Τέλος στη μίρλα-ας βάλουμε μια τελεία στην πόλη. Γράφει ο Μποξέρ*
Σήμερα ξεκινάμε με τα καλά και τα θετικά του Σαββατοκύριακου. Και δεν εννοούμε το κομματικό προσυνέδριο της ΝΔ, που είχε πολύ κόσμο και έγινε λίγο έως πολύ για να ανέβουν και να ζεσταθούν οι κομματικές μηχανές ενόψει των εκλογών, όποτε και αν αυτές προκύψουν. Όποιος πέρασε από εκεί είδε μπόλικο κόσμο, αλλά και πολλούς μονολόγους.
Τα θετικά νέα έρχονται από το τι προηγήθηκε. Πρώτον στο πλαίσιο της κουβέντας που έγινε τη Παρασκευή το απόγευμα στην εκδήλωση που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής για τις γεωπολιτικές εξελίξεις και τις επιπτώσεις τους στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Μια ποιοτική συζήτηση, όπου πρωταγωνίστησε η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία λίγο έως πολύ χτύπησε δυνατά καμπανάκια για την Ευρώπη, που πρέπει να ξυπνήσει, «αλλιώς θα καταντήσει σε μια κατάσταση πολυτελούς γεροκομείου, όπως είπε χαρακτηριστικά η Ντόρα, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο Μαργαρίτης Σχοινάς, που ύστερα από 35 χρόνια παρουσίας σε ευρωπαϊκά αξιώματα κάτι οσμίζεται από τι συμβαίνει στις Βρυξέλλες.
Το πιο ωραίο και αισιόδοξο νέο ήρθε το Σάββατο με τα εγκαίνια αυτού του εκπληκτικού Μουσείου «Θεσσαλονικέων Μητρόπολις», όπου εκτίθενται περίπου 2.000 αντικείμενα που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια της κατασκευής του μετρό της Θεσσαλονίκης. Ένας υπέροχος χώρος πολιτισμού, που πριν από μερικά χρόνια ήταν απλά γκρέμια. Αν πιστέψουμε αυτούς που μίλησαν στα εγκαίνια, αλλά και αν κάνουμε ένα καλό ρεπορτάζ, το Μουσείο δε θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί, αν δεν υπήρχαν δύο παράμετροι και δύο άνθρωποι. Η γνώση από τη Λίνα Μενδώνη και η αποφασιστικότητα του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Γιατί σε αυτό το χώρο αποτυπώθηκαν δύο πράγματα που είναι σημαντικά για την πόλη. Το μετρό και τα αρχαία, που τελικά συνυπάρχουν. (Ακόμη περιμένουμε μια συγγνώμη από τους φανατικούς του συνθήματος «Έγκλημα στου Βενιζέλου». Ευτυχώς που τα πανό στα μπαλκόνια έχουν εξαφανιστεί). Το πρώτο (το μετρό, δηλαδή) το έχουν χρησιμοποιήσει ήδη κοντά στα 50 εκατομμύρια επιβάτες, το δεύτερο (το νέο Μουσείο) ελπίζουμε να το επισκεφτούν πολλοί Θεσσαλονικείς και τουρίστες. Με την ευκαιρία να πούμε ότι είναι το 29ο Μουσείο που εγκαινιάζεται από το 2019.
Για την αξία του μετρό δε χρειάζονται πολλά λόγια. Μας τα είπε ένας Αθηναίος που βρέθηκε αυτές τις μέρες στη Θεσσαλονίκη για τη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου και με χαμόγελο στο πρόσωπο μας εξήγησε ότι μπήκε για πρώτη φορά στο μετρό της πόλης. «Μπορεί να είναι μικρό, αλλά σου δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσεις όλη την πόλη», ήταν τα λίγα λόγια του που συμπύκνωναν τη σημασία του έργου.
Ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο από εκδηλώσεις, κόσμο και ζωντάνια, λοιπόν. Είτε αυτό αποτυπώθηκε στις τεράστιες ουρές που σχηματίστηκαν στους διαδρόμους της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου είτε στην κοσμοσυρροή στο συνεδριακό κέντρο Ιωάννης Βελλίδης, όπου φιλοξενήθηκε η έκθεση για τα κόμικ. Η Θεσσαλονίκη δε γίνεται προφανώς ξαφνικά ούτε Λονδίνο ούτε Παρίσι ούτε Βερολίνο. Όμως βελτιώνεται και για τα μέτρα της η εικόνα της γίνεται καλύτερη.
Σε κάτι τέτοιες ωραίες ημέρες, λοιπόν, πραγματικά δε θα ασχοληθούμε άλλο με την μίρλα της Θεσσαλονίκης. Με αυτούς που όλη την προηγούμενη εβδομάδα σχεδόν χαίρονταν για τα κακά νέα της Ryanair που προφανώς και δεν ήταν κάτι ευχάριστο. Όμως γιατί μας δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι πολλοί από αυτούς που ασχολήθηκαν με το θέμα το έκαναν λες και γούσταραν για το κελίσιμο της εταιρίας; Είναι οι οπαδοί του παλιού συνθήματος «Όσο χειρότερα τόσο καλύτερα» που έλεγαν κάποτε οι αριστεροί ή του «τι λάχανα τι μπρόκολα» του Φλωράκη. Μόνο που το ποτήρι πια δεν είναι μισοάδειο, αλλά αρχίζει να γίνεται μισογεμάτο και για τη Θεσσαλονίκη.
Όσο για αυτούς που τέτοιες μέρες συνέχιζαν στη λογική της μιζέριας μιλώντας «για τους πανηγυρισμούς του πρωθυπουργού για το μετρό που δεν μπορούν να κρύψουν τις αλήθειες, για τις διαχρονικές ευθύνες του κόμματός του και τις καθυστερήσεις», η απάντηση είναι πολύ απλή. Το μετρό είναι σήμερα success story για τη Θεσσαλονίκη. Ας βάλουμε, λοιπόν, μια τελεία στην πόλη. Και ας προσπαθήσουμε να γίνουμε από «πόλη των προσφύγων» που είμασταν παλιότερα και «πόλη των προσφυγών» που είμαστε ακόμη, σε μια πόλη που κοιτά μπροστά.
*Ένας Αθηναίος που ζει στη Θεσσαλονίκη
