Τι θα απογίνουν οι νεκροί από covid; Υπάρχει λύση η οποία προϋποθέτει όμως συναίνεση

Ένα από τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουν τα μεγάλα αστικά κέντρα, κυρίως αυτά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, είναι ο συνωστισμός. Στους δρόμους, στους χώρους στάθμευσης, στο δημόσιο χώρο ο οποίος είναι έτσι κι αλλιώς περιορισμένος, στα σχολεία, τα οποία στα χωριά περισσεύουν, μα στις πόλεις δεν φτάνουν, και πάει λέγοντας... Συνωστισμός παρατηρείται όμως και στα νεκροταφεία. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα στην περιοχή της Θεσσαλονίκης είναι τα κοιμητήρια της Καλαμαριάς όπου η αναμονή για ταφή είχε φτάσει ως και στις δέκα μέρες, με ό,τι συνεπάγεται αυτό σε ψυχολογικά και οικονομικά βάρη για τους συγγενείς των θανόντων. Ανάλογα προβλήματα, έστω σε μικρότερο βαθμό παρατηρούνται και σε άλλα κοιμητήρια, όπως αυτό του Ευόσμου, της Μαλακοπής κ.ο.κ.

Τα τελευταία χρόνια το πρόβλημα εμφανίζεται με μεγαλύτερη ένταση καθώς μέρος των δύο μεγαλύτερων κοιμητηρίων της Θεσσαλονίκης, σε Εύοσμο και Πυλαία (Αναστάσεως του Κυρίου) έχει τεθεί ουσιαστικά εκτός λειτουργίας. Ο λόγος είναι ότι σε αυτά τα δύο νεκροταφεία έχουν ταφεί περίπου 2.700 συνάνθρωποί μας οι οποίοι απεβίωσαν από (ή με) covid. Περίπου 1.500 τέτοιοι τάφοι βρίσκονται στα κοιμητήρια Αναστάσεως του Κυρίου και άλλοι 1.200 στον Εύοσμο. Εάν συνυπολογίσουμε και τους δεκάδες άλλους που βρίσκονται διάσπαρτοι στα υπόλοιπα κοιμητήρια εντός και πέριξ της πόλης, ο αριθμός τους φτάνει περίπου στις 3.000.

Πέμπτη 24 Σεπ 2026, 07:00

Κοιμητήρια Ευόσμου: Προωθούνται μεγάλες αλλαγές για να μπει τάξη και να μειωθεί ο χρόνος αναμονής για τους ενταφιασμούς. Του Νίκου Ηλιάδη

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Σύμφωνα με τα ανεπίσημα πρωτόκολλα κατά την αρχική περίοδο της πανδημίας το 2020, εκταφή των θανόντων από covid δεν μπορούσε να γίνει πριν από τη δεκαετία. Το χρονικό αυτό διάστημα ήταν εύλογο, όχι μόνο για την αποφυγή υγειονομικών κινδύνων, αλλά κυρίως επειδή οι σοροί δεν θα προλάβαιναν να αποσυντεθούν καθώς ήταν πολλαπλά προστατευμένοι με ενισχυμένα φέρετρα και πολλές στρώσεις από νάυλον.

Προϊόντος του χρόνου, όμως, κι αφού στο μεταξύ η επιστημονική κοινότητα κατάφερε να χαλιναγωγήσει την πανδημία, η Πολιτεία διαμήνυσε ότι για τους θανόντες από covid ισχύει ό,τι και για τους υπόλοιπους. Δηλαδή η εκταφή τους θα πρέπει να γίνεται στην τριετία. Ωστόσο, όσες απόπειρες εκταφής έγιναν στα δύο μεγάλα κοιμητήρια της πόλης, περί τις είκοσι συνολικά, δεν ολοκληρώθηκαν, καθώς οι σοροί παρέμεναν σχεδόν ακέραιες. Έτσι οι συνάνθρωποί μας επέστρεψαν στην τελευταία κατοικία τους όπου κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει για πόσο ακόμη θα χρειαστεί να παραμείνουν.

Ωστόσο, το πρόβλημα δεν το έχουν οι εκδημήσαντες για τους οποίους ως γνωστόν “ουκ έστι πόνος ου λύπη ου στεναγμός...”. Για τους συγγενείς τους, όμως, αυτό το βίωμα είναι μία από τις μεγαλύτερες ψυχικές δοκιμασίες που καλούνται να αντιμετωπίσουν, η οποία μάλιστα, δεν αποκλείεται να επαναληφθεί ξανά και ξανά.

Γι' αυτούς τους δύο λόγους, πρωτίστως για την προστασία της ψυχικής υγείας των συγγενών, αλλά και για την αντιμετώπιση της μεγάλης στενότητας που παρατηρείται στα κοιμητήρια, θα πρέπει η Πολιτεία να βρει λύση.

Υπό αυτές τις συνθήκες η πλέον ενδεδειγμένη είναι οι σοροί αυτών των συνανθρώπων μας να οδηγηθούν σε αποτέφρωση, με δαπάνη της Πολιτείας. Σε αυτή τη λύση θα πρέπει να συναινέσει, σιωπηρά έστω, και η Εκκλησία, ως μια έκτακτη παρέκκλιση από τα πιστεύω της. Πολιτεία και Εκκλησία οφείλουν να συνεννοηθούν και να πράξουν τα δέοντα.