Σινεμά - Ο Αλέξης Δερμεντζόγλου επιλέγει: Χιλή του Πινοσέτ CLUB KID σκανδιναβικά τέρατα

Πάνω στο 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, καταιγισμός νέων ταινιών με μεγάλες και μικρές εκπλήξεις με ελληνικό σινεμά, με δικτατορία Χιλής, με βραβευμένες δημιουργίες και αλληγορικό τρόμο.

«Wild Horse Nine» του Μάρτιν Μακ Ντόνα, ιδιαίτερα αγαπητό στην Ελλάδα, με εξαιρετικές ταινίες. Στο φεστιβάλ Βενετίας ο Τζόν Μάλκοβιτς κέρδισε το βραβείο α΄ ανδρικού ρόλου. Παίζουν ακόμα οι Σαμ Ρόκγουελ και Στιβ Μπουσέμι. Δυο διαταραγμένοι Αμερικανοί πράκτορες της CIA φεύγουν για το Σαντιάγο της Χιλής ευθύς μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ στα 1973. Μεταβαίνουν στο νησί του Πάσχα, μπλέκονται με ακτιβίστριες Χιλιανές φοιτήτριες. Το σενάριο ακολουθεί θεωρίες συνωμοσίας, παράλογες ιστορίες, απίθανες καταστάσεις. Χιούμορ «μαύρη» σάτιρα, έντονη πολιτική κριτική. Ψυχαγωγικά δυνατό φιλμ με συγκλονιστικούς τους πράκτορες της CIA.

΄Ηδη από το περσινό φεστιβάλ έγραψα θετικά για το πολύ ενδιαφέρον φιλμ του Ηλία Γιαννακάκη «Μάχη». Σύγκρουση μητέρας και κόρης σ΄ ένα πολιτικοινωνικής και ψυχολογικής ιστορίας δράμα. Η μαμά «Μάχη» στα 80 της, εγχειρισμένη τρανς τραγουδίστρια, στη δικτατορία του 1967 ήταν αξιωματικός με γυναίκα και ένα κορίτσι που το λάτρευε, τη Μάχη. Ακολούθησαν απίθανες περιπέτειες και εξελίξεις. Υποδειγματικό σχόλιο για την ταυτότητα, το οικογενειακό «τραύμα», τη συμφιλίωση, τη συνεχή μάχη για διεκδικήσεις.

΄Οσοι επιθυμήσατε τον Λίαν Νίσον θα τον παρακολουθήσετε στο καταιγιστικό φιλμ δράσης «The Mongoose» δίπλα στη Μαρίζα Τομέι. Ένας πρώην πράκτορας των ειδικών δυνάμεων, επιχειρώντας να βοηθήσει την πρώην σύζυγό του, θεωρείται δολοφόνος κι αρχίζουν αδιάκοπα κυνηγητά για να αποδείξει την αθωότητά του. Χιλιάδες φορές το ίδιο σενάριο, τα ίδια κλισέ. Καλογυρισμένο φιλμάκι με καλούς ηθοποιούς. Το προσπερνάτε μάλλον.

Τι θα γίνει όμως με το «Ramayana». Αν αναρωτιέστε περί τίνος πρόκειται, γυρνάμε στο παρελθόν που οι Ινδικές ταινίες έκαναν χιλιάδες εισιτήρια στη Ελλάδα. Κρατηθείτε, κόστισε 500 εκατομμύρια δολάρια, θα κυκλοφορήσει σε 49.000 κινηματογράφους ταυτόχρονα και είναι η πιο πλούσια υπερπαραγωγή. Ιστορία έρωτα, απαγωγής, ανάκτησης, κλασικό μελόδραμα. Τον ήρωα, τον Ράμα, του κλέβει ο κακός πρίγκηπας την ωραία σύζυγο κι ακολουθούν κυνηγητά, μυστήριο, εκπλήξεις. Διαλέγετε και παίρνετε. This is Bollywood.

Περί κινουμένου σκίτσου το «Ένας γάτος με καπέλο». ΄Ενας γάτος, με περίφημο καπέλο, θα χάσει το φετίχ του αν δεν καταφέρει να βοηθήσει δυο αδελφάκια να προσαρμοστούν στο νέο τους περιβάλλον. Θα κάνει το παν και θα προκύψουν πολλά γκαγκ. Αμερικανική παραγωγή υψηλών κατασκευαστικών αξιών, ότι πρέπει για τους φίλους του είδους.

Να πάμε τώρα στον ποιοτικό τρόμο, αν και είναι πολύ σοκαριστικός και ζήτημα αν τον αντέξετε. «Nightborn» λοιπόν, συμμετοχή στο φεστιβάλ του Βερολίνου, σκανδιναβική συμπαραγωγή, με εξειδικευμένη στον τρόμο Φιλανδή σκηνοθέτιδα Χάνα Μπέργκχολμ. Ο Τζον και η Σάγκα παντρεύονται και περιμένουν το πρώτο τους παιδί. ΄Ομως αρχίζουν να συμβαίνουν παράξενα. ΄Οταν μάλιστα γεννιέται το αγόρι επιθυμεί να θηλάζει όχι…γάλα αλλά αίμα (!!!). Ο πατέρας επιθυμεί να το σκοτώσει αλλά η μητέρα του αντιδρά βίαια.(σταματώ λόγω spoiler).Η πρωταγωνίστρια βραβεύτηκε, είναι συγκλονιστική. Το φιλμ αναφέρεται βασικά στην επιλόχειο κατάθλιψη αλλά και σε πιο πέρα κοινωνικούς συμβολισμούς και σχόλια για το σεξ, την μητρότητα, την οικογένεια. Η σκηνοθεσία είναι συγκλονιστική, παραισθητική πέρα από τα όρια πια της πραγματικότητας.

Και πάλι τρόμος, και πάλι Σκανδιναβία και πάμε στο Νορβηγικό «Κράκεν: Το τέρας των βυθών». Η παντρεμένη Τζόαν είναι διακεκριμένη θαλάσσια βιολόγος σε μια ορεινή περιοχή με τα βαθύτερα φιόρδ. Σε τεράστια βάθη ζει ένα πλάσμα με μέγεθος βουνού. Η τεχνολογία το ξυπνά. Είναι αρχέγονο, η ίδια η φύση είναι το ίδιο το ένστικτο κι έτσι αρχίζουν οι καταστροφές. Πολύ δυνατό αλλά και αλληγορικό, σχόλιο για την οικολογική κρίση. Για τους λάτρεις του είδους ότι πρέπει.

Η ταινία «Club Kid» (2026), σε σκηνοθεσία και πρωταγωνιστικό ρόλο του Jordan Firstman (Τζόρνταν Φέρστμαν), υπήρξε μία από τις πιο πολυσυζητημένες queer παραγωγές της χρονιάς. Η ιστορία ακολουθεί τον Πίτερ Γκριν (Jordan Firstman), έναν 30άρη διοργανωτή πάρτι και εξαιρετικά γνωστή φιγούρα της ηδονιστικής, queer νυχτερινής ζωής της Νέας Υόρκης. Ο Πίτερ ζει μια ζωή γεμάτη καταχρήσεις, ξενύχτια και επιφανειακές κοινωνικές επαφές.   Όλα ανατρέπονται όταν καλείται απρόσμενα να αναλάβει την επιμέλεια και την κηδεμονία του γιου του (από μια παλαιότερη σχέση), τον οποίο δεν είχε ουσιαστικά γνωρίσει ποτέ. Η ξαφνική είσοδος του παιδιού στη ζωή του τον αναγκάζει να φέρει τον αχαλίνωτο κόσμο του clubbing αντιμέτωπο με την ευθύνη της πατρότητας. Μέσα από κωμικοτραγικές καταστάσεις, ο Πίτερ και ο κύκλος των φίλων του από τη νύχτα ανακαλύπτουν μια νέα έννοια της «επιλεγμένης οικογένειας» (chosen family) και της άνευ όρων αγάπης.  Το Club Kid καταφέρνει να ξεπεράσει τις προσδοκίες μιας τυπικής «feel-good» ή επιφανειακής κωμωδίας. Ο Jordan Firstman, γνωστός για το καυστικό και ειρωνικό χιούμορ του στο διαδίκτυο, εκπλήσσει ευχάριστα μεταβαίνοντας σε μια βαθιά συναισθηματική και ειλικρινή αφήγηση.  Αναδεικνύει με όμορφο τρόπο το πώς οι άνθρωποι της νύχτας και οι περιθωριοποιημένες κοινότητες συσπειρώνονται, προσφέροντας υποστήριξη και φροντίδα όταν η συμβατική κοινωνία απουσιάζει. Μια ταινία με ρυθμό, εξαιρετικό soundtrack, γέλιο αλλά και στιγμές που προκαλούν συγκίνηση. Απευθύνεται όχι μόνο στο queer κοινό, αλλά σε όποιον έχει αναρωτηθεί τι σημαίνει να «μεγαλώνεις» πραγματικά.  

«Barrio Triste». Η ταινία διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1980 (ή αρχές '90) στις φτωχογειτονιές και τα περίχωρα του Μεντεγίν στην Κολομβία. Η ιστορία ξεκινά όταν μια ομάδα νεαρών, περιθωριακών πανκ/συμμοριτών επιτίθεται σε έναν τηλεοπτικό συνεργείο-ρεπόρτερ και του αρπάζει την κάμερα. Αντί να την εξαργυρώσουν, αποφασίζουν να την κρατήσουν για να καταγράφουν οι ίδιοι την καθημερινότητά τους. Αυτό που ακολουθεί είναι μια υπνωτική, χαοτική και ταυτόχρονα ποιητική καταγραφή της ζωής τους: μια αλληλουχία από βόλτες σε μισoχαλασμένα κτίρια, παράνομων δραστηριοτήτων, σουρεαλιστικών εικόνων (όπως ζώα ανάμεσα σε ερείπια) και στιγμών νεανικής απόγνωσης και αλληλεγγύης σε έναν σκληρό, περιθωριακό κόσμο.  Το Barrio Triste απορρίπτει τους παραδοσιμούς του κλασικού κοινωνικού ρεαλισμού και μπλέκει τον ωμό, lo-fi ρεαλισμό του δρόμου με τον οπτικό σουρεαλισμό. Η χρήση vintage κάμερας δίνει την αίσθηση ενός αυθεντικού, «found-footage» τεχνουργήματος