Το δικό του αμάρτημα

- Newsroom

Γράφει ο Γιάννης Νισύριος

Κοντεύει να ξεχαστεί η φράση «ουδείς αναμάρτητος» του Αντώνη Σαμαρά, ως πρωθυπουργού, όταν αναφερόταν στο Ζάππειο και στην αθέτηση των προεκλογικών διακηρύξεών του. 

Ο Αλέξης Τσίπρας στρογγύλεψε την εκδοχή αυτή, ώστε να μη δείχνει παντελώς ανακόλουθος. «Αυταπατηθήκαμε» είπε, που σημαίνει «πιστέψαμε λάθος πως θα είμαστε νικητές από την όποια ρήξη ή αντιπαράθεση με τους θεσμούς». Τελευταία, ήρθε να προστεθεί και η συνέντευξη-ομολογία αποτυχίας του Γιάννη Βαρουφάκη, πως η τακτική του «συμβιβασμός μόνο με αναδιάρθρωση του χρέους», έπεσε στο κενό. 

Τώρα, όμως, δεν είμαστε στην αρχή αλλά στο τέλος μιας μακρόχρονης διαδρομής, όπου ο οδυνηρός εκείνος συμβιβασμός συνεχίζει να παράγει αποτελέσματα και να οδηγεί την κοινωνία σε μαρασμό και συρρίκνωση.

Η κυβέρνηση απαντά πως η έξοδος από τα μνημόνια γεννά ελπίδες για ευημερία και ανάπτυξη, ενώ, παράλληλα, οργανώνει πομπώδεις συναντήσεις κορυφής στα Σκόπια. Όλοι, όμως, γνωρίζουν πως η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην αγορά, η επιχειρηματική πρωτοβουλία και η αναθέρμανση της καταναλωτικής συμπεριφοράς θέλουν χρόνο για να αποκατασταθούν. 

Το ίδιο ισχύει και για τη μείωση της ανεργίας και την επιστροφή των νέων από το εξωτερικό, σ’ ένα περιβάλλον οικονομικά και θεσμικά αξιόπιστο. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι ποσοτικό ούτε η αισιοδοξία εκπέμπεται με τα νούμερα που αφειδώς επικαλείται η κυβέρνηση, αλλά και με εκείνα που προσδοκά η αντιπολίτευση σε μία μελλοντική της διακυβέρνηση.

Έτσι, το «ουδείς αναμάρτητος» του Αντώνη Σαμαρά ωχριά, σήμερα, μπροστά στο «αυταπατηθήκαμε» του Αλέξη Τσίπρα, γιατί ο τελευταίος ενέπνευσε την ελπίδα της πλήρους απεμπλοκής από τον οικονομικό έλεγχο και της απόρριψης κάθε συμβιβασμού ή μνημονιακής υποταγής. Συγχρόνως, για τη στήριξη της αξιοπιστίας του, εμφανίστηκε ως φορέας του ηθικού πλεονεκτήματος, προτάσσοντας την παραδοσιακά ασυμβίβαστη στάση της αριστεράς, που, πληρώνοντας, άλλοτε βαρύ τίμημα, αντιστάθηκε σε πιέσεις, εκβιασμούς και διώξεις. 

Το λυκόφως, συνεπώς, της διακυβέρνησής του δεν έχει το λαμπερό πρόσημο του αντιπολιτευτικού του οίστρου ούτε εμπνέει τη δυναμική επανεκκίνηση που προσδοκούσαν οι υποστηρικτές του. Τώρα, ο λαός θα ζητήσει απαντήσεις, όχι πως θα συμπεριφερθεί επιεικώς στην αντιπολίτευση για τα δεινά του παρελθόντος, αλλά θα κρίνει αυστηρότερα την κυβέρνηση και τον Αλέξη Τσίπρα γι’ αυτό, το δικό του αμάρτημα, το βαρύτερο ηθικά για τον ίδιο αλλά και επαχθέστερο για το λαό και την κοινωνία.

*Δημοσιεύθηκε στη "ΜτΚ" στις 7 Απριλίου  2019