Λουκία Μιχαλοπούλου: «Αισθάνομαι πραγματικά υπερήφανη που ο Ευριπίδης είναι δικός μας»

Δεν είναι πολλές οι φορές που στην Ελλάδα μια παραγωγή μπορεί να συνδυάσει ηθοποιούς και συντελεστές διαφόρων εθνικοτήτων, αλλά και να περιλάβει ένα ξένο μουσικό συγκρότημα διεθνούς φήμης, έχοντας παράλληλα έναν πραγματικά μεγάλο προϋπολογισμό. Από αυτή την άποψη οι «Βάκχες» του Ευριπίδη συμπαραγωγής Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, Εθνικού Θεάτρου Βουλγαρίας «Ιβάν Βάζοφ» και Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος με τη σκηνοθετική υπογραφή του Γιάβορ Γκάρντεφ, τη συμμετοχή των Tiger Lillies, αλλά και ενός μεικτού θιάσου Ελλήνων και Βούλγαρων διακεκριμένων ηθοποιών, αποτελεί ένα πραγματικά καινοτόμο εγχείρημα. «Είναι μια ξεχωριστή εμπειρία και για εμένα προσωπικά και για όλους τους συναδέλφους. Δεν είναι αυτονόητο ότι μπορεί να γίνει εδώ μια τέτοια δουλειά, γιατί είναι μια πολύ ακριβή παραγωγή. Επίσης, έπρεπε να συντονιστούν πάρα πολλές ομάδες και πάρα πολλοί άνθρωποι σε λίγο χρόνο. Χρειάζεται πολύ κέφι και πολλή αγάπη για να το κατορθώσεις. Το πρώτο που αναγνωρίζω είναι ότι ευτυχώς υπήρχαν και τα δύο αυτά συστατικά, αλλά και δόσιμο από όλους τους συντελεστές. Ενώ ήταν πραγματικά πιεσμένη η κατάσταση έγινε με πραγματικό νοιάξιμο», λέει στη «ΜτΚ» η γνωστή ηθοποιός Λουκία Μιχαλοπούλου.

Ο συγκλονιστικός ρόλος της Αγαύης

Όλοι οι συντελεστές ήταν συνέχεια μαζί για έναν σχεδόν μήνα. Έκαναν πρόβες σε αίθουσες του Εθνικού Θεάτρου Σόφιας, κάτι που για τους Έλληνες ηθοποιούς ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον, αφού δεν υπάρχουν ανοιχτά θέατρα στην πόλη, ενώ αμέσως μετά συνέχισαν στο θέατρο Γης Θεσσαλονίκης και στο Δίον, κάτι πρωτόγνωρο και ελκυστικό για τους Βούλγαρους. Έτσι, η ανταλλαγή στοιχείων λειτούργησε δυναμικά και για τις δύο πλευρές. «Είναι δύσκολο για τους παραγωγούς να γίνει μια τέτοια δουλειά με αυτές τις προδιαγραφές. Μου έχει μείνει ο τρόπος που συναντηθήκαμε οι λαοί και ανταλλάξαμε τους φόβους, τις ανησυχίες, τα όνειρά μας. Δεν ξέρω πώς τα κατάφερε ο σκηνοθέτης μας, πάντως όλοι οι συντελεστές είναι πολύ καλοί και ως άνθρωποι. Το ότι υπάρχει από όλους μια παιδικότητα είναι πολύ σημαντικό. Χωρίς αυτή την ενέργεια που έχει ένα παιδί μέσα σε ένα παιχνίδι δεν μπορεί να συμβεί θέατρο», επισημαίνει η πρωταγωνίστρια.

Οπότε μέσα σε όλο αυτό έρχονται να δέσουν οι Tiger Lillies, που έγραψαν τη μουσική και εμφανίζονται επί σκηνής, ένα συγκρότημα που παραπέμπει στο τσίρκο, στους κλόουν. «Δίνουν το στίγμα της παράστασης που έχει πάρα πολλά κομμάτια, φλερτάρουν με τη συναυλία, κάτι που πρωταγωνιστεί. Πέρα από τη μουσική έχουν και επιπλέον κείμενο μέσα στην παράσταση, είναι τα κομμάτια που οι ίδιοι ερμηνεύουν», τονίζει η Λουκία Μιχαλοπούλου.

Παρασκευή 07 Μαρ 2025, 10:00

Ελισάβετ Κωνσταντινίδου στη «ΜτΚ»: Είναι ανάγκη να ψάχνω τον εαυτό μου

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η ίδια υποδύεται τον συγκλονιστικό χαρακτήρα της Αγαύης, έναν δύσκολο ρόλο όπως είναι όλοι στη συγκεκριμένη τραγωδία. «Το πιο δύσκολο είναι η φύση της παράστασης. Η σύλληψη του έργου έχει ένα παιχνιδιάρικο κομμάτι την ώρα που βλέπεις φρικτά πράγματα να εξελίσσονται. Αυτό όμως ο θεατής δεν το καταλαβαίνει. Περνούν όλα πιο υπόγεια γιατί υπάρχει ένα τέμπο. Ξαφνικά έρχεται η σκηνή της Αγαύης που μέσα σε όλη αυτή τη νόρμα σου δίνει μια σφαλιάρα λέγοντάς σου πως αυτή είναι η απόλυτα τραγωδία της ζωής. Η δυσκολία για εμένα είναι ότι όλο αυτό το κλίμα που έχει δημιουργηθεί, όλη αυτή τη μορφή που έχει η παράσταση, πρέπει να τα γυρίσω γιατί αλλιώς δεν μπορεί να βγει η σκηνή. Έτσι, επειδή βγαίνω στο τέλος πρέπει να ακούω την παράσταση, να αντιλαμβάνομαι πώς πάει, να ξέρω ότι αυτό πρέπει να αλλάξει. Ταυτόχρονα πρέπει να είμαι πολύ προσηλωμένη για να ξέρω τι είναι αυτό που θα πρέπει να ανατρέψω».

Η καταστροφή με τον πιο όμορφο τρόπο

Η γλώσσα που ακούγεται είναι η αγγλική. «Πλέον δεν θεωρώ ότι δεν έχει νόημα η εστίαση στην προφορά. Εξάλλου, το κείμενο αυτό δεν είναι αγγλικό είναι ελληνικό. Σε αυτή την περίπτωση νομίζω ότι το πιο έξυπνο είναι να κάνεις τον άλλον να καταλάβει, να ακούσει αυτά που λες και να ξεχάσει ότι μιλάς αγγλικά. Για να ξεχάσουν οι κάτω πρέπει να ξεχάσω και εγώ. Νομίζω ότι όλο αυτό λειτουργεί καλά», υπογραμμίζει η ηθοποιός.

Τέλος, θεωρεί ότι πρέπει να είμαστε ευτυχείς και πάρα πολύ περήφανοι που αυτά τα έργα ανήκουν στην ελληνική πολιτιστική κληρονομιά. «Τώρα που ξαναέρχομαι σε επαφή με τις Βάκχες και με ανθρώπους που είναι από άλλες χώρες, οι οποίοι δεν έχουν κοντά τους αυτό το υλικό, τώρα που μιλάω αγγλικά και όχι ελληνικά, αισθάνομαι πραγματικά τρομερά περήφανη που ο Ευριπίδης είναι δικός μας. Γιατί τα έχει πει όλα: Το πώς τα πάντα ανατρέπονται και το πώς μπορείς να βρεθείς ανά πάσα στιγμή από τα ψηλά στα χαμηλά. Το πώς δηλαδή γίνεται ο θεός που είναι και άνθρωπος, ο άνθρωπος που θέλει να γίνει θεός και ο άνθρωπος που είναι θεός να καταλήγει με κομμένο κεφάλι. Η Αγαύη που ήθελε να έχει εξουσία, που ήθελε να την ερωτευτεί ένας θεός που εντέλει τρελάθηκε, απέκτησε κάτι Διονυσιακό για να καταλήξει στην πιο τραγική ανθρώπινη μοίρα, να γίνει δηλαδή η δολοφόνος του παιδιού της. Είναι τρομερό πώς αλλάζουν οι δυνάμεις και πώς ο Ευριπίδης φέρνει τον θεό του θεάτρου και αντικειμενικά και υποκειμενικά στη σκηνή. τη συντέλεια του κόσμου, την καταστροφή με τον πιο όμορφο τρόπο. Δεν μένει τίποτα όρθιο στο τέλος», καταλήγει η ηθοποιός.

Η παράσταση έχει ελληνικούς υπέρτιτλους.

Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου

Θέατρο Γης