Το κολυμβητήριο και η τύχη-βουνό, οι... λεπτομέρειες των Τεμπών, το εισιτήριο του Μετρό και το Single-Ticket Booking. Γράφει η Γλυκόξινη

Η Γλυκόξινη γράφει για όσα της μυρίζουν και της ξινίζουν στην καθημερινότητά, για όσα την πικραίνουν γενικώς, αλλά καμιά φορά λέει και κανέναν γλυκό λόγο, για όποιον το αξίζει. 

*** Μας αφήνουν μακάριoυς στην άγνοια μας και εμείς, αμέριμνοι κι ανέμελοι, συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε δημόσιες υποδομές με τουλάχιστον προβληματικό επίπεδο ασφαλείας, μέχρι να συμβεί το κακό. Αν είμαστε... τυχεροί δεν θα μας συμβεί ποτέ τίποτα. Αν όχι, τι κρίμα τι κρίμα τι κρίμα, που τραγουδάν και οι Τρύπες (εσχάτως και οι Metallica).

*** Αυτά σκεφτόμουν, γεμάτη από θυμό και πίκρα, διαβάζοντας την είδηση για το Εθνικό Κολυμβητήριο Θεσσαλονίκης. Αυτό ντε, που έκλεισε τον Μάρτιο του 2025 επειδή στην Ελλαδάρα μας λειτουργούσε επί 55 χρόνια χωρίς ποτέ να έχει εκδοθεί οικοδομική άδεια. Πάλι καλά να λέμε! Γιατί χωρίς άδεια δεν μπορούσαν να εκδοθούν πιστοποιητικά ασφαλείας και πυρασφάλειας. Το ένα έφερε το άλλο, οι μελέτες αποκάλυψαν πολύ σοβαρότερα προβλήματα απ’ αυτά που υπολογίζονταν αρχικά και στο διά ταύτα ήταν λέει θέμα χρόνου να καταρρεύσει το Εθνικό. 

***Δεν θέλω γκρίνιες... Κανένας δεν έπαθε τίποτα. Από καθαρή τύχη; Από τύχη, να το δεχτώ. Έτσι ζούμε σε αυτή τη χώρα. Οι αθλούμενοι είχαν τύχη βουνό, και καλά θα κάνουν να την εκμεταλλευτούν, παίζοντας κανένα τζόκερ. Μπορούν να το ρίξουν και στα στοιχήματα για το πότε θα ανοίξει ξανά το κολυμβητήριο. Πέρασαν μόλις 14 μήνες, παραμένει ακόμη άγνωστο το πότε θα επαναλειτουργήσει, επομένως οι στοιχηματικές αποδόσεις θα είναι καλές. 

*** Με αντίστοιχες... λεπτομέρειες ασχολούνται και όσοι ψάχνουν δικαίωση για το δυστύχημα στα Τέμπη (ενώ είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο ελληνικός σιδηρόδρομος ήταν ασφαλής, «είναι ντροπή και ντρέπομαι», να μην τα ξαναλέμε και γινόμαστε μονότονοι). 

Να, για παράδειγμα η Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων (ΡΑΣ), έχει καλέσει για ακρόαση την  Hellenic Train στις 21 Μαΐου, γιατί λέει ότι η Hellenic Train δεν προσκόμισε αντικειμενικές αποδείξεις, που να δείχνουν ότι υλικά των καθισμάτων στα τρένα συμμορφώνονται με τα πρότυπα πυρασφάλειας. Κοινώς υπήρχε και υπάρχει θέμα ΚΑΙ με τα υλικά των καθισμάτων, όπως φωνάζουν εδω και τουλάχιστον δύο χρόνια οι συγγενείς των θυμάτων.

*** Ας θυμηθούμε εδώ ότι η νέα πρόεδρος της ΡΑΣ (η πρώην διώκεται ποινικά) είναι η Γωγώ Αϋφαντοπούλου, που διατέλεσε επί χρόνια αναπληρώτρια διευθύντρια του Ινστιτούτου Μεταφορών στη Θεσσαλονίκη. Όσοι ξέρουν την Αϋφαντοπούλου, έχουν να πουν για την πολυπραγμοσύνη, την εργατικότητα και το πείσμα της. Δεν ξέρω αν στο τελευταίο οφείλεται το ότι δεν άλλαξε ποτέ την έντονα αγρινιώτικη προσφορά της με τη βαριά σαλονικιώτικη, παρότι ζει για χρόνια στη Σαλονίκη. Πάντως το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να διακινδυνεύσει την επιστημονική της πορεία, πολύ περισσότερο να βάλει το κεφάλι της στον ντορβά, κάνοντας τα στραβά μάτια σε παρατυπίες.

***Μια που λέμε για την υπόθεση των Τεμπών, θυμάστε ότι η καλύτερη δικαστική αίθουσα της Ευρώπης, μην πω και του Γαλαξία μας και θεωρηθώ υπερβολική, χρειάστηκε να γίνει ακόμα καλύτερη, για να χωράει κανένας άνθρωπος. Αλλά το καλύτερο είναι εχθρός του κάλλιστου, όπως όλοι γνωρίζουμε, για αυτό διακόπηκε η δίκη ξανά για να διευθετηθούν κάτι μικροθεματάκια με την πυρασφάλεια του χώρου (άκουσον, άκουσον, με τι λεπτομέρειες ασχολούμαστε). Καλό Ιούνιο θα αρχίσει ξανά αυτή η δίκη, μετά θα διακοπεί ξανά με τη λήξη του δικαστικού έτους, και τέλος πάντων... ας δώσουμε από τώρα ραντεβού τον Σεπτέμβρη, να περάσουμε ένα ήσυχο προεκλογικό καλοκαίρι βρε αδερφέ. 

*** Οι συγγενείς των θυμάτων δεν το πήραν και πολύ καλά όλο αυτό που έγινε με την «καλυτερότερη δικαστική αίθουσα που υπήρξε ποτέ», ούτε εξάλλου έχουν πειστεί για τις αγνές προθέσεις της κυβέρνησης σε αυτή την υπόθεση και διοργανώνουν συνέντευξη Τύπου την επόμενη Δευτέρα 27 Μαΐου.

***Κλείνοντας, να μοιραστώ μαζί σας και μια γκάφα μου. Έχοντας επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη, μετά από μερικές μέρες στις Βρυξέλλες, πήρα το Μετρό (όχι από το αεροδρόμιο, όπως καταλάβατε) για να φτάσω στο κέντρο. Κι έτσι όπως δεν είχα πιει ακόμη τον δεύτερο καφέ, αυτόν που σε ξυπνάει, πάω να περάσω από το σημείο ελέγχου και βγάζω να σκανάρω το κινητό μου και να πληρώσω εισιτήριο. «Είχατε και στο χωριό σας Μετρό;» μου είπε η ξινή φωνή μέσα μου, και θυμήθηκα πώς βγάζουμε εισιτήριο στο χωριό μας. 

*** Στις Βρυξέλλες, όπου ήμουν, πριν από μερικές ημέρες, η Κομισιόν παρουσίασε την προηγούμενη εβδομάδα το πακέτο για το ενιαίο εισιτήριο σε όλη την Ευρώπη, με σύνθημα «Ένα ταξίδι, ένα εισιτήριο, πλήρη δικαιώματα». Η ιδέα είναι οι επιβάτες να κάνουν κράτηση για ένα ενιαίο εισιτήριο όταν ταξιδεύουν χρησιμοποιώντας διαφορετικά μέσα μεταφοράς ή διαφορετικές εταιρείες. 

*** Ας πούμε ότι κάποιος ξεκινά με τρένο από τη Φλώρινας (λέμε τώρα, μην το ματιάξω και σταματήσει ξανά), παίρνει αεροπλάνο από την Αθήνα για μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα και συνεχίζει εκεί με λεωφορείο ή μετρό. Σήμερα, πρέπει να ψάξει και να αγοράσει τρία διαφορετικά εισιτήρια. Η ιδέα είναι να κάνει κράτηση με ένα ενιαίο εισιτήριο, κι αν χάσει μια ανταπόκριση να μην χάσει και τα δικαιώματα του ως επιβάτης. 

*** Σε πρώτη φάση η Κομισιόν καταρτίζει νομοθεσία για τους ευρωπαϊκούς σιδηροδρόμους -και βγαίνει το λόμπι των εταιρειών που διαχειρίζονται σιδηροδρομικά δρομολόγια και σου λέει τι να το κάνεις το ενιαίο σύστημα για τα εισιτήρια, αν δεν έχεις υποδομές; Στο χωριό μου αυτό το λένε «κλαιν οι χήρες, κλαιν και οι παντρεμένες» και δεν θα επεκταθώ περεταίρω. 

***Είπα ενιαίο εισιτήριο και θυμήθηκα ότι κάποτε κι εδώ στη Θεσσαλονίκη λέγαμε για ενιαίο εισιτήριο μεταξύ μετρό και ΟΑΣΘ. Να μπαίνεις στο λεωφορείο και στο μετρό με το ίδιο εισιτήριο, με την ίδια μηνιαία κάρτα - ή για να τερματίσω την ονειροπόληση, περνώντας απλώς το κινητό σου μπροστά από το ελεγκτικό μηχάνημα. Κι έπειτα προσγειώθηκα στον δικό μας πλανήτη. Άσε, δεν τον χρειάζομαι πια τον δεύτερο καφέ, ξύπνησα...