«Το 10 το καλό»: Όταν η Κρινιώ Νικολάου και η Μαρία Μπεκατώρου μοίρασαν μια τράπουλα γεμάτη συναίσθημα

- Newsroom

Οι συναντήσεις στην τέχνη δεν προγραμματίζονται μόνο, αλλά γεννιούνται και από ένα αυθόρμητο συναίσθημα. Κάπως έτσι συνέβη και με τη νέα δισκογραφική δουλειά της καταξιωμένης συνθέτριας και
ερμηνεύτριας Κρινιώς Νικολάου, η οποία ανταμώνει στο στούντιο με την παρουσιάστρια Μαρία Μπεκατώρου.

Ο τίτλος του άλμπουμ, «Το 10 το καλό» (Ogdoo Group) σε στίχους της Γιόλας Αργυροπούλου, μοιάζει με «μοίρασμα» σε μια τράπουλα σημαδεμένη μόνο από αγάπη και εκτίμηση. Η αφορμή για αυτή τη συνεργασία, που φέρνει τη Μαρία Μπεκατώρου για πρώτη φορά στη δισκογραφία, δόθηκε κατά τη διάρκεια ενός τηλεοπτικού αφιερώματος στην τηλεοπτική εκπομπή «Moments». Εκεί, η Κρινιώ παρουσίασε με πιάνο και φωνή το τραγούδι «Προχωράω μπροστά», το οποίο γράφτηκε ειδικά για την παρουσιάστρια. Η συγκίνηση ήταν τόσο έντονη που η συνέχεια στο στούντιο ήταν απλώς το
φυσικό επόμενο.

Κρινιώ Νικολάου: «Κάνω ακροβασία ανάμεσα στις νότες, με σκοινί τη φωνή μου». 
Η Κρινιώ Νικολάου, έχοντας στο βιογραφικό της σπουδαίες συνεργασίες με «ιερά τέρατα» της μουσικής όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Σταμάτης Κραουνάκης κ.α., επιλέγει σήμερα να κινείται χωρίς ταμπέλες. Το νέο της άλμπουμ ισορροπεί ανάμεσα στη νοσταλγία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και τη σύγχρονη αισθητική.
Η ίδια εξηγεί τον τρόπο που υπηρετεί σήμερα αυτή την ταυτότητα: «Για μένα η μουσική-όπως και γενικότερα η τέχνη- έχει να κάνει με την έκφραση, την αρμονία και την ομορφιά. Συνδυασμός που παραπέμπει σε ελευθερία. Η νοσταλγία νομίζω μπορεί υπέροχα να εξυπηρετήσει το σύγχρονο, όπως αντίστοιχα το σύγχρονο να αντλήσει υλικό από τη μνήμη και τη νοσταλγία, καθώς όλα έχουν μια προϊστορία. Ζητούμενο είναι η εξέλιξη, η οποία ανέκαθεν πάει με τον πειραματισμό». Όσο για τις
ταμπέλες στη μουσική, είναι ξεκάθαρη: «Τί σημασία έχει αν βαφτίζουμε ένα τραγούδι; Σημασία έχει αν εκείνο μιλά στην ψυχή μας ή αντλούμε κάτι ζωτικό από αυτό. Όλα είναι θέμα αισθητικής και ισορροπίας. Μέσα από τη διαδρομή μου έχω αποδεχτεί, ανεξαρτήτως εποχών, ότι κάνω ακροβασία ανάμεσα στις νότες, με σκοινί τη φωνή, τη μουσική μου και την έμπνευση».

Αναφερόμενη στη στιγμή που το κομμάτι παρουσιάστηκε στη Μαρία θυμάται: «Όταν κάνεις ένα δώρο δεν γνωρίζεις αν και πόσο θα αρέσει στον άλλον. Το δώρο που, μαζί με τη Γιόλα Αργυροπούλου προσφέραμε στη Μαρία, ευχόμασταν μεν να την αγγίξει και να την αφορά αλλά στην πραγματικότητα αγνοούσαμε, το πώς εκείνη θα το ‘υποδεχόταν’ μέσα στον συναισθηματικό της κόσμο. Στην αρχή απόρησε και αιφνιδιάστηκε.
Μετά παρασύρθηκε, άρχισε να γίνεται ένα με τα λόγια, συγκινήθηκε, τραγουδούσε μαζί. Κοίταζε προς τη μεριά μου και φαινόταν ότι δεν έβλεπε εμένα, αλλά τον εαυτό της αναγνωρίζοντας σε όλο αυτό που της δινόταν, κεφάλαια και διαφορετικές σκηνές της ζωής της. Κι αυτό ήταν συγκλονιστικό».

Τετάρτη 21 Ιαν 2026, 07:00

Τραγούδια σαν φυλαχτό, μέσα στον θόρυβο της εποχής

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η συνεργασία τους στο στούντιο εξελίχθηκε σε μια γιορτή δημιουργικότητας: «Είπε το ‘Ναι’ για τη συμμετοχή, όπως ένα παιδί χαίρεται, όταν του προτείνεις να πάτε στο λούνα παρκ... Μας κέρδισε
όλους με την ευγένεια και την απλότητα της. Μετά μισοαστεία μισοσοβαρά κάτι συζητήθηκε για ένα χασάπικο. Είπε τότε να μη της γράψουμε αλλά να της ράψουμε δυο τραγούδια στα μέτρα της και να
επιλέξει... Και μπήκε με φόρα και στα δυο, αφού της πήγαιναν! ‘Τα μάτια σου εγκλήματα’ και ‘Το 10 το καλό’. Και με έναν τρόπο έδωσε ή ίδια τον τίτλο του άλμπουμ... Αυτή είναι όμως η Μαρία. Ένας ανεμοστρόβιλος αγάπης και αυθορμητισμού που σε παρασύρει».

Κοιτάζοντας το παρόν, η συνθέτρια νιώθει ελεύθερη, γεμάτη, πλήρης. «Πλέον έχω τη δυνατότητα να μπορώ να χρησιμοποιήσω όλο το συναισθηματικό και επαγγελματικό μου οπλοστάσιο και να πειραματιστώ, συνειδητά στις μουσικές, στιχουργικές και αισθητικές εκδοχές που με πάει η ψυχή και η το ένστικτό μου... Σημασία δεν έχει αν και πότε κρατάμε το 10 το καλό αλλά πόσο ανοιχτοί είμαστε να
συνδυάσουμε τα φύλλα της τράπουλας προκειμένου να γίνει ένα ενδιαφέρον παιχνίδι».

Μαρία Μπεκατώρου: «Το βίωσα ως κάτι μαγικό και το απόλαυσα όσο τίποτα»
Για τη Μαρία Μπεκατώρου η εμπειρία ήταν μια αποκάλυψη, αν και η ίδια κουβαλά τη μουσική μέσα της από παιδί. «Ήταν συγκινητική, υπέροχη, ανεπανάληπτη, μοναδική! Το έζησα πολύ έντονα
συναισθηματικά και στην υπερβολή του, από την αρχή μέχρι το τέλος... Από την άλλη και παράλληλα βγάζαμε τέτοια χαρά κι ένα κέφι, χορεύαμε, πειραζόμαστε, γελούσαμε, παίζαμε κιθάρα, δοκιμάζαμε
μπλουζάκια που είχαν επάνω το 10 το καλό με την Κρινιώ και ήταν λες και βρισκόμασταν, άτακτα παιδιά, σε εκδρομή που κάνουν αυτό που τους αρέσει».

Αυτή η διαδικασία λειτούργησε μοναδικά: «Για μια ακόμη φορά μου επιβεβαιώθηκε, αυτό που από μικρή είχα ανακαλύψει για μένα... Το πόσο πολύ αγαπώ το τραγούδι και τη μουσική και πόσα συναισθήματα μπορείς να εκφράσεις και να απελευθερώσεις τραγουδώντας αλλά και τί μπορεί
να θεραπεύσεις την ίδια ώρα».

Το τραγούδι την άγγιξε βαθιά, καθώς η Γιόλα Αργυροπούλου είναι και ξαδέρφη της: «Αρχικά με συγκίνησε ότι ένας άνθρωπος δικός μου, που έχουμε δεθεί και συμπορευτεί στα χρόνια, σκέφτηκε να μου κάνει τη συγκεκριμένη έκπληξη. Γνωρίζοντας τη διαδρομή μου να ξεχωρίσει κάποια στιγμιότυπα της ζωής μου και να τους βάλει τα λόγια που τους ταίριαζαν... Το τραγούδι αποτυπώνει τη φιλοσοφία μου, τη στάση μου στη ζωή, τα πράγματα, τις σχέσεις. Να μη το βάζεις ποτέ κάτω, να
αγωνίζεσαι, να μη κολλάς σε λύπες ή ατυχίες και δυσκολίες του παρελθόντος, να είσαι ευγνώμων, να συγχωρείς και να προχωράς πάντα μπροστά. Πώς θα μπορούσα στη συνέχεια να πω όχι, να αρνηθώ να συμμετέχω σε κάτι, που γεννήθηκε και δημιουργήθηκε για μένα;».

Στα δύο τραγούδια η Μαρία ξεδιπλώνει μια άλλη, βαθιά καλλιτεχνική πλευρά. Στο ερώτημα αν αυτό αποτελεί την αρχή μιας πιο σταθερής πορείας, απαντά: «Κάθε στιγμή είναι εμπειρία... Είμαι άνθρωπος που δένομαι με τραγούδια... μεγάλωσα σε ένα σπίτι που ήταν ανοιχτό σε παρέες, καλέσματα και όλα τα γιορτάζαμε με μουσική, με τον πατέρα μου να παίζει μαντολίνο, πιάνο, ακορντεόν και να τραγουδάει με την πρώτη ευκαιρία... Θα μου ήταν αδιανόητο να φανταστώ τη ζωή μου με τη μουσική να λείπει από αυτήν. Δεν ξέρω αν αυτό που έγινε, θα συνεχίσει ή τι θα φέρει το μέλλον. Αυτό όμως που μπορώ να πω με βεβαιότητα και με όλη μου την αλήθεια είναι πως το βίωσα ως κάτι μαγικό και το
απόλαυσα όσο τίποτα».