«Πήγα, είδα» την Άννα Βίσση να γράφει ιστορία στο ΟΑΚΑ

Είχε προαναγγείλει τι σχεδιάζει να κάνει σχεδόν από τα πρώτα λεπτά της συναυλίας, όταν επέλεξε μετά από πολύ καιρό να τραγουδήσει live «θα πάμε κόντρα κι όπου βγει». Η Άννα Βίσση, λοιπόν, πήγε κόντρα, πρώτα από όλα στον ίδιο της τον εαυτό και όλα όσα μέχρι το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026 είχε πετύχει. Και της βγήκε.

Έγραψε τη δική της ιστορία, τη νέα της αυτή ιστορία, γεμίζοντας το Ολυμπιακό Στάδιο με σχεδόν 100 χιλιάδες ανθρώπους που ταξίδεψαν από κάθε γωνιά της χώρας και το εξωτερικό για να δουν τη μοναδική και άνευ προηγουμένου αυτή συναυλία. Μοναδική όχι μόνο για τα δεδομένα της Βίσση αλλά και του εγχώριου μουσικού στερεώματος.

Σχεδόν 100 χιλιάδες άνθρωποι λίγο μετά τις 9 το βράδυ οπότε και... προσγειώθηκε εντυπωσιακά στην 360o σκηνή χόρευαν, τραγουδούσαν, έκλαιγαν, αγκαλιάζονταν υπό τους ρυθμούς των τραγουδιών της, ακούγοντας τη φωνή της με τη σπάνια αυτή μοναδικότητα για περίπου τέσσερις ώρες. Και εκείνη ακούραστα πήγαινε πάνω-κάτω, γυρνούσε το στάδιο ξανά και ξανά. Πετούσε, προσγειωνόταν, συνομιλούσε με το κοινό, χόρευε άλλοτε μόνη της, άλλοτε με τους χορευτές της, πείραζε τους συνεργάτες της σαν να ήταν παιδί.

Ένα παιδί που διασκεδάζει στο πάρτι του, αδιαφορώντας για τα 100 χιλιάδες ζευγάρια μάτια που ήταν καρφωμένα πάνω της. Εξάλλου όπως είπε και εκείνη «δεν πήγαν όλοι αυτοί στη συναυλία της Άννας, αλλά η Άννα πήγε στην συναυλία τους». Και φρόντισε να περάσει καλά κάθε λεπτό αυτού του πάρτι.

Η Άννα Βίσση στο ΟΑΚΑ απέδειξε ότι δεν είναι trend, μόδα και σουξέ της εποχής. Απέδειξε, όμως, και ότι δεν είναι απλώς old time classic. Είναι ταυτόχρονα και trend και old time classic και πως η παρακαταθήκη της είναι εκείνοι οι 100.000 του σταδίου, άνθρωποι κάθε ηλικίας, μαμάδες που τη γνώρισαν μουσικά και κόλλησαν στην εφηβεία τους και σιγοτραγουδούσαν το βράδυ του Σαββάτου τα τραγούδια της παρέα με τα δικά τους εφηβάκια.

Το κοινό της Βίσση είναι πιστό, διαχρονικό, πολυσυλλεκτικό, διαγενεακό. Και απέδειξε την αγάπη του, την προσήλωσή του, τη στήριξή του, με την παρουσία του στο ΟΑΚΑ.

Είχα να δω τη Βίσση ζωντανά περίπου έναν χρόνο. Πέρσι τέτοια εποχή πραγματοποιούσε δύο sold out συναυλίες στο Καλλιμάρμαρο και όσοι φεύγαμε από εκεί αναρωτιόμασταν «τι έκανε η γυναίκα». Τραγούδησε όπερα με συμφωνική ορχήστρα, χόρεψε ποπ, πηγαινοερχόταν στη σκηνή σε ένα κατάμεστο στάδιο. Και όχι μία φορά. Δύο μέρες, σερί, back to back.

Έκανε αναδρομή στα πενήντα και πλέον χρόνια της στο τραγούδι και μαζί της όλοι εμείς που βρεθήκαμε σε έναν από τους ωραιότερους χώρους στον κόσμο. Στο Καλλιμάρμαρο έδωσε την ψυχή της. Στο ΟΑΚΑ έδειξε τι μπορεί και τι θέλει να κάνει στο μέλλον, γράφοντας την πρώτη αυτή σελίδα του νέου κεφαλαίου που ξεκινά, μαζί με άλλους 100.000 ανθρώπους.

Σόου υπερπαραγωγή

Η συναυλία ήταν υπερπαραγωγή αντίστοιχη με εκείνες του εξωτερικού με φώτα, λέιζερ, καπνούς, φωτιές, κάτι που αντιλαμβανόταν ο οποιοσδήποτε με το που πατούσε το πόδι του στο ΟΑΚΑ.

Ένας πύργος στο κέντρο του σταδίου αποτελούμενος από led οθόνες που πρόβαλε όσα διαδραματίζονταν στην κυκλική σκηνή πάνω στην οποία η Άννα Βίσση έδινε τον καλύτερό της εαυτό, ενώ γιγαντοοθόνες έδιναν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τη συναυλία όλοι εντός ΟΑΚΑ. Ευχάριστη έκπληξη τα χαρακτηριστικά λευκά βραχιολάκια που έγραφαν «ΑΝΝΑ ΟΑΚΑ» και φώτιζαν ρυθμικά και συντονισμένα κατά τη διάρκεια της συναυλίας, όπως και τα αδιάβροχα που έδιναν άνθρωποι της παραγωγής στους θεατές γιατί οι προβλέψεις έδιναν έντονη βροχόπτωση.

Ο αττικός ουρανός, ωστόσο, αποδείχτηκε... FANNATIC αφού έβρεξε λίγο πριν βγει η Άννα Βίσση στο stage και ξανά έβρεξε αφού τελείωσε το show της.

Οι «δυνατές» στιγμές

Πολύ «δυνατό» ήταν το σημείο που συνομίλησε με τη χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης με την 17χρονη Άννα Βίσση. Ένας διάλογος αστείος, με πειράγματα, Καρβέλα και συγκίνηση όταν η σημερινή Βίσση απάντησε στο ερώτημα αν αγαπά ή έχει ξεχάσει τον 17χρονο εαυτό της: «Εσένα σε έχω μεγαλώσει». Όπως και η στιγμή που προβλήθηκε από παρουσία της στο ΟΑΚΑ το 2004 με την ίδια να συνεχίζει 22 χρόνια μετά στο ίδιο σημείο να λέει το ίδιο τραγούδι.

Από τη βραδιά δεν θα μπορούσε να λείπει ο Γιώργος Μαζωνάκης. Μία φωτογραφία του αδικοχαμένου τραγουδιστή προβλήθηκε στις γιγαντοοθόνες με την Άννα Βίσση να κάνει λόγο για έναν καλλιτέχνη που γεννήθηκε για να ξεχωρίσει. «Έφυγε πολύ νωρίς, σοκαριστικά, άδικα. Μακάρι να μπορούσε να αφουγκραστεί και να δει αυτό το κύμα αγάπης που τον έλουσε μετά τον θάνατό του» είπε τραγουδώντας το «Κάθε βράδυ του Σαββάτου» και αφιερώνοντάς του το «Τρένο», το αγαπημένο του δικό της τραγούδι και το κοινό του ΟΑΚΑ να χειροκροτά.

Και μία υπόσχεση

Λίγο πριν τη μία τα μεσάνυχτα η Άννα Βίσση αποχαιρέτισε το κοινό της, δύο ή τρεις φορές, περνώντας μάλιστα ανάμεσα από τους θεατές στην αρένα του ΟΑΚΑ, πειράζοντάς τους και βγάζοντας φωτογραφίες.

Είχε προηγουμένως ευχαριστήσει τους συνεργάτες της, τον «συνθέτη της ζωής της», όπως είπε για τον Νίκο Καρβέλα και ο οποίος της έχει γράψει πάνω από 400 τραγούδια, τον κόσμο που βρέθηκε στη συναυλία. Έδωσε μάλιστα μία υπόσχεση για το μέλλον και τα σχέδιά της. «Ναι, θέλω ακόμη να πάω παρακάτω, πειράζει;» αναρωτήθηκε καταχειροκροτούμενη, μαρτυρώντας ωστόσο μέσα από αυτές τις επτά μόλις λέξεις κάτι.

Η Βίσση δεν έχει πει μόνο ότι έχουμε ζήσει. Θα πει και αυτά που θα ζήσουμε.

*Δημοσιεύθηκε στη «ΜτΚ» στις 04.10.2026