Σινεμά: Η «Οδύσσεια», ο ταπεινός Μαιγκρέ και η οσκαρική Φόντα

Από σήμερα έναρξη της τρίωρης «Οδύσσειας» του Νόλαν, όπου πολλοί Έλληνες θεατές όπως και στο εξωτερικό, έχουν ήδη προαγοράσει εισιτήρια για να την απολαύσουν σε ειδικές αίθουσες.

Η ταινία γυρίστηκε σε φιλμ 70 mm και έχει εξαιρετικό ήχο, εικόνα και ατμόσφαιρα. Σπουδαίο και το καστ, ενώ η υπόθεση είναι γνωστή. Απλά ο Νόλαν δίνει περισσότερη έμφαση και χρόνο, στη σχέση του Οδυσσέα με τον Τηλέμαχο αλλά και την Πηνελόπη. Διαχειρίζεται εξαιρετικά τον χρόνο και μία ελληνική Ιστορία και τη μετατρέπει σ’ ένα κορυφαίο σχόλιο για το ταξίδι, την επιστροφή, τη μνήμη, την ταυτότητα, την πλάνη.

Κατά τα άλλα, υπάρχουν μερικές άλλες ενδιαφέρουσες ταινίες που αξίζουν την προσοχή σας.

«Ο επιθεωρητής Μαιγκρέ και η ερωμένη του πρέσβη»

Ο πρώην Γάλλος θεωρητικός κινηματογράφου και τώρα καλός σκηνοθέτης Πασκάλ Μπονιτσέρ γύρισε σε πέντε εβδομάδες στο 7ο διαμέρισμα του Παρισιού (για να αποδώσει καλύτερα την κλειστή μεσοαστική ατμόσφαιρα) το φιλμ από το βιβλίο του Σιμενόν με υπόθεση που μας μεταφέρει στις αρχές του αιώνα μας.

Ο Ντένις Πονταλίντες υποδύεται τον επιθεωρητή Μαιγκρέ και η Ιρέν Ζακόμπ την πιστή σύζυγό του. Ξαφνικά ο Μαιγκρέ καλείται στο υπουργείο Εξωτερικών μια και έχει βρεθεί δολοφονημένος ένας διακεκριμένος πρώην πρέσβης. Αμέσως όλοι στρέφονται προς την οικιακή βοηθό του. Ο επιθεωρητής όμως αμέσως ανακαλύπτει ένα τεράστιο σωρό μυστικών ερωτικών γραμμάτων που αντάλλαζαν για ολόκληρα 50 χρόνια με μία πριγκίπισσα.

Συμπωματικά ο άνδρας της σκοτώνεται την ίδια μέρα. Ίχνος προς ίχνος ο Μαιγκρέ προχωρεί και επιχειρεί να ανοίξουν τα στόματα του υπηρετικού προσωπικού. Επίσης, οι δύο οικογένειες, δίνοντας σημασία στην ευπρέπεια και στα σχόλια, σχεδόν δεν μιλούν. Μυστικά και ψέματα αιωρούνται. Υποδειγματικό γαλλικό νεονουάρ μικρής διάρκειας που δεν κουράζει και εντυπωσιάζει με τον σκληρό λόγο και την ατμόσφαιρα, σκηνοθεσία. Μια εξαιρετική καλοκαιρινή επιλογή από ποιότητα και ψυχαγωγία συμβαδίζουν αρμονικά. Από τον γράφοντα προτείνεται ανεπιφύλακτα.

«D J Βοσκός»

Ταινία από την Βόρεια Μακεδονία, πρώτη δουλειά του Γκεόργκι Ουνκόβσκι. Κέρδισε δύο μεγάλα βραβεία στο φεστιβάλ του Σάντας στα 2025 και βραβεία στα φεστιβάλ Σιάλτ και Μιλγουόλκι. Εξαιτίας του θανάτου του πατέρα του ο 15χρονος Αχμέτ εγκαταλείπει το σχολείο και για να συντηρήσει τη μητέρα και τον μικρότερο αδελφό του, βόσκει πρόβατα. Ένα βράδυ, μέσα στα άγρια σκοτάδια, ανακαλύπτει πως κάπου γίνεται και ένα παράνομο ρέιβ-πάρτι.

Τραβάει βίντεο, το ανεβάζει και γίνεται ο διάσημος του χωριού. Στη συνέχεια ασχολείται με τη μουσική. Όταν γυρίζει από τη Γερμανία μία λογοδοσμένη κοπέλα θα την ερωτευθεί και θα γίνουν ζευγάρι. Θα βιώσουν μαζί την ενηλικίωση σε όλα τα επίπεδα συναντώντας προκαταλήψεις και εμπόδια. Εύπεπτο για το κοινό, καλών προθέσεων, αξιοπρεπές αλλά το θέμα το χουμε δει πολλές φορές.

«Θρέψε κοράκια»

Και πάλι μία εκλεκτή επανέκδοση από τη δεκαετία του ’70 σε ψηφιακή κόπια, το ευαίσθητο αλληγορικό ψυχολογικό δράμα του Κάρλος Σάουρα «Θρέψε κοράκια». Στην Ισπανία, λίγο πριν πεθάνει ο Φράνκο, στο σπίτι μίας οχτάχρονης μικρούλας πεθαίνει ο πατέρας της. Το κοριτσάκι, που ζει σ’ ένα εναλλακτικό σύμπαν (μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας) πιστεύει πως αυτή σκότωσε τον πατέρα της. Με μία εκπληκτική ερμηνεία από τη μικρούλα, έχουμε ένα ευαίσθητο δράμα, όπου φαντασία, πραγματικότητα και παραισθήσεις εμπλέκονται αξεδιάλυτα μαζί με στοιχεία πολιτικής αλληγορίας κατά του Φράνκο. Ευαίσθητο, εξαιρετικό, ατμοσφαιρικό αλλά και πολύ δύσκολο. Μόνον για πολύ φαν του είδους.

«Ας περιμένουν οι γυναίκες»

Σε επανέκδοση κυκλοφορεί η αγαπημένη ταινία του Σταύρου Τσιώλη σε ψηφιακή κόπια. Καλοδεχούμενη και ψυχαγωγική.

«Η εξαφάνιση»

Έξι μήνες μετά την εξαφάνιση του Τομ, το αφεντικό του Πότερ και η σύζυγός του Χόλυ απευθύνονται στον ιδιωτικό ντετέκτιβ Τζον Κλουτ για να μάθουν τι συνέβη με τον εξαφανισθέντα, με την αστυνομία αδύναμη τόσο καιρό να βρει ίχνη. Μοναδική βοήθεια για τον ντετέκτιβ ένα γράμμα που έστειλε ο Τομ στη Μπρες στο Μανχάταν.

Ο Τζον βρίσκει τη Μπρες, όμορφο κολ γκερλ. Η κοπέλα είναι στην αρχή αρνητική, μετά όχι μόνον βοηθάει αλλά το παίρνει το θέμα στις πλάτες της, ενώ αναπτύσσουν μια δυνατή ερωτική σχέση με συναισθηματική εξάρτηση, κάτι που εκείνη δεν θέλει όντας βασικά και μόνιμα ανεξάρτητη. Θυμάται κάποιον βίαιο τύπο από το παρελθόν, αλλά μέχρι εκεί.

Πασίγνωστο αμερικανικό νεονουάρ. Μου κάνει εντύπωση η εκπληκτική σκηνοθετική απόδοση. Ελλειπτική, θραυσματική, δίνει έναν αργό αφηγηματικό ρυθμό που υπονομεύεται συνεχώς από μία υπόγεια αιωρούμενη απειλή. Ζωντανεύει τη μνήμη και τον χρόνο, αγγίζει την ευρωπαϊκή γραφή και φυσικά διαθέτει και μία εξαιρετική ατμόσφαιρα. Οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί και όλοι θυμούνται το ρεσιτάλ ερμηνείας της Τζέιν Φόντα. Ο Πακούλα παράλληλα ασκεί εντονότατη κριτική στους ευμαρείς μεγαλοαστικούς κύκλους που βιώνουν το καθημερινό με μία συνεχώς κρυφή και επικίνδυνη διαστροφή.