέ να αποδείξουν το μέγεθός τους.

-Κι ενώ τις τελευταίες εβδομάδες όλη η συζήτηση γύρω από το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας περιστρεφόταν γύρω από επιστολές, παρασκήνια και διοικητικές αναταράξεις, ήρθε μια είδηση που υπενθύμισε γιατί ο θεσμός εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς. Το Φεστιβάλ απέκτησε πλέον και πιστοποίηση BAFTA, μπαίνοντας στη λίστα των διοργανώσεων που οδηγούν τις βρετανικές παραγωγές προς τα περίφημα βρετανικά Όσκαρ. Μια ακόμη διεθνής αναγνώριση που έρχεται να προστεθεί στις ήδη υπάρχουσες πιστοποιήσεις για τα Όσκαρ και τα βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, επιβεβαιώνοντας ότι, λίγο πριν συμπληρώσει μισό αιώνα ζωής, το Φεστιβάλ Δράμας παραμένει ένας θεσμός με διεθνές κύρος. Κι επειδή εμείς εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως η Δράμα αξίζει να συζητιέται περισσότερο για τις επιτυχίες της παρά για τα παρασκήνιά της, ευχόμαστε η φετινή διοργάνωση να μείνει στην ιστορία για τις ταινίες, τις διακρίσεις και τους δημιουργούς της. Αυτά είναι, άλλωστε, που δίνουν πραγματική υπεραξία σε έναν πολιτιστικό θεσμό. Γι αυτό καλό είναι, όσο μπορούμε, να τον προσέχουμε!