Και μετά το Πάσχα, τι; Του Βασίλη Κοντογουλίδη

Είναι η πρώτη φορά που ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει απέναντί του τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας και αμφισβητείται τόσο έντονα από τους απλούς ψηφοφόρους της παράταξης

Και μετά τον εορτασμό του φετινού Πάσχα τι θα προκύψει στο πολιτικό σκηνικό της χώρας; Για τη μεταπασχαλινή περίοδο κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με σιγουριά αλλά για τα όσα έγιναν φέτος στην προπασχαλινή περίοδο μπορεί να γίνει ένας απολογισμός της κυβερνητικής κρίσης που οδήγησε, κατά την άποψή μου, στην πλήρη απαξίωση της κυβέρνησης από την κοινωνία. Και γίνομαι πιο σαφής.

Ο πρωθυπουργός για μία ακόμη φορά επιχείρησε να ξεπεράσει μία κρίση της κυβέρνησής του με καθαρά επικοινωνιακούς όρους. Ανέδειξε αποσπασματικά και εντελώς άγαρμπα το θέμα του ασυμβίβαστου βουλευτή - υπουργού, προσπάθησε να γενικεύσει τη ρουσφετολογία και να την παρουσιάσει σαν δομική παθογένεια του ελληνικού κράτους και να τη μεταθέσει στους ίδιους τους πολίτες εξομοιώνοντάς τους με τους πολιτικούς.

Και πρωτίστως βγήκε σε ένα ακόμα σκάνδαλο ο ίδιος από το κάδρο, μεταθέτοντας τις ευθύνες σε οποιονδήποτε άλλον εκτός του προσώπου του και του στενού του περιβάλλοντος.

Με δεδομένο τον τρόπο λειτουργίας του επιτελικού κράτους την επταετή διακυβέρνηση Μητσοτάκη και ο πιο αφελής αντιλαμβάνεται ότι οι υπουργοί αναφέρονται στο Μέγαρο Μαξίμου από το πιο απλό μέχρι και το πιο σοβαρό ζήτημα. Δεν μπορεί επομένως σε κάθε στραβή της κυβέρνησης να φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από τον πρωθυπουργό.

Η κυβέρνηση έχει το στίγμα Μητσοτάκη και για τα καλά και για τα κακά. Και οι κακές επιλογές της κυβέρνησης δυστυχώς για τον πρωθυπουργό είναι πολύ περισσότερες από τις καλές τη δεύτερη τετραετία διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Δεν νομίζω να υπάρχει προηγούμενο τόσης μεγάλης διάστασης να τραυμάτισαν το κύρος και την ηθική μίας κυβέρνησης όσο τα σκάνδαλα αυτής της περιόδου. Και δεν υπάρχει πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης να διαχειρίστηκε με τόση ελαφρότητα κρίσεις μεγάλου μεγέθους όπως ο σημερινός.

Ο κ. Μητσοτάκης, δυστυχώς για τον ίδιο και δυστυχέστατα για τη χώρα, δείχνει να είναι εκτός τόπου και χρόνου. Γι’ αυτό και αλλάζει τακτική όπως αλλάζει πουκάμισα. Όπως π.χ. το περασμένο Σαββατοκύριακο του φοβερού αυτού ανασχηματισμού που οι δημοσιογραφικές πληροφορίες επιμένουν ότι ζήτησε τις παραιτήσεις όλων των βουλευτών που αναφέρονται στις δικογραφίες από το βουλευτικό αξίωμα και μετά τις έντονες αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν στο εσωτερικό της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ έκανε πίσω και αναδιπλώθηκε.

Επιχειρώντας, λοιπόν, να δώσω απάντηση στο αρχικό ερώτημα, θεωρώ ότι για την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό δεν υπάρχει άλλος δρόμος μετά το Πάσχα. Τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ, των παράνομων παρακολουθήσεων και τα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν αλλά και η ακρίβεια που συνεχώς εντείνεται δεν είναι διαχειρίσιμα από τον πρωθυπουργό.

Είναι η πρώτη φορά που ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει απέναντί του τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας και αμφισβητείται τόσο έντονα από τους απλούς ψηφοφόρους της παράταξης. Επομένως μία είναι η λύση και για τον ίδιο αλλά και τη χώρα: Εκλογές το ταχύτερο δυνατό και φυσικά εντός του 2026.


* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 11-12.04.2026

ESPA