Αναφέρομαι στον Αλέξη Τσίπρα και στον Αντώνη Σαμαρά. Πλέον οι σχεδιασμοί τους εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τους σχεδιασμούς της κυρίας Καρυστιανού. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι όλες οι μετρήσεις δείχνουν πως το υπό ίδρυση κόμμα της έχει απήχηση σε σημαντικό μέρος του δυνητικού ακροατηρίου Τσίπρα και Σαμαρά.
Μπορεί κάποιοι να θέλουν -εκμεταλλευόμενοι και τη δική της πολιτική απειρία- να τη χρεώσουν στον συντηρητικό χώρο, όμως ο τιμωρητικός της λόγος διαπερνά ένα κομμάτι τόσο της Αριστεράς όσο και της λαϊκής Δεξιάς. Διότι αυτό είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμά της: Κάθαρση και τιμωρία.
Ο Αλ. Τσίπρας έχει ένα στρατηγικό στόχο: Να κατακτήσει τη δεύτερη θέση που θα τον καταστήσει έναν εν δυνάμει πρωθυπουργό. Οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα θα αποτελέσει ήττα και τροχοπέδη στα σχέδιά του για θεαματική επιστροφή. Με τις μέχρι σήμερα δημοσκοπήσεις υπολείπεται καθαρά του κόμματος της κυρίας Καρυστιανού.
Συνεπώς μόνον έναν δρόμο έχει μπροστά του. Να την περιμένει να ιδρύσει το κόμμα της και στη συνέχεια, βλέποντας και κάνοντας. Αν φθαρεί γρήγορα, λόγω της αδυναμίας της να εκφέρει ολοκληρωμένο πολιτικό λόγο, τότε θα είναι πρόσφορο το έδαφος για να κάνει αυτός το δικό του παιχνίδι. Να δημιουργήσει το κόμμα του με οποιαδήποτε μορφή, με τον προαναφερθέντα στόχο. Αν όμως το κόμμα Καρυστιανού δείξει αντοχές, τότε ο Αλ. Τσίπρας μάλλον θα κάνει δεύτερες σκέψεις. Η τρίτη θέση βρίσκεται έξω από τον σχεδιασμό του.
Για τον Αντ. Σαμαρά το πρόβλημα Καρυστιανού υπάρχει, αλλά δεν είναι τόσο έντονο όπως είναι για τον Αλ. Τσίπρα. Γιατί; Διότι ο στόχος του Αντ. Σαμαρά είναι το ψαλίδισμα των ποσοστών της Νέας Δημοκρατίας. Φυσικά και ενδιαφέρεται για ένα ευπρόσωπο ποσοστό που αρμόζει σε έναν πρώην πρωθυπουργό, αλλά δεν παίζει μόνον για ένα αποτέλεσμα όπως ο Αλ. Τσίπρας.
Τα βασικά προβλήματά του δεν αφορούν τόσο το κόμμα Καρυστιανού όσο τις εγγενείς αδυναμίες του να ιδρύσει κόμμα με νέα στελέχη. Με αποτυχημένους πολιτευτές της Νέας Δημοκρατίας ουδεμία τύχη θα έχει.
Η κυρία Καρυστιανού αν διαθέτει πολιτική σκέψη, δεν έχει παρά να περιμένει. Να παίρνει θέσεις, να καταγγέλλει, χωρίς όμως να ιδρύει κόμμα. Να παίζει με τον χρόνο και τα νεύρα όλων των αντιπάλων της και ειδικά του Αλ. Τσίπρα, ο οποίος ενδεχομένως θα κληθεί να λάβει τις αποφάσεις του ενώ θα λείπουν σημαντικά κομμάτια του παζλ.
Και στο τέλος, λίγο πριν από τις εκλογές, να μπει η κυρία Καρυστιανού και επισήμως στην κεντρική πολιτική αντιπαράθεση. Αυτή η τακτική δεν είναι εύκολη καθώς απαιτεί στρατηγική σκέψη και πάνω απ’ όλα καθαρό μυαλό και ψυχραιμία. Στοιχεία που δεν γνωρίζουμε αν τα διαθέτει, μιας και είναι άπειρη στο παιχνίδι της πολιτικής.
Από την άλλη πλευρά, όπως έχουν επισημάνει σχεδόν όλοι οι σχολιαστές, αν βιαστεί και ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματός της θα είναι υποχρεωμένη να τοποθετείται εφ’ όλης της ύλης. Δεν συγχωρείται η δικαιολογία πως το «κείμενο είναι άγνωστο». Την περιμένουν στη γωνία άπαντες και το γνωρίζει αυτό.
Βλέπουμε λοιπόν πως δύο έμπειροι πολιτικοί, δύο πρώην πρωθυπουργοί, περιμένουν να δουν πώς θα κινηθεί μια γυναίκα η οποία μέχρι πρότινος ουδεμία σχέση είχε με την πολιτική και αναλόγως να αποφασίσουν και αυτοί. Κάτι μάλλον παράδοξο.
