Β. Παπαγεωργόπουλος: Είκοσι χρόνια μετά το σκάνδαλο της υπεξαίρεσης και ούτε μία συγνώμη

Η απόφαση της Α’ Ελάσσονος Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου με την οποία απέρριψε στο σύνολό της την αίτηση αναίρεσης του πρώην δημάρχου Βασίλη Παπαγεωργόπουλου, επικυρώνοντας τη δημοσιονομική ευθύνη του για το έλλειμμα που διαπιστώθηκε επί ημερών του στα ταμεία του Δήμου, κλείνει και την τελευταία εκκρεμότητα που αφορούσε το μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο στο Δήμο Θεσσαλονίκης.

Στον κ. Παπαγεωργόπουλο είχε καταλογιστεί δημοσιονομική ευθύνη για μέρος της ζημίας που υπέστη ο Δήμος, ύψους 8.218.152,22 ευρώ (κύριο έλλειμμα 4.394.733,81 ευρώ και προσαυξήσεις 3.823.418,41 ευρώ). Με την προσφυγή του ο πρώην δήμαρχος ζητούσε την πλήρη αναίρεση ή τη μείωση του καταλογισμού, αλλά το αίτημά του απορρίφθηκε.

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Παπαγεωργόπουλος είχε καταδικαστεί πρωτόδικα σε ισόβια κάθειρξη η οποία σε δεύτερο βαθμό μειώθηκε σε κάθειρξη 12 ετών για το αδίκημα της απλής συνέργειας στην υπεξαίρεση. Έμεινε στη φυλακή περίπου δυόμισι χρόνια και αποφυλακίστηκε έχοντας εκτίσει το 1/5 της ποινής, επικαλούμενος λόγους υγείας. Η καταδίκη του κατέστη δε αμετάκλητη μετά την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης που κατέθεσε στον Άρειο Πάγο.
Σημαντικό μέρος του ποσού που υπεξαιρέθηκε (σύμφωνα με το δικαστήριο ανήλθε λίγο πάνω από τα 17 εκατ. ευρώ), αφορούσε μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών των υπαλλήλων του Δήμου, οι οποίες εμφανίζονταν στα χαρτιά ότι αποδόθηκαν, όμως είχαν υπεξαιρεθεί.

Βασικός κατηγορούμενος ήταν ο τότε ταμίας του Δήμου, Παναγιώτης Σαξώνης. Σύμφωνα με την απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου ο κ. Παπαγεωργόπουλος κρίθηκε συνυπεύθυνος για την αποκατάσταση της ζημίας επειδή, ως δήμαρχος, με απόφασή του το 2006 είχε αναθέσει τη διαχείριση των ποσών αυτών σχεδόν εν λευκώ, «επιτρέποντας τη διενέργεια των σχετικών πληρωμών με μετρητά και χωρίς την προηγούμενη έκδοση χρηματικών ενταλμάτων». Παράλληλα, αποφάσισε ότι «ο έλεγχος των δικαιολογητικών απόδοσης των κρατήσεων θα διεξαγόταν στο τέλος του οικονομικού έτους και όχι ανά μήνα», γεγονός που τελικά «δυσχέρανε τη διαπίστωση της μη γνησιότητας των παραστατικών που προσκόμιζε ο Σαξώνης και, κατ’ επέκταση, τον εντοπισμό του ελλείμματος».

Την περίοδο εκείνη στην πιάτσα της Θεσσαλονίκης γίνονταν αρκετές συζητήσεις γύρω από την ασυνήθιστη οικονομική και κοινωνική ανέλιξη ενός απλού δημοτικού υπαλλήλου ο οποίος με τον ταπεινό μισθό του είχε καταφέρει να κυκλοφορεί με ακριβά αυτοκίνητα, να διαχειρίζεται νυχτερινά κέντρα, αθλητικά σωματεία σημαντικών οικονομικών απαιτήσεων κ.ο.κ. Όμως, στον Δήμο, έκαναν πως δεν γνώριζαν κι ας βρέθηκε ακόμη και ο ίδιος ο κ. Παπαγεωργόπουλος στο νυχτερινό κέντρο του Σαξώνη.
Την ίδια απαθή στάση τήρησε ο πρώην δήμαρχος και όταν ο Τύπος της εποχής, κυρίως η “Μακεδονία”, αποκάλυπταν το ένα μετά το άλλο τα σκάνδαλα στο Δήμο και τα “δωράκια” που έπαιρνε από τους δημοτικούς εργολάβους ο στενότερος συνεργάτης και συγκρατούμενός του.

Η Δικαιοσύνη, σε όλες τις βαθμίδες της, έκρινε τον κ. Παπαγεωργόπουλο αμετάκλητα ένοχο. Και τώρα, είκοσι χρόνια μετά το σκάνδαλο της υπεξαίρεσης, καλείται να πληρώσει και το μέρος του λογαριασμού που του αναλογεί.
Όλα αυτά τα χρόνια προσπαθεί να πείσει πως είναι αθώος του αίματος και πως οι βαρύτατες καταδίκες του είναι προϊόν δικαστικής πλάνης ή και σκευωρίας. Η υπερασπιστική γραμμή του ήταν και παραμένει ότι “για όλα φταίνε οι άλλοι”. Στενοί συνεργάτες του, προϊστάμενοι υπηρεσιών και απλοί υπάλληλοι. Εκείνος, απλώς προήδρευε.

Είκοσι χρόνια μετά την αποκάλυψη των σκανδάλων της δημαρχίας του (διότι δεν ήταν μόνον το σκάνδαλο της υπεξαίρεσης) δεν έχει ζητήσει ούτε μία συγνώμη από τους Θεσσαλονικείς, οι οποίοι τον τιμούσαν με την ψήφο τους επί δώδεκα χρόνια ως δήμαρχο και προηγουμένως και ως βουλευτή. Δεν ανέλαβε ποτέ με γενναιότητα, ούτε καν την αυτονόητη πολιτική ευθύνη του.

Τώρα μιλά ξανά για “αποκαλύψεις” τις οποίες μάλιστα θα κάνει μέσω ανοιχτής επιστολής που ετοιμάζει προς τον Πρωθυπουργό και προς την ηγεσία του Αρείου Πάγου. Όμως, πλέον, κανείς δεν ενδιαφέρεται για εκείνον. Η λαμπρή αθλητική και πολιτική διαδρομή του δεν προϊδέαζε για ένα τόσο σκληρό τέλος, όμως, η ευθύνη γι' αυτό βαραίνει αποκλειστικά τον ίδιο.