67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης -Εβίτα Ανδριοπούλου: «Δεν έπαιζα την Τζο, ήμουν η Τζο»

Μέχρι πριν από έναν χρόνο, η μεγάλη οθόνη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έμοιαζε για την Εβίτα Ανδριοπούλου ένας μακρινός στόχος. Φέτος, βρέθηκε σε αυτήν ως πρωταγωνίστρια, έχοντας ήδη διανύσει μια εντυπωσιακή διαδρομή με την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση. Η ταινία «Μια Μέρα στη Ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα» της Ζακλίν Λέντζου, που έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα Orizzonti του 83ου Φεστιβάλ Βενετίας, ταξίδεψε σε σημαντικές διεθνείς διοργανώσεις, ενώ η σκηνοθέτιδά της απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας στη Βενετία.

Στην ταινία η Εβίτα ενσαρκώνει την Τζο, μια δεκαπεντάχρονη μελαγχολική και ατίθαση έφηβη, που μέσα σε μία ημέρα έρχεται αντιμέτωπη με συναισθήματα και ανακαλύψεις τα οποία δεν έχει ακόμη τον τρόπο να εκφράσει. Η γνωριμία της με τη Φαίδρα γίνεται η αφορμή για να ανακαλύψει μια διαφορετική πλευρά του εαυτού της.

πριν 2 ώρες

67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Τα βραβεία της Αγοράς

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η ελληνική πρεμιέρα στο 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στις 10 Νοεμβρίου, είχε θερμή υποδοχή. Οι δύο προβολές έγιναν sold out μέσα σε πέντε ώρες, ενώ το παρατεταμένο χειροκρότημα και η συζήτηση που ακολούθησε, με το κοινό να παραμένει στην αίθουσα μέχρι την ολοκλήρωσή της, έδωσαν το στίγμα της ανταπόκρισης των θεατών.

«Είναι η πρώτη φορά που επισκέπτομαι τη διοργάνωση με την καλύτερη αφορμή», λέει η Εβίτα Ανδριοπούλου. Η Θεσσαλονίκη έχει για εκείνη μια ξεχωριστή σημασία, όχι μόνο επειδή στο κοινό βρίσκονταν οι δικοί της άνθρωποι και οι φίλοι της, αλλά και επειδή μπορούσε επιτέλους να μιλήσει στη μητρική της γλώσσα. «Για μένα έχει τεράστια σημασία αυτό, γιατί μιλάς πιο αληθινά, χωρίς φίλτρα, όπως τα νιώθεις. Είναι διαφορετικό να μιλάς στη γλώσσα σου».

Από τον χορό στην κινηματογραφική οθόνη

Η διαδρομή της προς την υποκριτική προέκυψε σχεδόν απρόσμενα. Ο χορός ήταν από μικρή η μεγάλη της αγάπη και οι αίθουσες χορού το φυσικό της περιβάλλον. Ένας φίλος τη σύστησε σε ανθρώπους του κάστινγκ και έτσι γνώρισε τη Ζακλίν Λέντζου. Η σύνδεσή τους, όπως περιγράφει, ήταν άμεση.

«Από την πρώτη φορά που επικοινωνήσαμε έγινε όλο τόσο γρήγορα, που ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει πώς γνωριστήκαμε και πώς εξελίχθηκε η ταινία. Πόσο γρήγορα έγιναν τα γυρίσματα, πόσο γρήγορα ταξιδέψαμε στις χώρες που έχουμε ταξιδέψει και τώρα στη Θεσσαλονίκη. Είναι όλο μαγικό».

Η συνεργασία με τη Ζακλίν Λέντζου αποδείχθηκε καθοριστική για την πρώτη της κινηματογραφική εμπειρία. Η μετάβαση από το θεατρικό παίξιμο στην κινηματογραφική υποκριτική ήταν μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις. Έπρεπε να βρει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην εκφραστικότητα του θεάτρου και στη φυσικότητα που απαιτούσε η σκηνοθετική προσέγγιση της Λέντζου.

«Με βοήθησε πάρα πολύ να ξεδιπλώσω ό,τι μπορούσα για τον χαρακτήρα. Επειδή είχα συνηθίσει στο θέατρο, έπρεπε να βρω πώς δεν θα κάνω overact στο σινεμά, ειδικά στο σινεμά της Ζακλίν, που το θέλει πολύ αληθινό, πολύ φυσικό, αυθόρμητο».

Μέσα από τις ταινίες που της πρότεινε να παρακολουθήσει η σκηνοθέτιδα και τη δουλειά τους πάνω στον χαρακτήρα, η Εβίτα ανακάλυψε σταδιακά την εσωτερικότητα της Τζο. «Δεν έπαιζα την Τζο, ήμουν η Τζο. Είναι πολύ σημαντικό και, όταν το κατάλαβα αυτό, με βοήθησε πάρα πολύ».

Μια έφηβη που ανακαλύπτει τον εαυτό της

Πώς θα περιέγραφε, όμως, την ηρωίδα της; Η Τζο είναι μόνη και μελαγχολική, ένα κορίτσι που δεν έχει ακόμη το λεξιλόγιο για να εκφράσει όσα συμβαίνουν μέσα του. Γι' αυτό και πολλά από τα συναισθήματά της δεν αποτυπώνονται μέσα από τα λόγια, αλλά μέσα από το βλέμμα, τις αντιδράσεις και τη συγκίνησή της.

Ακόμη και οι σχέσεις της με τους γονείς της κρύβουν περισσότερα από όσα λέγονται. «Δεν είναι απλώς μια αντίδραση ενός έφηβου παιδιού. Είναι κάτι πολύ σκαμμένο, που πρέπει κάποιος να εστιάσει σε αυτό και να το αναλύσει περαιτέρω, με τα ερεθίσματα που δίνει η Ζακλίν».

Καθοριστική για την εξέλιξη της Τζο είναι η Φαίδρα. Η συμμαθήτριά της λειτουργεί σαν μια πόρτα που ανοίγει προς έναν διαφορετικό κόσμο, βοηθώντας την να ανακαλύψει τι πραγματικά την ενδιαφέρει και τι κινεί τον εσωτερικό της κόσμο. Να καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να περιορίζεται στην εικόνα του «cool kid» του σχολείου, αλλά μπορεί να είναι και πολλά άλλα πράγματα.

Η τέχνη ως διαρκής εξερεύνηση

Η Εβίτα Ανδριοπούλου δεν φαίνεται να θέλει να περιοριστεί σε μία μόνο καλλιτεχνική διαδρομή. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, έχει ασχοληθεί με τον χορό, παρακολουθεί σπουδές στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού «Χορόχρονος», ενώ γράφει στίχους, μουσική και ποίηση.

«Από πάντα έλεγα ότι δεν ξέρω ακριβώς τι θα κάνω, αλλά θέλω να βρίσκομαι μέσα στην τέχνη. Να είμαι μέρος αυτής. Γι' αυτό καταπιάνομαι με διαφορετικά πράγματα, γιατί θέλω να την εξερευνήσω όσο περισσότερο μπορώ και να τη δω από κάθε της πτυχή».

Η γραφή, όπως εξηγεί, αποτελεί έναν ακόμη τρόπο αυτογνωσίας. «Μέσα από αυτό καταλαβαίνω τον εαυτό μου πολύ και με γνωρίζω περισσότερο». Τώρα, με την υποκριτική να έχει μπει στη ζωή της, θέλει να ανακαλύψει και αυτή τη νέα δυνατότητα έκφρασης.

Η εμπειρία του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τής άφησε, πάντως, κάτι πολύ περισσότερο από την προβολή της ταινίας στη μεγάλη οθόνη. «Η εντονότερη εντύπωση για μένα ήταν το κύμα ανθρώπων που έρχονται μετά και σου λένε τόσο όμορφα λόγια μέσα από την καρδιά τους. Βλέπεις την αλήθεια στα μάτια τους. Είναι πάρα πολύ συγκινητικό».

Και όσο για το ενδεχόμενο ενός βραβείου στο Φεστιβάλ; «Αν καταφέρουμε και διακριθούμε, θα είναι κάτι μαγικό. Το ελπίζουμε, το ευχόμαστε και αναμένουμε», καταλήγει.