5ο Evia Film Project-Στα ίχνη της πράσινης «κουκέτας»: Η μεγάλη επιστροφή στην καρδιά του ευβοϊκού δάσους

Η αύρα που εκπέμπουν οι τόποι είναι αυτή που, τελικά, τους χαρακτηρίζει, παρά την πλούσια ομορφιά τους, η οποία θα μπορούσε εύκολα να φιλοτεχνηθεί σε μια ωραία καρτ ποστάλ. Η Βόρεια Εύβοια είναι ένας τέτοιος προορισμός. Όταν το πλοίο της γραμμής προσεγγίζει το νησί, η πρώτη αίσθηση είναι η υγρασία της θάλασσας που μπλέκεται με τη μυρωδιά του πεύκου, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που προσκαλεί σε μια αργή, τελετουργική αποσυμπίεση.

Η Αιδηψός, με την belle époque αρχιτεκτονική της και τα εμβληματικά κτίρια, διατηρεί εκείνη την αδιόρατη γοητεία που κάνει τον επισκέπτη να νιώθει πρωταγωνιστής σε ταινία εποχής. Λίγο πιο πέρα, η Λίμνη παραμένει ένας οικισμός αυθεντικός, με τα λευκά σπίτια να καθρεφτίζονται στον Ευβοϊκό και το δάσος από πάνω τους να στέκει σαν ένας επιβλητικός, καταπράσινος φρουρός.

Στις Ροβιές, το ηλιοβασίλεμα ανάμεσα στους ελαιώνες επιβεβαιώνει πως η φύση σε αυτό το κομμάτι της γης δεν είναι απλώς το σκηνικό, αλλά ο κύριος αφηγητής. Και στο «Κύμα», έναν χώρο που βρίσκεται στην κυριολεξία μέσα στη θάλασσα και αποτελεί επί της ουσίας τα «γραφεία» του φεστιβάλ, εργαζόμενοι, επισκέπτες και ντόπιοι βρίσκουν καταφύγιο σε ένα μικρό… καφενείο που αποτελεί τόπο συνάντησης, συζητήσεων, αλλά και εντατικής δουλειάς.

Μια πράσινη γιορτή κάτω από τα αστέρια

Σε αυτό το τοπίο αναγέννησης, το 5ο Evia Film Project δεν εμφανίστηκε ως ένα τυπικό φεστιβάλ, αλλά ως μια ουσιαστική, «πράσινη» παρέμβαση. Η αρχή έγινε με τους εκρηκτικούς ρυθμούς της μπάντας Quilombo, που παρέσυρε τα Λουτρά Αιδηψού σε έναν ξέφρενο χορό, καταλήγοντας στον ιστορικό κινηματογράφο «Απόλλωνα». Εκεί, η προβολή της κλασικής «Βασίλισσας της Αφρικής», του πρώτου χρωματισμένου φιλμ, καθήλωσε ακόμη και αυτούς που το είχαν δει και ξαναδεί στο παρελθόν, ενώ κάτω από τον έναστρο ουρανό θύμισε σε όλους τη δύναμη που έχει το σινεμά να ενώνει ηπείρους και εποχές, ξεκινώντας από τη ζούγκλα της Αφρικής και φτάνοντας στη βόρεια Εύβοια.

Η φετινή θεματική ήταν το Δάσος. Το πρόγραμμα κάλεσε το κοινό να αφεθεί στις αδιόρατες δυνάμεις του φυτικού βασιλείου, σε μια εποχή που η προστασία του μοιάζει πιο επείγουσα από ποτέ. Από την προβολή του «Jurassic Park» στην πλατεία στις Ροβιές, όπου οι θεατές ένιωθαν το δάσος που τους περιέβαλλε να «ζωντανεύει», μέχρι το σύγχρονο γουέστερν «Digger» του Τζώρτζη Γρηγοράκη, η σύνδεση ανθρώπου και φύσης ήταν αδιάκοπη. Ιδιαίτερη στιγμή αποτέλεσε η προβολή της ταινίας «Λουόμενοι» της Εύας Στεφανή, η οποία παιζόταν σε λούπα δίπλα στις ιαματικές πηγές, δημιουργώντας έναν διάλογο μεταξύ της οθόνης και του πραγματικού χρόνου της λουτρόπολης.

Πολιτισμός, συζήτηση και μέλλον

Το Φεστιβάλ λειτούργησε ως μια ζωντανή πλατφόρμα διαλόγου. Στο Κέντρο Πολιτισμού «Μελίνα Μερκούρη», έμπειροι παραγωγοί και δημιουργοί ανέλυσαν τη διαδρομή της ελληνικής ταινίας, τη λεπτή γραμμή μεταξύ καλλιτεχνικού και εμπορικού σινεμά, αλλά και την έννοια της αρρενωπότητας και της βίας στη φύση. Ταυτόχρονα, τα παιδιά στο εργαστήριο «It’s a Wrap!» έμαθαν να αφηγούνται τις δικές τους ιστορίες, αποδεικνύοντας ότι ο πολιτισμός είναι το πιο ισχυρό εργαλείο για να ριζώσει η ελπίδα σε έναν πληγωμένο τόπο.

Το γεγονός εξάλλου ότι η Αιδηψός φιλοξένησε ήδη τα γυρίσματα της διεθνούς συμπαραγωγής «Γέρμα», σε σκηνοθεσία της Λάρα Ισαγκίρε Γκαρισουριέτα, ήταν η πιο απτή απόδειξη της επιτυχίας του θεσμού. Το Evia Film Project κατάφερε να βάλει τη βόρεια Εύβοια στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη, μετατρέποντας την περιοχή σε έναν ελκυστικό προορισμό για δημιουργούς από όλο τον κόσμο.

Ένας αποχαιρετισμός που πρέπει να γίνει "εις το επανιδείν"

Η τελευταία βραδιά στο Σινέ Απόλλων είχε τη γεύση τοπικών κερασμάτων και τη ζεστασιά μιας κοινότητας που βρήκε στον πολιτισμό το στήριγμα που της έλειπε. Ο Δήμαρχος Γιάννης Κοντζιάς μίλησε για την Αιδηψό που ξυπνάει καλλιτεχνικά, για άλλες διεθνείς συμπαραγωγές, οι οποίες επιλέγουν πλέον την Εύβοια για τα γυρίσματά τους.

Φεύγοντας από το νησί, η σκέψη γύρισε στο ζήτημα της χρηματοδότησης από το Υπουργείο Πολιτισμού. Σε μια εποχή που η κλιματική απειλή δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας αλλά καθημερινότητα, το Evia Film Project δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη. Αποτελεί έναν πνεύμονα πολιτισμού σε έναν τόπο που πάλεψε να κρατήσει τους πνεύμονες της γης του ζωντανούς.

Αν η πολιτεία σταματήσει να στηρίζει τέτοιες πρωτοβουλίες, δεν θα αφαιρέσει απλώς ένα κονδύλιο, αλλά και τη σύνδεση μιας ολόκληρης περιοχής με την ελπίδα και την εξωστρέφεια. Το 6ο Evia Film Project πρέπει να πραγματοποιηθεί. Το χρωστάμε στα δέντρα που ξαναγεννιούνται, στα παιδιά που έμαθαν να κρατάνε κάμερα και σε εμάς, που βρήκαμε εκεί, για λίγες μέρες, τον καλύτερο εαυτό μας μέσα στο δάσος και στις καταγάλανες θάλασσες, οι οποίες, παρά τις πολλές τσούχτρες και τις φήμες περί λαγοκέφαλων, εξακολουθούσαν να κρατούν τους επισκέπτες ευένδοτους στα νεύματά τους.