Ο δύσκολος δρόμος του Κυριάκου Μητσοτάκη μέχρι τις κάλπες Γράφει ο Μποξέρ*

Τα μέτρα στήριξης που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης την Τετάρτη δεν αποτελούν κάτι καινούργιο για τον τρόπο που κυβερνά τη χώρα από το 2019. Η συνταγή είναι πολύ απλή και σταθερή: πάταξη της φοροδιαφυγής, εκσυγχρονισμός των φορολογικών υπηρεσιών, ψηφιοποίηση του κράτους και απόδοση του όποιου πλεονάσματος προς τους πολίτες που το χρειάζονται.

Αυτό έκανε στο παρελθόν, αυτό κάνει και τώρα. Το δύσκολο στην όλη υπόθεση είναι ότι πολλές από τις εκσυγχρονιστικές αλλαγές που υλοποιούνται και κάνουν δυνατά τα οποιοδήποτε πακέτα μέτρων, συχνά ενοχλούν επαγγελματικές ομάδες. Σκεφτείτε μόνο το τι μαύρο χρήμα κυκλοφορούσε παλιότερα στην αγορά πριν μπουν στην καθημερινότητά μας οι κάρτες για την πληρωμή και αντιστοίχως πόσο πολύ μη δηλωμένο χρήμα, με το οποίο πληρώνονταν εργαζόμενοι πριν εφαρμοστεί καθολικά η ψηφιακή κάρτα εργασίας. Έτσι με τους νέους νόμους ο ιδιοκτήτης ενός καταστήματος εστίασης για να μπορέσει να βολέψει το ωράριο των εργαζομένων του και τα ρεπό τους επιλέγει να κλείσει μια μέρα το μαγαζί του. Έχει, δηλαδή, μείωση εσόδων. Την ίδια στιγμή με τα έσοδα που προκύπτουν για το κράτος από την ψηφιακή κάρτα εργασίας, που ας μην κρυβόμαστε είναι απόλυτα δίκαιη, δημιουργείται το πλεόνασμα για τα μέτρα στήριξης που κατά διαστήματα ανακοινώνει η κυβέρνηση. Πολύ απλά: το μέτρο τσούζει τους επαγγελματίες, αλλά καταπολεμά τη φοροδιαφυγή και τελικά βοηθά το σύνολο της κοινωνίας που είναι αποδέκτες των μέτρων από το πλεόνασμα.

Φυσικά τα μέτρα στήριξης δίνουν και σημαντική πολιτική ανάσα στη ΝΔ και είναι πιθανό αυτό να το δούμε στις επόμενες δημοσκοπήσεις. Ανάσες έδωσαν τις τελευταίες μέρες και οι ψηφοφορίες στη Βουλή για την άρση της ασυλίας των 13 «γαλάζιων» βουλευτών που αναφέρονταν στις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που πέρασαν χωρίς κραδασμούς και διαρροές. Στο Μέγαρο Μαξίμου εκφράζεται αισιοδοξία ότι με το όχημα τις τελευταίες πρωτοβουλίες, το επόμενο διάστημα θα καλυφθούν οι δημοσκοπικές απώλειες που επέφερε στη ΝΔ η επιστροφή του σκανδάλου των αγροτικών επιδοτήσεων στην επικαιρότητα, σε συνδυασμό με την παραίτηση Λαζαρίδη.

Βέβαια τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά για τη ΝΔ, καθώς καλείται να ξεπεράσει σημαντικούς πολιτικούς σκοπέλους στην πορεία από εδώ και πέρα και ενώ έχουμε μπει πια σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Και αυτό γιατί η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει σειρά από μέτωπα, τα οποία δεν είναι και τόσο εύκολο να κλείσουν. Το πρώτο -και σημαντικότερο ίσως- είναι το πολεμικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί με το σύνολο των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ένα κλίμα που δεν προβλέπεται να αλλάξει.

Επίσης παρά το γεγονός ότι η έκβαση της σχετικής ψηφοφορίας στη Βουλή ήταν θετική για το Μέγαρο Μαξίμου, η αναταραχή στους κόλπους της ΚΟ της ΝΔ παραμένει. Και είναι μια αναταραχή που προέρχεται από πολλές πλευρές. Η μία έχει να κάνει με την αντιπαράθεση που έχουν κάποιοι βουλευτές με τους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς που βρίσκονται δίπλα στον Κυριάκο Μητσοτάκη εδώ και καιρό, όπως ο Άκης Σκέρτσος. Από την άλλη υπάρχουν διαφωνίες (μικρές ή μεγάλες) με μέτρα ή πρωτοβουλίες που λαμβάνει η κυβέρνηση (όπως ο νέος εκλογικός νόμος), ενώ δε λείπουν και οι προβληματισμοί για το γεγονός ότι πολλοί βουλευτές αισθάνονται ότι είναι απροστάτευτοι στο παραμικρό παράπτωμα, όταν αυτό φτάνει μέσω της δικαστικής οδού στη Βουλή. Αυτό συνέβη στον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου υπουργοί οδηγήθηκαν σε παραίτηση και «γαλάζιοι» βουλευτές ζήτησαν την άρση της ασυλίας τους. Όλοι αυτοί είχαν την αίσθηση ότι κρέμονται πολύ εύκολα στα μανταλάκια των εφημερίδων και στις αναρτήσεις των site.

Ένα επίσης ανησυχητικό στοιχείο για την κυβέρνηση είναι ότι μέρος της δυσφορίας προέρχεται και από δικούς της ανθρώπους. Και δεν εννοούμε τον Μάκη Βορίδη, που εκφράστηκε κριτικά ως προς το περιεχόμενο των δηλώσεων του Άκη Σκέρτσου, αλλά δύο δικούς της ανθρώπους που έχουν περάσει μάλιστα από τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου. Δηλαδή, τον Γιάννη Οικονόμου και τον Στέλιο Πέτσα. Όπως καταλαβαίνετε όλο αυτό το παζλ δεν είναι εύκολο για το Μέγαρο Μαξίμου, ωστόσο θεωρείται ότι το πολιτικό κεφάλαιο της κυβέρνησης και η μεγάλη δημοσκοπική διαφορά που καταγράφει εδώ και καιρό από το ΠΑΣΟΚ, που συχνά ξεπερνά τις 15 μονάδες, αποτελούν τον πολιτικό μοχλό για να υπάρξει ξανά που συμπίεση και έλεγχος της κατάστασης.

Ένας άλλος κίνδυνος για την κυβέρνηση είναι το γεγονός ότι η εκλογική της δύναμη, τουλάχιστον σε επίπεδο δημοσκοπήσεων, μπορεί μεν αυξομειώνεται, όμως συνεχίζει να βρίσκεται σε απόσταση από τον πήχη της αυτοδυναμίας. Και στη συγκεκριμένη ανάλυση είναι κρίσιμο να μην παγιωθεί -όπως παρατηρείται σε κάποιες δημοσκοπήσεις τώρα τελευταία- το εύρημα ότι το 65-70% του εκλογικού σώματος δεν πρόκειται για διαφόρους λόγους να ψηφίσει σε καμιά περίπτωση τη ΝΔ. Θα προκρίνει, δηλαδή, την αποχώρησή της από την εξουσία, αγνοώντας πλήρως το διακύβευμα της σταθερότητας που θα πλανάται στον ορίζοντα. Σε αυτή την περίπτωση είναι προφανές πως τα διλήμματα που θα θέσει η ΝΔ στην τελική ευθεία προς τις εκλογές θα έχουν περιορισμένο ακροατήριο και το ποσοστό της συγκεκριμένη οροφή.

Σε όλα αυτά βέβαια τεράστια ώθηση στην κυβέρνηση δίνουν οι διεθνείς πρωτοβουλίες του πρωθυπουργού. Οι 9 συμφωνίες που υπέγραψαν το διήμερο η Ελλάδας και η Γαλλία, το «Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία» που είπε στα ελληνικά ο Εμανουέλ Μακρόν, οι βόλτες επάνω στη φρεγάτα «Κίμων» που έκαναν το Σάββατο το πρωί οι δύο ηγέτες και το «bonjour» στα γαλλικά που είπε χτες στην κυριακάτικη ανάρτησή του ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Γιατί αφορούν δύο χώρες που παραδοσιακά συμπαθιούνται μεταξύ τους…

*Ένας Αθηναίος που ζει στη Θεσσαλονίκη