Οι διθύραμβοι για Αθήνα, παράδειγμα για Θεσσαλονίκη

Η Αθήνα διανύει ομολογουμένως την πιο δημιουργική περίοδο των τελευταίων 30 χρόνων. Δεν το νιώθω μόνο εγώ, δεν το μουρμουρίζουμε μόνο μεταξύ μας αλλά το συζητούν παντού. Στο Λονδίνο, σε καθημερινή σχεδόν βάση, μου λένε πώς είτε μόλις επέστρεψαν είτε θα την επισκεφτούν. Είναι εκστασιασμένοι μαζί της. Από την πόλη που ασφυκτιούσε τη δεκαετία του ’90, από την κρίση ταυτότητας μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, στο σήμερα.

Τι άλλαξε λοιπόν στην πρωτεύουσα και έγινε το Βερολίνο της εποχής;

Από την άνοιξη που μας πέρασε είχε ξεκινήσει μία σειρά διθυραμβικών δημοσιευμάτων για τη γοητεία της νέας Αθήνας που πίσω από τους μύθους και τα κλισέ του παρελθόντος, στα διεθνή media περιγράφανε μία πόλη που βγαλμένη από τα βάθη των αιώνων, σαλπάρει για το μέλλον.

Είναι σέξι η Αθήνα; Και αν ναι, μπορεί να τη μιμηθεί, και όχι να την αντιγράψει, η Θεσσαλονίκη; Εγώ λέω ότι μπορεί.

Σημείο αναφοράς για τη μεταμόρφωση της πρωτεύουσας ήταν η ανακαίνιση του Καπνεργοστασίου στην Λένορμαν από τον Οργανισμό Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ. Το Ίδρυμα Νιάρχου, η Εθνική Πινακοθήκη και μια σειρά από παράλληλα γεγονότα την οδήγησαν ώστε να βγει από τη σκιά της Ακρόπολης. Είμαι βέβαιος πως θα ήταν πολύ περήφανος ο Πλάτωνας αν έβλεπε πως λίγα μέτρα από εκεί που δίδασκε τους μαθητές του, έχει δημιουργηθεί ένας χώρος Τέχνης, προβληματισμού, συλλογισμού και προσωπικής εξέλιξης. Όπως τότε, αλλά αλλιώς.

Η Αθήνα φλερτάρει με τους μύθους αλλά ζει στην πραγματικότητα. Αυτό είναι το Σήμερα. Μα πιο είναι άραγε το αύριο της Θεσσαλονίκης; Θα μπορούσε να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αθήνας και να βγάλει το κουκούλι του συντηρητισμού και να πετάξει με τη σειρά της σαν πεταλούδα;

Και ναι, φυσικά θα μπορούσαν οι Μύλοι Αλλατίνη να γίνουν η Καπναποθήκη της πρωτεύουσας των Βαλκανίων. Θα μπορούσε το Εργοστάσιο Φιξ να γίνει το Ίδρυμα Νιάρχος για τη Θεσσαλονίκη. Θα μπορούσε η Πλατεία Ελευθερίας να γίνει η Πλατεία Μνήμης των Λαών και κάθε χρόνο τιμώντας όσους χάθηκαν, διαφορετικός λαός της Ευρώπης να αποτείνει φόρο τιμής. Γεγονότα, αυτά μας λείπουν. Ας περπατήσουμε τον δρόμο που περπάτησε ο Απόστολος Παύλος και ας πιστέψουμε πως θα το ζήσουμε κι εμείς όπως αξίζει σε μια πόλη σταυροδρόμι των πολιτισμών. Ας πιστέψουμε πως στα χρόνια της δικής μας διαχείρισης ως γενιά η πόλη θα βρει και πάλι τη χαμένη της αίγλη. Κι αυτό κι αν είναι στοίχημα.

Στον ορίζοντα της Θεσσαλονίκης μπορεί να βρίσκεται πάντα και σταθερά ο Όλυμπος, αλλά ταυτόχρονα στο βλέμμα του επισκέπτη θα παρεμβάλλονται οικοδομές, αυθαίρετα, ηλιακοί θερμοσίφωνες και κεραίες. Χωρίς απαραίτητα να είναι αυτό κακό. Αφού αυτό είναι αληθινό. Υπάρχει πλάι σ’ αυτό όμως και ένα μικροκλίμα νέων επιχειρηματιών, οι οποίοι επενδύουν, μοχθούν και οραματίζονται το διαφορετικό. Υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν κομμάτι της ψυχής τους για να συμπληρώσουν το παζλ της εικόνας της Θεσσαλονίκης και να προσελκύσουν τους κοσμοπολίτες και όχι τους νεόπλουτους. Η πόλη πρέπει και πάλι να αναπνεύσει, όπως παλιά, πολύ παλιά, και όχι εφήμερα.