Πέθανε ο Σπύρος Χαλβατζής, επί σειρά ετών βουλευτής του ΚΚΕ

- Newsroom

Πέθανε στα 79 του χρόνια ο Σπύρος Χαλβατζής, μέλος του ΚΚΕ που διατέλεσε και βουλευτής επί σειρά ετών για το κόμμα, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια την οποία αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια.

Ο Σπύρος Χαλβατζής γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη, φοίτησε στο επτατάξιο νυχτερινό γυμνάσιο της Κοζάνης, ενώ ταυτόχρονα εργαζόταν ως γουνεργάτης στην Καστοριά.

Υπήρξε γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, εκλεγμένος στο 2ο σνέδριό της, μέχρι το 1986. Διετέλεσε για πολλά χρόνια μέλος του ΠΓ της ΚΕ, όπου και εκλέχτηκε πρώτη φορά μέλος του στο 10ο συνέδριο.

Ως γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς, συνελήφθη για πρώτη φορά από το χουντικό καθεστώς το 1967 και εξορίστηκε στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου, στον Ωρωπό, στη Μακρόνησο. Έπειτα, απολύθηκε από Γυάρο και επέστρεψε.

Τον Νοέμβρη του 1973, μία εβδομάδα μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, συνελήφθη ξανά και εξορίστηκε στη Γυάρο.

πριν 3 λεπτά

ΣΥΡΙΖΑ: Ο Σπ. Χαλβατζής πλήρωσε προσωπικό τίμημα για τις ιδέες και τη δράση του στα χρόνια της δικτατορίας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Τα ορόσημα της ζωής του Σπ. Χαλβατζή

Στο βιβλίο του, με τίτλο «Απείθαρχοι – Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα», ο ίδιος ο Σπύρος Χαλβατζής περιέγραφε στον «πρόλογο» με τον τίτλο «Οδοιπορικό», στιγμές που καθόρισαν τη ζωή και τη δράση του.

Κάθε στοιχείο του βιβλίο συνδεόταν με το ΚΚΕ και τους αγώνες των εργατών. Σε αυτό το πνεύμα, έγραφε μεταξύ άλλων ο Σπ. Χαλβατζής:

«Αυτό το “Οδοιπορικό” θα μπορούσε να ξεκινήσει με την ιστορία μιας φωτογραφίας. Κι αυτό γιατί η φωτογραφία που τραβήχτηκε πριν εβδομήντα εφτά χρόνια, την άνοιξη του 1948, έχει τη δική της ιστορία. Ήταν τότε που ο πατέρας μας βρισκόταν πάλι εξορία (...) Η Μάνα μας, παλιά ΕΛΑΣίτισσα, έβγαλε αυτήν τη φωτογραφία για να την στείλει στον σύντροφό της στη ζωή και στον αγώνα, να δει τα πέντε παιδιά του. Για να την έχει κάπου στο αντίσκηνο, να βλέπει τους αγαπημένους του – που βίωναν και εκείνοι την τραγικότητα της περιόδου – και να παίρνει και από αυτήν κουράγιο για να αντιμετωπίσει τα βασανιστήρια».

«Ταχυδρομήθηκε ένα γράμμα και αυτή η φωτογραφία, αλλά ο φάκελος δεν έφτασε τότε στον παραλήπτη», έγραφε. «Και αυτό, γιατί εκείνα τα χρόνια η Ασφάλεια έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να αποκόβει ακόμα και την επαφή, την επικοινωνία των οικογενειών των αγωνιστών με τους δικούς τους, φυλακισμένους και εξόριστους».

Αλλά «αυτό το γράμμα ακολούθησε μια ξεχωριστή διαδρομή γιατί αυτός που ανέλαβε να το “ελέγξει” και να το λογοκρίνει, προφανώς αφού διάβασε το κείμενο, είδε και τη φωτογραφία της Μάνας μας και τα αθώα πρόσωπα των πέντε παιδιών της, τσαλάκωσε τον φάκελο – μαζί με το γράμμα και τη φωτογραφία – και το πέταξε στο καλάθι των αχρήστων, νομίζοντας πως έτσι έκανε το “χρέος” του απέναντι στο έθνος. Το χρέος του το έβλεπε στο ότι μπόρεσε να στερήσει από τον κρατούμενο κομμουνιστή να λάβει νέα από το σπίτι του, από τη συντρόφισσά του, και να δει τη φωτογραφία των πέντε παιδιών του, που είχαν μείνει πίσω από τη στιγμή που συνελήφθη και εκτοπίστηκε στη Μακρόνησο».

Το γράμμα έσωσε «κάποιος οδοκαθαριστής του δήμου, όταν μάζευε τα σκουπίδια από την Ασφάλεια της πόλης, είδε το γράμμα και το κράτησε -ασφαλώς με μεγάλο κίνδυνο»… «Ίσως να συγκινήθηκε που είδε τη φωτογραφία των πέντε παιδιών. Έτσι, την φύλαξε, κάπου την έκρυψε – πράγμα δύσκολο εκείνα τα χρόνια και ήθελε πολύ κουράγιο και ύστερα από εννιά χρόνια, συγκεκριμένα στα τέλη Μάη του 1958, έκανε την εμφάνισή του στο σπίτι μας. Συζήτησε για λίγη ώρα με τον πατέρα και τη Μάνα μας, αφού ήπιαν ένα τσίπουρο, και κάποια στιγμή έβγαλε από την τσέπη του το γράμμα και τη φωτογραφία».

Σε άλλο σημείο, σημείωνε ο ίδιος:

«Ξεκινώντας από αυτήν τη φωτογραφία, μπορούμε να καταγράψουμε αυτό το “Οδοιπορικό”, που κρατά πάνω από εξήντα χρόνια και συνεχίζεται. Διότι τα προβλήματα για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα οξύνονται, αλλά και οι στόχοι για την αλλαγή της κοινωνίας – που πρωτομπήκανε οργανωμένα και συγκροτημένα πριν εκατό χρόνια – παραμένουν ανεκπλήρωτοι».