ΠΑΟΚ: Τρισάγιο στη μνήμη των αδικοχαμένων φιλάθλων στα Τέμπη (βίντεο)

Πέρασαν 27 χρόνια από την αποφράδα 4η Οκτωβρίου 1999, τότε που έξι νεαροί φίλαθλοι του ΠΑΟΚ σκοτώθηκαν στα Τέμπη επιστρέφοντας από το εκτός έδρας ματς με τον Παναθηναϊκό.

Ο σύλλογος τίμησε και φέτος τη μνήμη των αδικοχαμένων «αετόπουλων» τελώντας τρισάγιο στον τόπο της τραγωδίας. Ο Χαράλαμπος, ο Δημήτρης, η Χριστίνα, ο Αναστάσιος, ο Γιώργος και ο Κυριάκος δεν θα ξεχαστούν ποτέ.

Παρασκευή 04 Οκτ 2024, 09:12

Τέμπη, 4 Οκτωβρίου 1999: «ΠΑΟΚάρα είμαι χάρε μου, την ψυχή μου πάρε μου»

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Στο τρισάγιο βρέθηκαν εκπρόσωποι από όλα τα τμήματα του ΠΑΟΚ. Ανάμεσά τους οι Αντρέ Βιεϊρίνια, Άγγελος Αναστασιάδης και Δημήτρης Γιαννούλης, ο πρώην πρόεδρος του ΑΣ ΠΑΟΚ Άλκης Ησαϊάδης, ο αντιπρόεδρος της ΚΑΕ Νίκος Παπαδόπουλος. Στεφάνια απέστειλαν οι σύνδεσμοι φιλάθλων, όπως και οι Ιβάν Σαββίδης, Τέλης Μυστακίδης και Μάκης Γκαγκάτσης.

Το μήνυμα της ΠΑΕ ΠΑΟΚ

«Έχουν περάσει 27 χρόνια από εκείνη την αποφράδα μέρα (4/10/1999). Κι όμως μοιάζει σαν χθες. Η μνήμη κάθε χρόνο γίνεται όλο και πιο δυνατή. Τα έξι αδέρφια μας που τόσο άδικα έφυγαν από τη ζωή παραμένουν βαθιά χαραγμένα στη μνήμη και στην καρδιά μας. Αδέρφια, ζείτε, εσείς μας οδηγείτε…».

Με αυτόν τον τρόπο αρχίζει η αναφορά της ΠΑΕ ΠΑΟΚ για την επέτειο της θλιβερής αυτής ημέρας. Όταν επιστρέφοντας από το ΟΑΚΑ για το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό, το λεωφορείο στο οποίο επέβαιναν βρέθηκε στο κενό έπειτα από προσπάθεια για προσπέραση, στην περιοχή των Τεμπών.

Ο Δημήτρης Ανδρεαδάκης (25 ετών), ο Γιώργος Γκανάτσιος (21 ετών), ο Χαράλαμπος Ζαπουνίδης (20 ετών), η Χριστίνα Τζιόβια (18 ετών), ο Αναστάσιος Θέμελης (19 ετών) και ο Κυριάκος Λαζαρίδης (17 ετών) έφυγαν πρόωρα από τη ζωή. Με την ανακοίνωση της ΠΑΕ ΠΑΟΚ να συνεχίζει:

«Κανείς από την οικογένεια του ΠΑΟΚ, 27 χρόνια τώρα, δεν έχει αφήσει έξι ονόματα να ξεχαστούν στο πέρασμα του χρόνου… Χαράλαμπε, Δημήτρη, Χριστίνα, Αναστάσιε, Γιώργο, Κυριάκο η αγάπη σας για τον ΠΑΟΚ σας έφερε εδώ, σας άφησε εδώ, συνέχισε παραπέρα και αποτέλεσε παράδειγμα αφοσίωσης και πίστης στα τέσσερα γράμματα για όσους κάθονται δίπλα στις θέσεις σας, θυμούνται τις εκδρομές σας και δακρύζουν όταν γυρίζουν σ’ εκείνο το μοιραίο βράδυ του Οκτώβρη του ‘99.

Η αγαπημένη συνήθεια, ο εθισμός στη λατρεία του ‘’Δικεφάλου’’, σας οδήγησε να ανεβείτε τις σκάλες του διώροφου πούλμαν που θα σας πήγαινε στο ΟΑΚΑ, για το ματς με τον Παναθηναϊκό, στις 3 Οκτωβρίου. Και πήγατε. Φωνάξατε, πανηγυρίσατε το γκολ του Νάγκμπε για το 1-1 και, γεμάτοι από όσα είχατε ζήσει εκείνο το βράδυ, πήρατε τις θέσεις σας για το ταξίδι της επιστροφής.

Τα ξημερώματα το λεωφορείο είχε πια ησυχάσει, η κούραση ήταν μεγάλη, όπως κάθε φορά που ‘’καταπίνατε’’ εκατοντάδες χιλιόμετρα σε μια μέρα, μόνο και μόνο για να είστε εκεί, δίπλα στον ΠΑΟΚ, να τού δείχνετε τι θα πει αφοσίωση, να ‘’εκπαιδεύετε’’ με την αυταπάρνησή σας όποιον νέο έμπαινε στην οικογένειά μας…

Η αλλαγή του οδηγού δεν έγινε αντιληπτή, ήταν όμως μοιραία… Σε μια αδέξια προσπέραση δύο μόλις χιλιόμετρα από τα διόδια των Τεμπών, ο έλεγχος χάθηκε και το λεωφορείο του συνδέσμου Κορδελιού βρέθηκε στο κενό…

Έχουν διατυπωθεί χιλιάδες ‘’γιατί’’, έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες αναμνήσεων από όσους έζησαν εκείνη την τραγική νύχτα… Για τον ίδιο τον ΠΑΟΚ εξάλλου η μνήμη είναι βασικό συστατικό της διατήρησης του χαρακτήρα και των αξιών που ένωσαν τόσες χιλιάδες ψυχών να φωνάζουν τα ίδια συνθήματα, να χειροκροτούν το ίδιο έμβλημα, να θυσιάζουν και να θυσιάζονται…

Προστέθηκε άλλο ένα σύνθημα από τότε, παιδιά. Θα το τραγουδούσατε κι εσείς, αν δεν ήταν για εσάς: ‘’Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε…’’. Απερίγραπτο ρίγος… Να νιώθετε περήφανοι που εκείνη τη στιγμή γίνονται πραγματικά όλοι ένα…

Πόσο παρακαλέσαμε όλοι να γυρνούσε ο χρόνος πίσω. Όσο κι αν προσευχηθήκαμε δεν το καταφέραμε. Δεν παραιτηθήκαμε όμως. Ορκιστήκαμε ότι δεν θα αφήσουμε το χρόνο να σας προσπεράσει. Δεν σας θυμόμαστε μόνο αυτή τη μέρα. Σας θυμόμαστε και εμπνεόμαστε πάντα.

Ο χρόνος σταμάτησε στις 04.10.1999… Εκείνη τη μέρα ο ΠΑΟΚ ολόκληρος θρήνησε. Από εκείνη τη μέρα ολόκληρος ο ΠΑΟΚ είναι ‘’λειψός’’. Όσα κι αν πετύχουμε, όσα κι αν σας αφιερώσουμε, πάντα θα προσευχόμαστε να μπορούσατε να είστε μαζί μας… 27 χρόνια μετά, η μνήμη σας παραμένει ζωντανή. Δεν σας ξεχάσαμε. Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ. Και κάποια μέρα, θα είμαστε ξανά όλοι μαζί… Αδέρφια, ζείτε, εσείς μας οδηγείτε!».