Οι κουκουλοφόροι του ΑΠΘ, η ευθύνη της ακαδημαϊκής κοινότητας, η λάθος πρόταση για τον Μπουτάρη και η “είδηση” από τα “Πόθεν Έσχες”. Γράφει ο Σαλονικιός

Πολλαπλά σοκ παρήγαγε χθες, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο ο χώρος της Ανώτατης Παιδείας. Από που να ξεκινήσει κανείς. Το πρωί είχαμε την καταδρομική επίθεση κουκουλοφόρων και ροπαλοφόρων εντός του κτιρίου της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ οι οποίοι επιτέθηκαν εναντίον φοιτητών και φοιτητριών συγκεκριμένης παράταξης (ΕΑΑΚ). Επτά φοιτητές και φοιτήτριες χρειάστηκε να μεταφερθούν στο νοσοκομείο, ευτυχώς χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς παρότι η μανία των επιτιθέμενων ήταν ασυγκράτητη. Είχαμε πολύ καιρό να δούμε τέτοιου είδους επίθεση μέσα σε κτίριο πανεπιστημίου με θύτες φοιτητές και φοιτήτριες.

Το περιστατικό επαναφέρει για άλλη μια φορά τα ίδια ερωτήματα. Πως είναι δυνατόν να εισέρχονται εντός του campus άτομα φορώντας κουκούλες, εξοπλισμένα με ρόπαλα και όχι μόνο, τα οποία πιθανότατα δεν έχουν και καμία σχέση με το πανεπιστήμιο; Τι στο καλό κάνει η Πολιτεία, η ίδια η οποία κατάφερε να ελέγξει σε σημαντικό βαθμό την παραβατικότητα εντός των γηπέδων και δεν μπορεί να βρει τρόπους ώστε το πανεπιστήμιο να είναι χώρος ασφαλής για όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας;

Και οι κάμερες;

Κάθε φορά που κάτι γίνεται στο δημόσιο χώρο, ακόμη και επιπόλαια ατυχήματα με πατίνια, μέσα σε λίγα λεπτά έχουμε στις οθόνες μας βίντεο από αυτά τα περιστατικά. Πως, λοιπόν, είναι δυνατόν να εισβάλουν κουκουλοφόροι στο πανεπιστήμιο και η αστυνομία να αδυνατεί να τους εντοπίσει, όταν στους κεντρικούς δρόμους πέριξ του ΑΠΘ υπάρχουν παντού κάμερες; Είναι μόνο θέμα ανικανότητας (που δεν το αποκλείω, καθώς ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης είναι φτιαγμένος μόνο για μεγάλα πράγματα και όχι για ζητήματα ήσσονος σημασίας, όπως για παράδειγμα το φιάσκο με την λεγόμενη πανεπιστημιακή αστυνομία) ή μήπως οι “γνωστοί άγνωστοι” βουλεύουν μια χαρά τις αστυνομικές αρχές, οι οποίες τους χρησιμοποιούν πότε σαν αφορμή και πότε σαν άλλοθι.

Και κάτι ακόμη: το χθεσινό περιστατικό θα πρέπει να αφυπνίσει το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας του ΑΠΘ. Τα συλλογικά όργανα του πανεπιστημίου, των φοιτητών και των εργαζομένων σε αυτό θα πρέπει να συνεννοηθούν και να αναζητήσουν τρόπους ώστε το πανεπιστήμιο να είναι ένας ελεύθερος χώρος γνώσης, διακίνησης ιδεών, κοινωνικοποίησης, δημιουργίας. Κανείς δεν δικαιολογείται να απέχει από αυτό το εγχείρημα.

Νωρίς το απόγευμα ανάλογο περιστατικό συνέβη και στο πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής όταν περί τα δέκα άτομα, φορώντας κράνη και έχοντας βαριοπούλες και μαχαίρια εισέβαλαν στο χώρο του Ιδρύματος τραυματίζοντας τρία άτομα τα οποία μεταφέρθηκαν στο Θριάσιο νοσοκομείο.

Αθώοι

Χθες, επίσης, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών έκρινε αθώους τους τρεις νεαρούς κατηγορούμενους για την επίθεση στον πρώην πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημήτρη Μπουραντώνη. Η επίθεση, κατά την οποία οι δράστες προκάλεσαν φθορές και κρέμασαν πινακίδα στον λαιμό του πρύτανη, είχε σημειωθεί τον Οκτώβριο του 2020 και το δικαστήριο σχεδόν πεντέμισι χρόνια αργότερα. Η εισαγγελέας ζήτησε την αθώωση των κατηγορουμένων, καθώς ο αντιπρύτανης και ο φύλακας οι οποίοι βρίσκονταν τότε στο περιστατικό δεν αναγνώρισαν ως δράστες τους κατηγορούμενους.

Ήταν πολύ λογικό. Κατ' αρχάς οι περισσότεροι φορούσαν full face ή κασκόλ για να κρύβουν το πρόσωπό τους. Αλλά και χωρίς αυτά είναι αδύνατον ένας άνθρωπος ο οποίος βρίσκεται σε κατάσταση σοκ να μπορεί, τόσα χρόνια μετά, να συγκρατήσει στη μνήμη του πρόσωπα. Και κάπως έτσι, οι δράστες αυτών των επιθέσεων μένουν πάντα ατιμώρητοι, γεγονός που τους δίνει την άνεση να επανέρχονται ανενόχλητοι κάθε φορά που το κρίνουν απαραίτητο.

Τα αρχαία της Βενιζέλου...

Σε μια συζήτηση με αφορμή το βιβλίο του Λεωνίδα Μακρή με τίτλο «Γιάννης Μπουτάρης. Η πολιτική αλλιώς» η οποία έγινε στο πλαίσιο της πρόσφατης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου ο συγγραφέας, ο οποίος διετέλεσε και σύμβουλος του πρώην δημάρχου, πρότεινε ο σταθμός Βενιζέλου του μετρό να μετονομαστεί σε σταθμό “Γιάννης Μπουτάρης”. Επιχειρηματολογώντας υπέρ της πρότασής του ο Μακρής είπε ότι ο πρώην δήμαρχος έκανε μεγάλη προσπάθεια για τις αρχαιότητες της Βενιζέλου και παρά το γεγονός ότι τα αρχαία δεν διατηρήθηκαν in situ όπως θα ήθελε, αυτή η μετονομασία θα ήταν μια καλή τιμή προς το πρόσωπο του. "Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν θα παρεξηγηθεί (σ.σ. λόγω της μετονομασίας), έχει ολόκληρο αεροδρόμιο με το όνομα του" είπε χαρακτηριστικά ο συγγραφέας.

Θα μου επιτρέψει ο Λεωνίδας να διαφωνήσω. Η στάση του Γιάννη Μπουτάρη στην υπόθεση των αρχαιοτήτων του σταθμού Βενιζέλου ήταν μάλλον αμφιλεγόμενη. Εν πρώτοις έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να αποτραπεί η πλήρης απομάκρυνση των αρχαιοτήτων και η μεταφορά τους στο πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά που ήταν και το αρχικό σχέδιο στις αρχές του 2013. Στη συνέχεια, και αφού αποφεύχθηκε το μοιραίο, με κοινή συναίνεση όλων, συγκροτήθηκε επιτροπή με τη συμμετοχή των σπουδαιότερων φορέων της πόλης η οποία εισηγήθηκε ομοφώνως ως λύση την προσωρινή απόσπαση και επανατοποθέτηση των αρχαιοτήτων.

...και η μεταστροφή

Η λύση συμφωνήθηκε σε συνάντηση στο υπουργείο Πολιτισμού στην Αθήνα στην οποία συμμετείχε και ο κυρ Γιάννης ο οποίος επίσης συμφώνησε. Λίγες εβδομάδες μετά, όμως, αποφάσισε να αλλάξει στάση, τασσόμενος κατά της λύσης στην οποία είχε συμφωνήσει τότε όλη η πόλη, συμπεριλαμβανομένου του Τεχνικού Επιμελητηρίου και των πανεπιστημίων. Η συνέχεια είναι γνωστή. Μπορεί η τιμή που επιφύλαξε στον Γιάννη Μπουτάρη ο δήμος Θεσσαλονίκης, δίνοντας το όνομά του σε ένα μικρό παρκάκι απέναντι από το δημαρχείο να φαντάζει μίζερη σχετικά με το έργο που προσέφερε όμως η μετονομασία του σταθμού Βενιζέλου προκειμένου να φέρει το όνομά του θα ήταν τελείως άστοχη και θα ισοδυναμούσε με παραχάραξη της ιστορίας.

Ο γάμος

Εάν δεν υπήρχε το λάθος του λογιστή του Νίκου Ανδρουλάκη ο οποίος ξέχασε να δηλώσει τις καταθέσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ σε τράπεζα του εξωτερικού, αλλά και μια “κρυφή είδηση” που περιείχε η δήλωση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, και τα φετινά “Πόθεν Έσχες” θα περνούσαν απαρατήρητα, διότι πραγματικά, δεν έχουν καμία απολύτως αξία. Η μόνη χρησιμότητά τους είναι να διεγείρουν για λίγο την περιέργειά μας να κοιτάξουμε μέσα από την κλειδαρότρυπα για να δούμε πώς μπορούν και τα φέρνουν βόλτα αυτοί οι κακόμοιροι εθνοπατέρες. Διότι, ακόμη και το “έσχες” είναι αδιαφανές, για δε το “πόθεν” ας μην το συζητάμε καλύτερα.

Όταν τα τραπεζικά δάνεια (και τι δάνεια!) πάνε κι έρχονται, όταν πολλοί από τους υπόχρεους διαθέτουν τραπεζικές θυρίδες που μόνο οι ίδιοι ξέρουν το περιεχόμενό τους (και ας μείνω μόνο σε αυτά), τότε ο υποτιθέμενος έλεγχος της διαφθοράς μέσω των “Πόθεν Έσχες” μοιάζει με ανέκδοτο. Το αποδεικνύουν, άλλωστε, περιπτώσεις σαν κι αυτές του Άκη, του Τράγκα και πάει λέγοντας.

Έτσι, το μόνο που μάθαμε από τις φετινές δηλώσεις των υπόχρεων υποβολής δήλωσης περιουσιακής κατάστασης είναι ότι ο... ισόβιος υπουργός Πολιτικής Προστασίας ενυμφέφθη εκ νέου, εντός του 2025 με την επίκουρη καθηγήτρια του ΕΚΠΑ, Λαμπρινή Ρόρη. Ας τους ευχηθούμε λοιπόν, έστω και καθυστερημένα, βίον ανθόσπαρτον.