Βρετανία: 250 σκυλιά βρέθηκαν σε ένα μόνο σπίτι – Η φωτογραφία που «μπέρδεψε» το διαδίκτυο
Η RSPCA διαψεύδει τις φήμες περί Τεχνητής Νοημοσύνης (AI)
- Newsroom
Δύο δημιουργοί από τη Θεσσαλονίκη, ο σεναριογράφος Παναγιώτης Ιωσηφέλης και ο σκηνοθέτης Χρήστος Νικολέρης, υπογράφουν τα “Άγρια παιδιά”.Συνέντευξη: Όλγα Τσαντήλα
Πρόκειται για μια καινούργια και πρωτότυπη τηλεοπτική σειρά που θα προβάλλεται από τον Οκτώβριο στο MEGA και δίνει φωνή στη νέα γενιά: τη γενιά της τεχνολογίας, του μεσοαστισμού αλλά και του... δρόμου.
Τα “Άγρια παιδιά” είναι η στήλη του Παναγιώτη Ιωσηφέλη εδώ και τρία χρόνια στο γνωστό freepress κινηματογραφικό περιοδικό “Παράλλαξη”. Κάθε εβδομάδα ο Παναγιώτης Ιωσηφέλης έγραφε μία ιστορία για έναν νέο άνθρωπο. “Ήθελα να δημιουργήσω ένα ψηφιδωτό με διαφορετικά πρόσωπα, που όταν το κοιτάς από μακριά να μοιάζει με ένα τρισδιάστατο ολόγραμμα της νέας γενιάς. Και εννοώ τους εφήβους μέχρι τους λίγο μικρότερους από μένα, δηλαδή μέχρι τα 35”, αναφέρει ο Παναγιώτης Ιωσηφέλης για τα “Άγρια παιδιά”, που πλέον αποκτούν όνομα, σάρκα και οστά. Είναι ο Σπάικ, ο Πέτρος, ο Νίκος και ο Χρήστος. Τέσσερις νέοι γύρω στα 23. Γνήσια τέκνα της τεχνολογικής εποχής τους, της κινητής τηλεφωνίας και της ψηφιακής επικοινωνίας, με τους υπολογιστές, τα iPod, το facebook, το Myspace. Γόνοι μεσοαστικών οικογενειών. Οι τρεις στο πανεπιστήμιο, ο ένας καθηλωμένος σε αναπηρικό καρότσι μετά από αυτοκινητιστικό. Είναι όμως παιδιά της νύχτας και του δρόμου. Πωρωμένοι σκεϊτάδες, γαρ. Με ένα σκέιτμπορντ ξεχνιούνται, κυκλοφορούν στην πιάτσα και τις κακοτοπιές της. Κάθε βράδυ δίνουν ραντεβού έξω, στα πεζοδρόμια, στην πλατεία της γειτονιάς τους. Τρέχουν, πέφτουν, ματώνουν, σηκώνονται, διασταυρώνονται με άλλους ανθρώπους. Η ιδέα μιας σειράς αυτοτελών επεισοδίων με πρωταγωνιστές αυτά τα παιδιά άρεσε στην παραγωγό Φρόσω Ράλλη και έτσι από τον Οκτώβριο τα “Άγρια παιδιά” θα ρολάρουν στις μικρή οθόνη μέσα από τη συχνότητα του MEGA.
Πώς γεννήθηκαν αυτοί οι τύποι; Αληθεύει ότι είχατε πάει στο νοσοκομείο και εκεί είδατε μια παρέα τραυματισμένων σκεϊτάδων; Ναι. Εγώ είχα σπάσει το χέρι μου και είδα αυτή την παρέα, που είχε έρθει σε μαύρα χάλια μετά από έναν καβγά. Σπασμένα δόντια, κρεμασμένα φρύδια. Και έλεγαν ιστορίες. Έτσι ξεκίνησε. Ήταν το 1995. Επειδή όμως δουλεύω με παιδιά και νέους -ήμουν καθηγητής φιλολογίας σε σχολεία και τώρα καθηγητής σεναρίου στη Σχολή Κινηματογράφου στο ΑΠΘ- είχα την ευκαιρία να παρατηρώ τους μαθητές μου. Σταδιακά κατάλαβα πως πρόκειται για μια γενιά που δεν έχει φωνή και πως αντιμετωπίζεται από τον περίγυρο με πολλά στερεότυπα. Γενικά υπάρχει η αίσθηση πως πρόκειται για αλήτες, για αδιάφορα παιδιά που δεν διαβάζουν και δεν πολεμούν για τα πιστεύω τους. Πολλές φορές όντως είναι έτσι. Όχι όμως πάντα. Θα έλεγα πως η επιθετικότητα που συχνά βγάζουν είναι προϊόν της καθαρότητας με την οποία βλέπουν τα πράγματα. Δεν έχουν συνηθίσει σε άρρωστες καταστάσεις, όπως οι ενήλικες, ούτε έχουν ωριμάσει κοινωνικά ή πολιτικά. Οπότε είναι πολύ πιο άμεσα στις αντιδράσεις τους.
Τι είναι αυτό που κυρίως χαρακτηρίζει τα “άγρια παιδιά”; Ο κορεσμός. Αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν με το Ίντερνετ, τα κινητά και την τεχνολογία να παίζει πολύ πιο έντονο ρόλο στη ζωή τους. Είναι γνωστό πόσο έχει επηρεαστεί η σεξουαλικότητα των νέων με την εισαγωγή της τεχνολογίας τόσο ολοκληρωτικά στη ζωή τους. Όταν κινηματογραφείς την κοπέλα σου με το κινητό, διαμορφώνεις μια νέα τάξη πραγμάτων στη σεξουαλικότητά σου. Υπάρχει λοιπόν αυτή η αίσθηση της τεχνολογίας στη ζωή τους, αλλά και ένα ξεθυμασμένο κατά τη γνώμη μου lifestyle. Εμείς ήμασταν η πρώτη γενιά που ανατράφηκε στο χωράφι του lifestyle και αυτό είναι κάτι πάρα πολύ επικίνδυνο. Πιαστήκαμε εξαπίνης, ήμασταν πιο ευάλωτοι στα μηνύματά του, τα οποία δεν θεωρώ ότι ήταν θετικά. Οι σημερινοί νέοι όμως τα έχουν δει όλα. Και τα έχουν όλα γραμμένα. Αυτό είπα και στο MEGA και με κοιτούσαν παράξενα... Δεν φοβούνται λοιπόν να κάνουν πράγματα, γιατί μεγαλώνουν στον δρόμο, κάνουν σκέιτ. Και ο δρόμος είναι πολύ μεγάλο σχολείο και δεν είναι ανάγκη να είσαι πόρνη για να τον μάθεις. Οι σκεϊτάδες που έχω γνωρίσει είναι παιδιά που ζουν και έχουν μάθει πολλά εκεί. Αυτό τους κάνει ανθεκτικούς και συγκαταβατικούς. Ο δρόμος τα περιέχει όλα. Σου τρίβει τις γωνίες.
Το στοιχείο της αθωότητας υπάρχει σ’ αυτή τη γενιά; Τα παιδιά αυτά έχουν ξανακερδίσει την αθωότητά τους. Οι ιστορίες είναι αρκετά άγριες όλες τους, τουλάχιστον οι επτά που έχω ολοκληρώσει. Είναι όπως το έχει πει ο Μπόνο ή ο Αγγελάκας (δεν θυμάμαι ποιος): άλλο ήταν το ροκ τη δεκαετία του ’70, που τα πράγματα ήταν συντηρητικά και έπρεπε να αλλάξουν, και άλλο το 2010, που υπάρχει μια διαφθορά οπότε το ροκ είναι η αθωότητα. Αυτό είναι τα άγρια παιδιά. Μια ξανακερδισμένη αθωότητα.
Πώς παρουσιάζετε τον κόσμο των ενηλίκων στη σειρά; Με ρεαλισμό. Οι σχέσεις δεν είναι ωραιοποιημένες και σίγουρα οι μεγάλοι παρουσιάζονται μέσα από τα μάτια των παιδιών. Πρόκειται πάντως για ένα μικροαστικό περιβάλλον. Το τονίζω γιατί δεν είναι μια σειρά για τα βόρεια προάστια, που κάποιος θέλει από περιέργεια να δει, ούτε και για το στερεότυπο των “σωστών και τίμιων” λαϊκών παιδιών. Είναι όπως οι περισσότεροι στην Ελλάδα, κάπου εκεί στην γκρίζα ζώνη του μεσοαστού, που δεν πεινάει...
...αλλά χρωστά σε κάρτες και δάνεια. Ακριβώς. Είναι οι γονείς που θα πληρώσουν τις σπουδές και τα μάστερ, δεν θα στείλουν τα παιδιά για δουλειά, αλλά δεν θα τους αγοράσουν και Mercedes SLK. Εγώ έτσι μεγάλωσα και μου είναι οικείο αυτό το περιβάλλον. Έτσι ήταν οι φίλοι μου. Κανείς μας δεν δούλεψε στη λαχαναγορά, ούτε όμως είχαμε δάσκαλο στο σπίτι.
Το κάθε επεισόδιο θα είναι αυτοτελές; Ναι. Δεν μας ενδιαφέρουν οι ζωές αλλά οι ιστορίες αυτές καθεαυτές. Η κεντρική ιδέα είναι η ενηλικίωση, η αγωγή στην ωριμότητα, αλλά ως μια αόριστη έννοια. Και αυτό ήταν το δύσκολο. Δεν υπάρχει μία ιστορία σε εξέλιξη. Βέβαια οι βασικοί πρωταγωνιστές εμφανίζονται σε κάθε επεισόδιο, άλλος περισσότερο, άλλο λιγότερο. Το κάθε επεισόδιο γράφεται με τη δομή μιας κινηματογραφικής ταινίας. Πρέπει να έχει αρχή, τέλος, τόξα, σασπένς, ανατροπές και διαψεύσεις.
Εσείς τι βλέπετε στην τηλεόραση; Βλέπω πολλή αμερικάνικη τηλεόραση. Μου αρέσουν πολύ τα “Lost”, “Boston Legal”, “Development”, “My name is Raymond” και το “The Wire”, που όλοι λένε πως είναι η καλύτερη τηλεόραση που έχει γίνει ποτέ. Γυρίζεται στη Βαλτιμόρη -μια πόλη με πολλά ναρκωτικά και γκέτο- μόνο σε φυσικούς χώρους και χωρίς μουσική επένδυση. Όλοι οι ήχοι είναι φυσικοί και αν θέλουν μουσική βάζουν ένα κασετόφωνο να παίζει. Είναι απίστευτο. Έχει πάρα πολλούς φαν, οι οποίοι κάθε φορά που πεθαίνει ένας χαρακτήρας γράφουν νεκρολογίες! Η τηλεοπτική αγορά της Αμερικής έχει βαρεθεί τις χαζοκωμωδίες και τα ερωτικά τρίγωνα. Βρισκόμαστε πια σε μια ζώνη της ζωής των τρίτων. Δεν μας ενδιαφέρει τόσο η ιδέα του συγγραφέα ή του σκηνοθέτη όσο οι προσομοιώσεις. Μας ενδιαφέρει το real thing. Γι’ αυτό και τα ριάλιτι πηγαίνουν τόσο καλά, όπως και οι εκπομπές που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα. Η μεθοδολογία της κατασκευής ενός μύθου μάς είναι πια γνωστή και τίποτε δεν μας εντυπωσιάζει. Οπότε προτιμούμε να πούμε πως είναι αληθινό και ας έχει μια δομική ασάφεια, και ας μη βγαίνει νόημα.
Εκτός από την τηλεθέαση, τι θα σας κάνει να πιστέψετε πως η σειρά πήγε καλά; Πρώτα είναι η τηλεθέαση. Από εκεί και πέρα θέλω να αισθάνομαι ότι έκανα τη δουλειά μου, ότι τα έδωσα όλα, ότι έκανα το καθήκον μου. Τα “Άγρια παιδιά” είναι σαφέστατα μια πρόκληση και ένα ρίσκο για όλους μας. Και φυσικά για το κανάλι. Δεν είναι μια συνταγή δοκιμασμένη.
Από την άλλη, όμως, υπάρχει μια ολόκληρη γενιά που δεν αντιπροσωπεύεται στην ελληνική τηλεόραση. Ναι, και γι’ αυτό το MEGA μας έδωσε την ευκαιρία και μας στηρίζει πολύ. Σε γενικές γραμμές είναι όλοι θετικοί, αλλά και περίεργοι. Ένα ημιαυτοτελές, νεανικό, ρεαλιστικό σίριαλ, με τα μισά πλάνα εξωτερικά και νυχτερινά, δεν έχει ξαναγυριστεί. Είναι κάτι πολύ καινούργιο. Τηλεφωνούν από τηλεοπτικά περιοδικά και μας ρωτάνε επιφυλακτικά: “Αυτό το γυρίζει το MEGA; Έχετε γυρίσει πράγματι επεισόδια; Kαι θα τα δούμε τώρα τον Οκτώβριο; Πολύ καλή σας επιτυχία”.
Έχετε παιδιά; Έχω μια κόρη τριών ετών.
Θα μεγαλώσετε κι εσείς ένα άγριο παιδί; Θα το ήθελα πολύ. Θα ήθελα πολύ η κόρη μου να έχει ετοιμότητα απέναντι στα ερεθίσματα. Μακάρι εγώ και η μητέρα της να την κάνουμε έτοιμη, να μην τσιμπάει σε ναρκωτικά και πράγματα που μπορούν να τη βλάψουν. Και να έχει την αποθηκευμένη γνώση, αίσθηση και διαίσθηση να αποφεύγει τις κακοτοπιές.
Οι πρωταγωνιστές Ο Σταύρος Σβήγκος, ο Αντίνοος Αλμπάνης, ο Νίκος Αγγέλης και ο Μιχάλης Οικονόμου (γνωστός από την επιτυχημένη θεατρική “Κατσαρίδα”) είναι οι τέσσερις νέοι ηθοποιοί που θα υποδυθούν τα “Άγρια παιδιά” στη σειρά του MEGA. Στους περιφερειακούς ρόλους -γονείς, συγγενείς και γκεστ- επιλέχθηκαν γνωστά ονόματα του χώρου. Η Γιώτα Φέστα υποδύεται τη μητέρα, η Δανάη Σκιάδη μια γκράφιτερ, η Κατερίνα Τσάβαλου μια ανύπαντρη μητέρα ενός έγχρωμου παιδιού, η Βίκυ Παπαδοπούλου τη “Νιφάδα” -μια κοπέλα που ζει για να ζει στο διαδίκτυο και κάποια μέρα εξαφανίζεται-, ο Νίκος Πουρσανίδης έναν ποδοσφαιριστή που ψάχνει στα χάπια την παρηγοριά μετά από έναν βαρύ τραυματισμό.
Ο σεναριογράφος Ο Παναγιώτης Ιωσηφέλης γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Η τηλεοπτική του εμπειρία μόνο μικρή δεν είναι, ωστόσο αναφέρουμε την πιο πρόσφατη και γνωστή δουλειά του: τα δέκα επεισόδια της σειράς “10η Εντολή” του Πάνου Κοκκινόπουλου και το ένα της σειράς “Σε είδα”. Η συνεργασία του με τον έτερο Θεσσαλονικιό και σκηνοθέτη Χρήστο Νικολέρη (ο οποίος θα σκηνοθετήσει τα “Άγρια παιδιά”) δεν περιορίζεται μόνο στην τηλεόραση. Πέρυσι με την ταινία “Νάρκες” βραβεύτηκαν στο Greek Film Festival του Λος Άντζελες. Φέτος το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου ενέκρινε δύο μεγάλου μήκους ταινίες σε σενάριο Παναγιώτη Ιωσηφέλη. Πρόκειται για τις ταινίες “Ο κανένας” σε σκηνοθεσία Χρήστου Νικολέρη και το “Live Better” σε σκηνοθεσία Βασίλη Κεχαγιά. “Κάθε εφαρμογή λόγου έχει να σου προσφέρει”, αναφέρει ο σεναριογράφος για τις πρότερες δραστηριότητές του. Ιδιαίτερα εποικοδομητικό ήταν για αυτόν το “σχολείο” της διαφήμισης -έχει ασχοληθεί με τη συγγραφή ιδεών-σεναρίων για περίπου 100 βιντεοκλίπ σε σκηνοθεσία Χρήστου Νικολέρη, Θοδωρή Καλέση και Βασίλη Κεχαγιά, καθώς και για διαφημιστικά- και φυσικά τα περιοδικά της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας, όπου τα κείμενά του πάντα ξεχώριζαν: “Εξώστης”, “Παράλλαξη”, “Close up”, “Εικόνες”, “Ταχυδρόμος”, “Επιλογές” της “Μακεδονίας”.
