ΔΙΠΑΕ: Έργα 10 εκατ. ευρώ, παράρτημα στις Βρυξέλες και αξιοποίηση 1.400 στρεμμάτων στο πανεπιστημιακό αγρόκτημα
Όσα ανέφερε ο πρύτανης Σταμάτης Αγγελόπουλος στην εκδήλωση της κοπής πίτας με αφορμή το νέο έτος
- Newsroom
Την παραδοσιακή βασιλόπιτα για τη νέα χρονιά έκοψε η Σχολή Κοινωνικών & Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ο Χρήστος Φραγκονικολόπουλος, Κοσμήτορας της Σχολής ανάφερε πως «από τη θέση του Κοσμήτορα μού δόθηκε η ευκαιρία να διευρύνω ουσιαστικά τον κύκλο των γνωριμιών μου, τόσο με συναδέλφους όσο και με μέλη του διοικητικού προσωπικού. Αυτό δεν είναι δευτερεύον. Είναι κρίσιμο, γιατί μου επέτρεψε να σκεφτώ και να λειτουργήσω πέρα από τις στενές ανάγκες και τα επιμέρους συμφέροντα του Τμήματός μου. Η μετατόπιση αυτή της οπτικής λειτουργεί απελευθερωτικά. Σε αποδεσμεύει από τη λογική του «δικού μας» και σε ωθεί να δεις το Πανεπιστήμιο ως έναν ενιαίο, ζωντανό οργανισμό. Σε καλεί να σκεφτείς δημιουργικά, να αναγνωρίσεις διασυνδέσεις που πριν έμεναν αόρατες, να φανταστείς λύσεις που δεν εξαντλούνται στη διαχείριση του παρόντος, αλλά ανοίγουν δρόμους για το μέλλον».
Τόνισε πως πρόκειται για μια άσκηση διαρκούς ισορροπίας: «στο μεταίχμιο συμμόρφωσης και αντίστασης, συμφωνίας και ασυμφωνίας. Να κινείσαι εντός του θεσμικού πλαισίου χωρίς να εγκλωβίζεσαι σε αυτό. Να είσαι καινοτόμος χωρίς να επιδιώκεις ρήξεις για τις ίδιες τις ρήξεις. Να αλλάζεις τον τρόπο που σκεφτόμαστε και δρούμε όχι με θόρυβο, αλλά με συνέπεια, διάλογο και στρατηγική επίγνωση. Να δούμε, λοιπόν, το πανεπιστήμιο αλλιώς: όχι ως άθροισμα Τμημάτων και αρμοδιοτήτων, αλλά ως κοινότητα γνώσης, ανθρώπων και πρακτικών που συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν. Όχι μόνο ως διοικητικό μηχανισμό που πρέπει να λειτουργεί, αλλά ως χώρο όπου δοκιμάζονται ιδέες, καλλιεργείται εμπιστοσύνη και παράγεται δημόσια αξία. Να το δούμε ως πεδίο συνεργασίας και όχι ανταγωνισμού· ως εργαστήριο συναινέσεων μέσα από δημιουργικές διαφωνίες. Να μετακινηθούμε από τη διαχείριση της έλλειψης στη στρατηγική της δυνατότητας. Από το «τι δεν γίνεται» στο «πώς μπορεί να γίνει αλλιώς». Ένα πανεπιστήμιο που αντέχει στην αλλαγή ακριβώς επειδή μαθαίνει να αλλάζει—με μέτρο, επίγνωση και φαντασία. Εκεί όπου η καινοτομία δεν επιβάλλεται, αλλά χτίζεται. Και όπου η ηγεσία δεν ασκείται με ρήξεις, αλλά με άνοιγμα οριζόντων».
