Το ποδόσφαιρο στη διαιρεμένη Γερμανία του Ψυχρού Πολέμου και η κατάρρευση του Τείχους (βίντεο)

Το Τείχος του Βερολίνου χώριζε το Βερολίνο σε Δυτικό και Ανατολικό για 28 ολόκληρα χρόνια και η πτώση του στις 9 Νοεμβρίου του 1989, που σηματοδότησε την αρχή του τέλους για το πάλαι ποτέ σοβιετικό μπλοκ, ήταν ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του 20ού αιώνα.

Στα δύσκολα χρόνια της DDR, το ποδόσφαιρο υπήρξε βασικό εργαλείο ιδεολογικής προπαγάνδας και η Δυναμό Βερολίνου ήταν η «επίσημη ομάδα», ήτοι ο αθλητικός βραχίονας του αυταρχικού καθεστώτος που έστησε ο Βάλτερ Ούλμπριχτ και κληρονόμησε ο Έριχ Χόνεκερ.

Απέναντι στην κομμουνιστική δικτατορία στάθηκε όμως από την πρώτη στιγμή η πλειονότητα των οπαδών της Ουνιόν Βερολίνου (παρότι κάποιοι από τους ιδρυτές της είχαν στενές σχέσεις με το καθεστώς) και ένα μεγάλο μέρος τους πλήρωσε βαρύτατο τίμημα για την αντικαθεστωτική του δράση από το 1966 που ιδρύθηκε το κλαμπ, έως και την πτώση του Τείχους.

Αν και πολλοί οπαδοί της Ουνιόν συνελήφθηκαν και βασανίστηκαν από τη «Στάζι», αποδείχθηκαν πιο ευφυείς από το καθεστώς, κάνοντας αντίσταση κάτω από τη μύτη του, σε καθημερινή βάση.

Σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι υπήρχαν εκατοντάδες πράκτορες με πολιτικά μέσα στο πλήθος ώστε να εντοπίζουν τους αντιφρονούντες. Οι δημοκρατικοί οπαδοί της Ουνιόν είχαν βρει όμως έναν πολύ έξυπνο τρόπο να πολεμούν και ταυτόχρονα να χλευάζουν το καθεστώς χωρίς να γίνονται αντιληπτοί από τους πράκτορές του.

Κάθε φορά που η ομάδα τους κέρδιζε φάουλ έξω από τη μεγάλη περιοχή, το πλήθος φώναζε «Το τείχος πρέπει να πέσει», ζητώντας υποτίθεται από τον παίκτη που το εκτελούσε να σκοράρει.

Οι ασφαλίτες της «Στάζι» δεν αντιλήφθηκαν ποτέ ότι οι οπαδοί της Ουνιόν έκαναν… πρόβες για την πτώση του Τείχους. Τη βραδιά που ουσιαστικά κατέρρευσε το καθεστώς, κάποιοι από τους φίλους της Ουνιόν πανηγύρισαν στους δρόμους φορώντας φανέλες της ομάδας τους.

Η γερμανική επανένωση και οι αλλαγές στον ποδοσφαιρικό χάρτη

Τον Απρίλιο του 1990, λίγους μήνες πριν την τυπική επανένωση της χώρας, οι δύο ποδοσφαιρικές λίγκες (δυτική και ανατολική) ανακοίνωσαν ότι η ενοποίηση θα αργούσε και έθεταν ως χρονικό ορόσημο τη σεζόν 1992-93. Τα πράγματα έτρεξαν ωστόσο πολύ πιο γρηγορα απ' όσο υπολόγιζαν.

Ο Χανς Γκέοργκ Μόλντενχάουερ, τότε πρόεδρος της ομοσπονδίας ποδοσφαίρου της ΛΔΓ, άνοιξε έναν κύκλο σκληρών διαπραγματεύσεων με την ομοσπονδία της Δυτικής Γερμανίας, με αντικείμενο το πώς θα μπορούσαν να ενταχθούν οι ανατολικογερμανικοί σύλλογοι στην Μπουντεσλίγκα.

Τελικά, συμφωνήθηκε η φόρμουλα δύο συν έξι. Με άλλα λόγια, δύο σύλλογοι από την ανατολική Όμπερλίγκα, θα ενσωματώνονταν στην Μπουντεσλίγκα και έξι σύλλογοι στη δεύτερη κατηγορία του ενοποιημένου πια γερμανικού ποδοσφαίρου.

Η γερμανική ενοποίηση επισημοποιήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1990 και λίγο αργότερα, στις 21 Νοεμβρίου, σφραγίστηκε η ενοποίηση των δύο γερμανικών ποδοσφαιρικών ενώσεων, με μία λαμπρή τελετή στην όπερα της Λειψίας.

Η Ντιναμό Δρέσδης και η Χάνσα Ρόστοκ συμπεριλήφθηκαν στην Μπουντεσλίγκα, ενώ η Χάλε, το Βρανδεμβούργο, η Λοκ Λειψίας, η Γένα, η Έρφουρτ και η Χέμνιτς εντάχθηκαν στη δεύτερη κατηγορία.