Βρετανία: Περισσότεροι από 200 βουλευτές καλούν την κυβέρνηση να αναγνωρίσει το παλαιστιανιακό κράτος

- Newsroom

Το ένα τρίτο των Βρετανών βουλευτών κάλεσαν σήμερα τον πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ να αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης, μια δέσμευση που ανέλαβε την Πέμπτη ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν.

Διακόσιοι είκοσι ένας (221) βουλευτές από εννέα πολιτικά κόμματα που εκπροσωπούνται στη Βουλή των Κοινοτήτων, η οποία αριθμεί 650 μέλη, υπέγραψαν επιστολή απευθύνοντας αυτό το αίτημα στον πρωθυπουργό και τον υπουργό Εξωτερικών Ντέιβιντ Λάμι.

«Σας γράφουμε πριν από τη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών στην οποία συμπροεδρεύουν η Γαλλία και η Σαουδική Αραβία, στις 28 και 29 Ιουλίου στη Νέα Υόρκη, για να εκφράσουμε τη στήριξή μας στην αναγνώριση, εκ μέρους του Ηνωμένου Βασιλείου, ενός παλαιστινιακού κράτους» με την ευκαιρία αυτής της συνόδου, αναφέρεται σε αυτό το κείμενο.

Παρασκευή 25 Ιου 2025, 07:16

H Γαλλία αναγνωρίζει το κράτος της Παλαιστίνης: Η Ισπανία χαιρετίζει την απόφαση, το Ισραήλ καταδικάζει

ΔΙΕΘΝΗ

«Μολονότι γνωρίζουμε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Παλαιστίνη, η αναγνώριση εκ μέρους του Ηνωμένου Βασιλείου θα είχε σημαντική επίπτωση, λόγω των ιστορικών δεσμών μας και του καθεστώτος μας, ως (μόνιμου) μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Σας προτρέπουμε επομένως να κάνετε αυτό το βήμα», συνεχίζει η επιστολή.

Την πρωτοβουλία για την επιστολή είχε η βουλευτής των Εργατικών Σάρα Τσάμπιον, η πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής για τη Διεθνή Ανάπτυξη. Το κείμενο υπογράφεται από μέλη των Εργατικών, του Συντηρητικού κόμματος, των Φιλελεύθερων-Δημοκρατών, των Πρασίνων, του σκωτσέζικου αυτονομιστικού κόμματος SNP, αλλά και από ανεξάρτητους βουλευτές.

Ο Εμανουέλ Μακρόν ανακοίνωσε την Πέμπτη ότι η Γαλλία θα αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης τον Σεπτέμβριο, όταν θα συγκληθεί η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Νωρίτερα σήμερα, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Κιρ Στάρμερ είπε ότι η κυβέρνησή του θα αναγνωρίσει την Παλαιστίνη μόνο στο πλαίσιο μιας ειρηνευτικής συμφωνίας, απογοητεύοντας πολλά μέλη του Εργατικού κόμματος που ήθελαν να ακολουθήσει το παράδειγμα της Γαλλίας.