Το μυαλό θολώνει, η κοινωνία συνηθίζει. Γράφει η Μπαγιάτισσα

Φίλες και φίλοι μου,

Θυμάστε πότε θολώνει το μυαλό σας; Πότε συμβαίνει να μην έχετε επίγνωση του τι κάνετε ή να μη μπορείτε να κρατήσετε τον θυμό σας; Τι κάνετε τότε;

Σε επίπεδο ποινικού δικαίου η υποκειμενική υπόσταση μίας αξιόποινης πράξης περιλαμβάνει την υπαιτιότητα του δράστη, δηλαδή τον ψυχικό και νοητικό σύνδεσμό του με την άδικη πράξη. Πόσο θόλωσε, γιατί θόλωσε, την πρόθεση, τον δόλο και αυτά τα στοιχεία που στοιχειοθετούν τη θεμελίωση της ενοχής και την ποινική αντιμετώπιση του δράστη (επιβολή ποινής).

Διαβάζουμε συνέχεια πως άντρες, κάθε ηλικίας, καταγωγής, επιπέδου και στάθμης θολώνουν και σκοτώνουν (σχεδόν κάθε μήνα ή πιο συχνά) γυναίκες. Σημασία έχει, εν προκειμένω, το πόσο συχνά ακούμε αυτήν την έκφραση από το στόμα δραστών για πράξεις αφάνταστα βίαιες, όπως η πρόσφατη γυναικοκτονία στην Ηγουμενίτσα που κόστισε τη ζωή σε μία κοπέλα στο άνθος της ηλικίας και της ζωής της. Και αν παλιά ο «εχθρός» ήταν ο άγνωστος στον δρόμο και γυρίζαμε το κεφάλι μας να δούμε την απόσταση του «διώκτη» από μας και επιταχύναμε το βήμα σε σκοτεινά σοκάκια και προχωρημένες ώρες, τώρα σχεδόν πάντα τα πυρά είναι «φίλια». Έρχονται από το σπίτι, την προσωπική ζωή, από αυτούς που οι γυναίκες επιθυμούν να απομακρύνουν.

Έτσι, για το θόλωμα. Η απόσταση ανάμεσα στο θόλωμα και την αφαίρεση ζωής μικραίνει συνεχώς, αντιστρόφως ανάλογα με τα εγκλήματα θολωμένων αντρών κατά γυναικών.

Οι ειδήσεις γύρω μας και η επικαιρότητα επικεντρώνoνται εμμονικά (σαν εθισμένες) σε γεγονότα βίαιου και/ή απροσδόκητου θανάτου ή απώλειας της ζωής δημόσιου προσώπου, ρίχνοντας τον προβολέα στην αδικοχαμένη δημοσιότητα με τρόπο που δεν συνάδει καθόλου με τον σεβασμό της ιδιωτικότητας. Ή το δημόσιο πρόσωπο δεν έχει δικαίωμα στην ιδιωτικότητα (καθόλου); Ή οι οικείοι παρηγορούνται ή οι συσχετιζόμενοι απολαμβάνουν τη δημοσιότητα του χαμού;

Αν υπήρχε ένας τρόπος ο νεκρός να σηκωθεί και να αναφωνήσει «αιδώς αχρείοι» (πράγμα που ένιωσα έντονα και στον τρόπο που αντιμετώπισαν τον Χατζηδάκι, τον Σεργιανόπουλο ή την Αλίκη με το κοντινό στο φέρετρο όταν κατέβαινε στο μνήμα) σε όσους/όσες δεν σέβονται τον χαμό του, θα το χαιρόμουν ειλικρινά πολύ.

Γιατί ως ζωντανός άνηκε στον εαυτό του («ανήκω σε μένα») και τώρα έγινε κτήμα, τροφή, άψυχο αντικείμενο στη βορά της δημοσιότητας. Δεν εκδηλώνεται, όμως, η αγάπη με σεβασμό; Μη γενικεύουμε δεν είναι όλα τα μέσα έτσι, αλλά σε λίγο, έτσι όπως πάει, πέρα από την ψυχή της μάνας μου θα ομνύω και στη ψυχή του αδικοχαμένου με τόση πιλάλα: Ηρωοποιήθηκε σωστά, ως θύμα-σύμβολο του κομπογιαννιτισμού, αλλά πότε θα τον αφήσουν να ησυχάσει;

Να ησυχάσει η ψυχή του. Να πενθήσουν οι άνθρωποί του. Να τον τιμήσουν όσοι θέλουν, χωρίς τον μιντιακό χορό της τραγωδίας και της προοικονομίας.

Πίσω στο θόλωμα: Και της γιατρού αυτής το μυαλό προφανώς θόλωσε, όταν δεν ήξερε πώς να αντιδράσει, αλλά θόλωσε και το Chat GPT και πώς να το κάνουμε, η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι απινιδωτής.

Το δικό μου το μυαλό θολώνει όταν διαβάζω τη φράση «θόλωσε το μυαλό του…» που ακολουθεί με μία ακόμα αισχρή, κραυγαλέα, κτηνώδη, απαράδεκτη για πολιτισμένη χώρα γυναικοκτονία.

Θόλωσε τότε με την Ελένη Τοπαλούδη και θολώνει κάθε φορά που διαβάζω γι’ αυτά τα εγκλήματα. Περνάνε πια στο ντούκου, κάτι σαν άρρωστη πραγματικότητα την οποία την έχουμε «συνηθίσει» και ας χτυπά ο κεραυνός το σπίτι της οικογένειας που έχασε τη γυναίκα και επίσης την οικογένεια του δράστη που σίγουρα στιγματίζεται. Και ας χτυπά ο κεραυνός τα παιδάκια, αν έχουν μείνει πίσω, με ένα τραύμα-σηματοδότη στη ζωή τους. Δεν υπάρχει κάποιο ταμπού, κάτι που να κρατά τον δράστη στο να μην προβεί από το θόλωμα στο να σκοτώσει το θύμα. Γιατί; Γιατί θόλωσε! Και αυτό το ρήμα που το αναπαραγάγουν συνέχεια, δεν είναι που «νομιμοποιεί» την πράξη (προς Θεού), αλλά εθίζει ένα ούτως ή άλλως προετοιμασμένο κοινό στην επανάληψη.

Τι μας μένει άλλο; Να έχουν σπόνσορα τα τηλεμαγκαζίνο γραφεία τελετών ή κρεματόρια, και όποιος ανακαλύψει σε ποιο δευτερόλεπτο σταμάτησε η μηχανή πλασμαφαίρεσης, ή πόσα εκατοστά ήταν το μαχαίρι με το οποίο κατακρεουργήθηκε το θύμα ή το πώς αυτοκτόνησε ή επιχείρησε να αυτοκτονήσει ο δράστης της γυναικοκτονίας να πάρει δώρο μία κηδεία. Μακάβριο; Μα αυτό γουστάρει ο κόσμος, ή έτσι διατείνονται τα ΜΜΕ με περισσότερα ζωντανά από τα νεκροταφεία (ω, τι οξύμωρον) και τους τόπους τέλεσης εγκλημάτων παρά από τη Βουλή (για παράδειγμα). Με τους ιατροδικαστές να είναι πανελίστες.

Eίναι στην ανθρώπινη φύση πέρα από το «θόλωμα» η εξαντλητική ηδονοβλεψία του πόνου το άλλου; Η Σούζαν Σόνταγκ στο σημαντικό έργο της Παρατηρώντας τον πόνο των άλλων υπερθεματίζει: «Υπάρχει η ικανοποίηση του να μπορείς να κοιτάξεις την εικόνα χωρίς να ανοιγοκλείσεις τα μάτια/να διστάσεις. Υπάρχει η ηδονή του να ανατριχιάζεις».

Εύχομαι να ξεθολώσει ο δικός μας ο νους και να αναζητούμε πιο υγιή ενημέρωση η οποία δεν ανατροφοδοτεί τη νοσηρότητα.

*Δημοσιεύθηκε στη «ΜτΚ» στις 04.10.2026