«Η Βάγια κατέβηκε να δει τι έγινε με το αυτοκίνητο και όταν την ξαναείδα ήταν πια διαφορετική» έλεγε στην επιγραμματική του εξιστόρηση ο σύζυγός της, Παναγιώτης Νέστορας. Περιγράφοντας με απλά λόγια τι διαδραματίστηκε τα ξημερώματα της Τετάρτης όταν από μία άνανδρη, απρόσωπη και με κουκούλες επίθεση με γκαζάκια σε μία πυλωτή, χάθηκε μία ανθρώπινη ζωή.
Δεν ξέρω αν το έχουμε όλοι συνειδητοποιήσει, αλλά στη θέση της θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας. Όλοι μας έχουμε κάπου εκτεθεί πολιτικά και άρα οι απόψεις μας θα μπορούσαν να μπουν στο μάτι σε μία ομάδα ανθρώπων (;) που αρέσκονται να χτυπούν με τα γκαζάκια. Λες και είναι κανένα απλό παιχνίδι.
Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν στο μυαλό τους υπάρχει το σενάριο ότι από τα γκαζάκια μπορεί να χαθεί μία ανθρώπινη ζωή ή αν απλά παίζουν ένα παιχνίδι που μοιάζει με videogame. Για πλάκα, δηλαδή και για να κάνουμε απλά φασαρία. Απάντηση στο ερώτημα δεν μπορώ να δώσω, αλλά πολύ φοβάμαι ότι είναι το δεύτερο. Μία σαχλαμάρα, την οποία κάποιοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει.
Και το λέω αυτό όχι γιατί γνωρίζω αυτούς που σκέφτονται έτσι, αλλά γιατί και στο παρελθόν ζήσαμε στη χώρα μας μία περίοδο με πολλές τρομοκρατικές επιθέσεις που κράτησε πολύ και είχε μεγαλύτερη βαρύτητα. Και η οποία όταν τελικά αποκαλύφθηκε, έβγαλε στη φόρα ανθρώπους με πολύ φτωχό ιδεολογικό περιεχόμενο, όπως ήταν τα μέλη της 17 Νοέμβρη. Όσο και αν ο διανοούμενος επικεφαλής της μπορεί να είχε διαβάσει 5 βιβλία παραπάνω, για τους υπόλοιπους ίσχυε περισσότερο το «επαναστάτης χωρίς αιτία». Αλλά τότε ήταν τα χρόνια τέτοια και οι επαναστάτες ήταν της μόδας.
Σήμερα; Η απάντηση στο ερώτημα θέλει πολλή συζήτηση και δεν απαντιέται στο πλαίσιο ενός σύντομου κυριακάτικου σημειώματος. Αυτό που έχει όμως σημασία σήμερα για το «δια ταύτα» και στο από δω και πέρα, είναι αυτό που συνέβη και με τη 17 Νοέμβρη. Η φθορά της άρχισε από τη στιγμή που η κοινωνία άρχισε να την αμφισβητεί και αυτό ξεκίνησε όταν οι σφαίρες σκότωσαν έναν αθώο άνθρωπο, όπως ήταν ο Θάνος Αξαρλιάν. Όπως η Βάγια Νέστορα. Ήταν τότε που η κοινωνία άρχισε να στέκεται απέναντι στο φαινόμενο της τρομοκρατίας.
Αυτό είναι και σήμερα το ζητούμενο. Και για τα πολιτικά κόμματα που παρά την τοξικότητα του κυριαρχεί στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, αλλά κυρίως για την κοινωνία. Που πρέπει να σηκωθεί από τον καναπέ, να βγει έξω και να φωνάξει ότι η δημοκρατία είναι κάτι που δε φιμώνεται.
Όσα γκαζάκια και αν σκάσουν στις πυλωτές της Θεσσαλονίκης. Με αυτή την έννοια καλό θα είναι και η Θεσσαλονίκη να κουνηθεί. Και να φωνάξει το δικό της «ως εδώ». Με μία μεγάλη και συγκέντρωση πολιτών. Γιατί όπως είπαμε στη θέση της Βάγιας Νέστορα μπορεί αύριο να είναι ο καθένας μας.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 05.07.2026
