«Οι ανάγκες είναι τόσο μεγάλες σαν μία θάλασσα που γεμίζει πάντα νερό»

- Newsroom

Της Δέσποινας Βογιατζόγλου

«Βρέθηκα σε έναν τόπο όπου ο λαός δεν ζητά πολλά, αλλά παρ’ όλα αυτά χαμογελά. Θα γυρίσω για να κάνω κάτι που λείπει στα παιδιά: να πάρω ένα απ’ αυτά στους ώμους μου…» είναι τα λόγια υπόσχεσης που δίνει ο 35χρονος Σπύρος Δερβίσης με σκοπό να ξαναγυρίσει τους επόμενους μήνες στην Τανζανία. Επισκέφθηκε το 2017 την αφρικανική χώρα για την ενθρόνιση του επισκόπου Αρούσας και Κεντρικής Τανζανίας Αγαθόνικου, τον οποίο γνωρίζει από τα 15 του χρόνια στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Λιτόχωρο Πιερίας. Ταξίδεψε τότε στην Αφρική και είδε από κοντά το έργο της αρχιεπισκοπής, τη ζωή των ανθρώπων και τις συνθήκες διαβίωσης. Δεσμεύθηκε να επιστρέψει, λέγοντας πως «οι ανάγκες είναι τόσο μεγάλες σαν μία θάλασσα που γεμίζει πάντα με νερό. Θέλει χέρια για να βοηθούν πάντα».

Ο Σπύρος Δερβίσης ζει και εργάζεται τα τελευταία πέντε χρόνια στην Αγγλία ως ηλεκτρολόγος μηχανικός και μηχανικός υπολογιστών. Πριν από 20 μέρες αποφάσισε να ταξιδέψει και πάλι στην Τανζανία, για να προσφέρει με τη σειρά του στο ιεραποστολικό έργο. Πέρα όμως από καθολικούς και μουσουλμάνους, όπως λέει, προτεραιότητα έχει η ανθρώπινη ψυχή και ο πόνος μιας χώρας που χρειάζεται στήριξη και βοήθεια.

«Είναι απλός λαός και δεν ζητά πολλά, όμως χαμογελά. Δίνεις μια καραμέλα και παίρνεις όση αγάπη δεν έχεις πάρει στη ζωή σου!» λέει ο 35χρονος Σπύρος στη «ΜτΚ».

Το έργο της αρχιεπισκοπής επικεντρώνεται στην πόλη Ιρίγκα και συγκεκριμένα στην περιοχή Κινταμάλι. Η Ιρίγκα αποτελείται από 31 περιοχές, στις οποίες ζουν 941.000 άνθρωποι.

«Για να βρεθούμε εκεί, ταξιδέψαμε μιάμιση ώρα σε χωμάτινο δρόμο, σχεδόν κατεστραμμένο. Ένα μικρό Grand Canyon από τις βροχές. Δώσαμε τρόφιμα σε οικογένειες. Μέσα σε όλα τα πράγματα είχα και μία μπάλα ποδοσφαίρου. Μόλις την έδειξα στα παιδιά, την πήραν και έπαιξαν με την ψυχή τους. Λίγο πριν έβλεπα πως είχαν φτιάξει μία μπάλα με παλιά υφάσματα τυλιγμένα σε δίχτυ και κλοτσούσαν το αυτοσχέδιο παιχνίδι τους...».

Αυτήν την περίοδο η αρχιεπισκοπή της Τανζανίας έχει ανοίξει δέκα γεωτρήσεις στην περιοχή της Ιρίγκα και σχεδιάζει την ενδέκατη. Έχει προχωρήσει στο χτίσιμο μιας κλινικής και της πρόσληψης ιατρικού προσωπικού. Πολλά ορφανά έχουν υιοθετηθεί και έχουν χτιστεί πολλά σπίτια για το σκοπό αυτό. Επίσης καταβάλλονται τα σχολικά δίδακτρα για 100 μαθητές και προσφέρονται καθημερινά γεύματα για περίπου 200 αγόρια και κορίτσια. Γιατροί επισκέπτονται τα χωριά της Ιρίγκα και το Κινταμάλι, για να ενημερώσουν για τις μεταδιδόμενες νόσους, ενώ περισσότερα από 350 άτομα έχουν βρει δουλειά μέσω της αρχιεπισκοπής.

«Έστω και ένα χαμόγελο ενός παιδιού είναι αρκετό για μένα να συνεχίσω να προσφέρω με όλα τα μέσα που διαθέτω. Παίρνω πολύ περισσότερα απ’ όσα προσφέρω. Αλλάζουν οι προτεραιότητες της ζωής όταν βλέπεις σπίτια να μην έχουν ρεύμα. Πόρτες δεν υπάρχουν και οι είσοδοι καλύπτονται με χοντρό ύφασμα…» λέει ο 35χρονος μηχανολόγος, περιγράφοντας τις συνθήκες διαβίωσης των Τανζανών.

«Στην πρόσφατη επίσκεψή μου, τέσσερα ορφανά παιδιά μιας οικογένειας έμαθαν πως βρίσκομαι στην περιοχή. Περπάτησαν πέντε χιλιόμετρα ξυπόλυτα, έχοντας φάει ακόμα και ξύλο από το δάσκαλό τους γιατί ήταν ακούρευτα. Δεν είχαν χρήματα όμως. Τους έδωσα παπούτσια και ρούχα. Η μεγαλύτερη αδελφή, ηλικίας 30 ετών, ήταν άρρωστη και το μικρότερο αδελφάκι ήταν 3 ετών. Πληρώσαμε μηχανάκι για να τη μεταφέρουμε στην κλινική και να τη θεραπεύσουμε. Αγοράσαμε τρόφιμα και συγκεκριμένα 20 κιλά αλεύρι, 10 κιλά ρύζι, γάλα σε σκόνη, σοκολάτες, σαπούνια, μια και δεν ξέρουν τους βασικούς κανόνες υγιεινής. Μωρομάντιλα και λίγο κρέας, γιατί δεν υπάρχει ψυγείο για να συντηρηθεί. Φεύγοντας, η μεγάλη αδελφή με ευχαρίστησε, πέφτοντας σχεδόν στα γόνατα. Ξοδέψαμε γύρω στα 65 ευρώ για προμήθειες που θα αρκούσαν για δύο μήνες» λέει ο Σπύρος Δερβίσης.

Η συμβολή του Σπύρου είναι κάτι παραπάνω από αξιέπαινη. Στις επισκέψεις του σε μία περιοχή όπου φτάνει κανείς μέσα από ένα κακοσυντηρημένο οδικό δίκτυο, τα σπίτια είναι κατασκευασμένα από λάσπη. Χρήματα για τούβλα δεν υπάρχουν, αφού θεωρείται πολύτιμο δομικό υλικό.

«Μοιράζουμε γάλα και μπισκότα για το απογευματινό γεύμα 200 με 300 παιδιών καθημερινά, όπως επίσης ρύζι, φασόλια και λίγο κρέας. Βοηθώ ώστε να φτιαχτούν σπίτια από πέτρες, λάσπες και άχυρα και συμμετέχω στην προετοιμασία του φαγητού και στη διανομή ρούχων. Θα γυρίσω για να κάνω κάτι που τους λείπει. Να ανεβάσω ένα παιδί στους ώμους μου. Δεν ξέρουν αγγλικά κι όμως ξέρουν το όνομά σου. Δεν με ενδιαφέρει αν είναι καθολικοί ή μουσουλμάνοι. Όταν σκύβει ένα παιδί να πιει από το ρυάκι, νιώθω πως θέλω και πρέπει να γεμίσω το μπουκάλι με καθαρό νερό και να του το προσφέρω» καταλήγει ο νεαρός μηχανολόγος.

Το επόμενο ταξίδι του Σπύρου Δερβίση στην Τανζανία, μία από τις πιο φτωχές χώρες της Αφρικής, θα γίνει τον ερχόμενο Αύγουστο. Ο ίδιος λέει στο επανιδείν σε έναν λαό που επιθυμεί πρόσβαση στην εκπαίδευση, υποστήριξη των παιδιών και των γυναικών και βελτίωση των συνθηκών υγείας.

*Δημοσιεύθηκε στη "ΜτΚ" στις 29 Φεβρουαρίου/1 Μαρτίου 2020