Ο Αλέξης Τσίπρας “επιστρέφει” στη Γένοβα μέσω Παρισιού, όμως άλλο 2001, κι άλλο 2026

Παρακολούθησα τα βιντεάκια τα οποία κοινοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας από την επίσκεψή του στο Παρίσι. Πόλη που αποτέλεσε την αφετηρία για την επιστροφή του στην πολιτική, το περίφημο rebranding, όπως το σχεδίασε η γαλλική εταιρεία Publicis Communications.    

Οι βασικοί πυλώνες του σχεδίου, όπως το είδαμε να ξεδιπλώνεται από τον Οκτώβριο του 2025 και εντεύθεν ήταν η αποστασιοποίηση από το πολιτικό παρελθόν του (παραίτηση από τη Βουλή, αποχώρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, διαχωριστική γραμμή με το παρελθόν μέσω της “Ιθάκης”, ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τους πρώην συντρόφους του) και η επανασύσταση προς το εκλογικό κοινό ενός “νέου Τσίπρα”, με μικρότερη δόση ριζοσπαστισμού και μεγαλύτερη ωριμότητας.
 
Οι πρώτες δημοσκοπικές επιδόσεις της ΕΛΑΣ, που την έφεραν στη δεύτερη θέση, έδειξαν ότι το σχέδιο είχε κατ' αρχάς επιτυχία. Όμως τους δύο τελευταίους μήνες, από τη ΔΕΘ και μετά, το εγχείρημα παρουσιάζει προβλήματα. Τα νέα πρόσωπα τα οποία τοποθέτησε ο Τσίπρας στη βιτρίνα, άπειρα και απαράσκευα όπως ήταν, δεν προσέφεραν τα αναμενόμενα. Τα παλιά παραμένουν ακόμη στον εξώστη περιμένοντας το νεύμα του, τσαλακωμένα, πολιτικά από τη μεταχείριση που τους επιφύλασσε ο άλλοτε αρχηγός τους. Η ΕΛΑΣ είναι ένα κόμμα-φάντασμα, χωρίς όργανα, δίχως οργανώσεις, με υβριδικά μέλη που έχουν μόνο διαδικτυακό αποτύπωμα, χωρίς καμία ουσιαστική γείωση με την κοινωνία.

Πέμπτη 05 Νοε 2026, 21:40

Βίντεο: Στη διαδήλωση στο Παρίσι ο Αλέξης Τσίπρας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Όμως και η εικόνα του ίδιου του Τσίπρα άρχισε να εμφανίζει ρυτίδες. Στη ΔΕΘ παρουσιάστηκε ανόρεκτος και ρηχός πολιτικά. Ήταν η χειρότερη εμφάνισή του τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Η απόπειρα να ισορροπήσει ανάμεσα στο ριζοσπαστικό παρελθόν του και στο ρεαλιστικό παρόν προκάλεσε συγχύσεις. Η στρατηγική των σποραδικών διαδικτυακών παρεμβάσεών του, χωρίς άμεση επαφή με τον κόσμο απεδείχθη ανεπαρκής. Ο αρχικός ενθουσιασμός υποχώρησε, παραχωρώντας τη θέση του στον προβληματισμό. Το rebranding φαίνεται πως εξάντλησε τις δυνατότητές του. Ό,τι είχε να δώσει, το έδωσε. Απόδειξη η δημοσκοπική βελόνα η οποία, αφού κόλλησε για ένα διάστημα, εκεί γύρω στο 16% με 17%, άρχισε τώρα να διολισθαίνει προς τα κάτω.
 
Ο Τσίπρας φαίνεται να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο. Η στροφή προς τον ρεαλισμό δεν του προσέφερε σπουδαία πράγματα καθώς οι κεντρώοι ψηφοφόροι που ήταν ο στόχος του, παραμένουν δύσπιστοι απέναντί του. Το ταξίδι στο Παρίσι, η ανάμειξη με τους διαδηλωτές, οι συναντήσεις με συνδικάτα, με στελέχη του Κομμουνιστικού και του Σοσιαλιστικού κόμματος μοιάζουν με απόπειρα επιστροφής στις ρίζες. Στο μακρινό 2001 όταν ο τότε Τσίπρας, ως πρόεδρος της Νεολαίας του Συνασπισμού αποπειράθηκε να διαδηλώσει στη Γένοβα, αλλά, όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες διαδηλωτές, δεν κατάφερε καν να πατήσει σε ιταλικό έδαφος αφού οι καραμπινιέροι περίμεναν το πλοίο στην Ανκόνα και τους γύρισαν πίσω.
 
Όσα συνέβησαν τότε στη Γένοβα, με αφορμή τη σύνοδο των ηγετών της G8, και νωρίτερα στο Σιάτλ, ανέδειξαν μια νέα μαχητική γενιά η οποία μέσα από τις οργισμένες διαδηλώσεις ενάντια στην παγκοσμιοποίηση αναζητούσε τη θέση της στην “επόμενη μέρα” μετά την πτώση του τείχους και το “τέλος της Ιστορίας”. Ανάλογες εικόνες επαναλήφθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες στο Παρίσι και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Όμως, είναι εξαιρετικά πρώιμες οι όποιες ταυτίσεις επιχειρούνται ανάμεσα στη Γένοβα του 2001 και στο Παρίσι του 2026.
 
Όπως εντελώς άστοχη θα ήταν κάθε επιχειρούμενη σύγκριση του 27χρονου Αλέξη Τσίπρα, ως επικεφαλής των διαδηλωτών στον καταπέλτη του πλοίου στην Ανκόνα, με τον μοναχικό 52χρονο Αλέξη Τσίπρα να περιφέρεται ανάμεσα στους διαδηλωτές στους δρόμους του Παρισιού. Αν ένα συμπέρασμα θα μπορούσε να εξαχθεί από μια τέτοια σύγκριση, αυτό θα ήταν πως το rebranding για να επιτύχει, απαιτεί πολλά περισσότερα από έναν αρχηγό με επικοινωνιακό χάρισμα. Προϋποθέτει σαφές πολιτικό στίγμα, συγκεκριμένο πρόγραμμα, στελέχη και φυσικά, κόμμα. Απ' όλα αυτά, προς το παρόν, ο Αλέξης Τσίπρας δεν διαθέτει σχεδόν τίποτε. Και εάν συνεχίσει έτσι το Παρίσι θα φαντάζει σαν μια γλυκιά ανάμνηση. Ή, άλλως, "We’ll always have Paris", όπως είχε πει ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, αποχαιρετώντας την Ίνγκριντ Μπέργκμαν.