67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Ρένος Χαραλαμπίδης: «Ζω εντός του μέλλοντός μου»

Για τον Ρένο Χαραλαμπίδη η Θεσσαλονίκη είναι κάτι περισσότερο από ένας αγαπημένος προορισμός. Είναι το γούρι του, το κινηματογραφικό του βαρόμετρο, ένας τόπος στον οποίο επιστρέφει σταθερά από το 1997, όταν το «No Budget Story» έκανε εδώ την πρώτη του προβολή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Είκοσι εννέα χρόνια μετά ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και ραδιοφωνικός παραγωγός ταξίδεψε ξανά στην πόλη με το «Κλασικό Αριστούργημα». Και το ταξίδι αυτό είχε κάτι από κινηματογραφική σύμπτωση: τότε, όπως και τώρα, το σημείο συνάντησης ήταν το Σινέ Απόλλων. Ένας χώρος με τον οποίο, όπως λέει ο ίδιος, τον συνδέει μια μεγάλη αγάπη.

Η φετινή επιστροφή του, ωστόσο, έχει τρεις διαφορετικές όψεις. Εκτός από τη νέα του σκηνοθετική δουλειά, συμμετέχει ως πρωταγωνιστής στο «Ξένο αίμα» του Τώνη Λυκουρέση, στον πρώτο δραματικό ρόλο της κινηματογραφικής του καριέρας, ενώ συνάντησε το κοινό και στο masterclass «Ο αναλογικός κόσμος αντεπιτίθεται». Τρεις αφορμές για να μιλήσει για το σινεμά, τις μεταμορφώσεις του, τη ματαιοδοξία, αλλά και για μια ζωή που, όπως ο ίδιος λέει, έχει πλέον ταυτιστεί με όσα ονειρεύτηκε ως νέος.

Κυριακή 08 Νοε 2026, 15:10

67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Χριστόφορος Παπακαλιάτης: Το τέλος του Maestro και η δύναμη μιας καλής ιστορίας

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Το γούρι της Θεσσαλονίκης και ο Απόλλων

Η αγάπη του για τον Απόλλωνα δεν είναι απλώς νοσταλγική. Τον θεωρεί αρχετυπικό πανελλήνιο κινηματογράφο. «Η ταινία έκανε πανελλήνια πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη τιμής ένεκεν. Θέλω πάντα να ξεκινάω από εδώ», λέει στη «ΜτΚ».

Δεν παραγνωρίζει, βέβαια, την απαιτητικότητα του κοινού της πόλης. «Οι Θεσσαλονικείς είναι και λίγο σκληροί θεατές. Είναι πεπαιδευμένο κοινό από το Φεστιβάλ και είναι ζόρικοι, αλλά με βοηθούν πολύ στο να καταλάβω καλύτερα τι έχω κάνει». Πριν από την επίσημη πρεμιέρα, άλλωστε, πραγματοποίησε 14 δοκιμαστικές προβολές σε θερινούς κινηματογράφους, δουλεύοντας το μοντάζ και τον ήχο.

Το «Κλασικό Αριστούργημα» είναι μια υπαρξιακή, σκοτεινή κωμωδία, στην οποία ο δημιουργός επιστρέφει στον αυτοσαρκασμό. «Πάντα μου αρέσει να γελάω με τον εαυτό μου και τη ματαιοδοξία μου. Παρατηρώντας την έλλειψη κωμωδιών των τελευταίων χρόνων ένιωσα και μια ανάγκη να επιστρέψω μετά τον ‘Νυχτερινό Εκφωνητή’ σε μια κωμωδία. Σκοτεινή κωμωδία, όμως», εξηγεί.

Από τον σκηνοθέτη στον δραματικό ηθοποιό

Η φετινή συμμετοχή του στο «Ξένο αίμα» του Τώνη Λυκουρέση σηματοδοτεί μια διαφορετική υποκριτική διαδρομή, ενώ ανάλογη στροφή πραγματοποιεί και στην τηλεόραση, με την πρώτη του δραματική εμφάνιση στην ελληνική τηλεόραση μέσα από τη σειρά «Σπιλιάδες» του ΑΝΤ1.

Η διπλή ιδιότητα του σκηνοθέτη και του πρωταγωνιστή δεν αποτελεί για εκείνον καινούργια συνθήκη. Ξεκίνησε στα 26 του χρόνια από ανάγκη, επειδή δεν έβρισκε ηθοποιούς, και εξελίχθηκε σε προσωπική μέθοδο δημιουργίας. «Το κάνω 30 χρόνια. Η ερώτησή σου δεν έχει απάντηση, με την έννοια ότι είναι σαν να ρωτάς ένα καγκουρό πώς μπορεί και πηδάει τόσο μακριά», λέει με το γνώριμο χιούμορ του. Δεν θέλει καν να χρησιμοποιεί τη λέξη «δυσκολία», καθώς αισθάνεται ευλογημένος που μπορεί να κάνει το σινεμά όπως ακριβώς το επιθυμεί.

Η σχέση του με τη σκηνοθεσία, όπως αποκαλύπτει, υπήρχε από παιδί. Μεγάλωσε σε οικογένεια εργατών και αγροτών, όπου οι ιστορίες είχαν τη δική τους θέση. Θυμάται με συγκίνηση τον πατέρα του, που όταν τον ρωτούσαν τι κάνει ο γιος του απαντούσε με καμάρι: «Είναι σκηνοθέτης». «Του άρεσε πάρα πολύ η λέξη», λέει. Και όταν τον ρωτά κανείς πώς θα αισθανόταν αν του αφαιρούσαν τη δυνατότητα να κάνει σινεμά, απαντά: «Είναι σαν να ρωτάς ένα χρυσόψαρο αν του αφαιρούσες το δικαίωμα να είναι μέσα στο νερό. Θα μαράζωνα».

Ο αναλογικός κόσμος αντεπιτίθεται

Στο masterclass του Φεστιβάλ, με τίτλο «Ο αναλογικός κόσμος αντεπιτίθεται», επιχείρησε να αναδείξει τη δυνατότητα αρμονικής συνύπαρξης του αναλογικού και του ψηφιακού κινηματογράφου. Για τον ίδιο, η τεχνολογική εξέλιξη δεν αναιρεί την αξία της αναλογικής σκέψης και προετοιμασίας. «Ασφαλώς ψηφιακά θα γυρίζουμε, αλλά η προετοιμασία του σκηνοθέτη πρέπει να γίνεται αναλογικά», σημειώνει.

Η σχέση του με τη Θεσσαλονίκη παραμένει, στο μεταξύ, βαθιά προσωπική. Από την πρώτη του επίσκεψη στο Φεστιβάλ το 1997 έχει χάσει περίπου δέκα διοργανώσεις, ενώ έχει παρακολουθήσει τις υπόλοιπες. «Είμαι φεστιβαλιστής. Κυκλοφορώ στην πόλη, μου αρέσει τη Θεσσαλονίκη τη ζω πολύ», τονίζει, αποκαλύπτοντας μάλιστα ότι έχει σκεφτεί σοβαρά να εγκατασταθεί εδώ ή, τουλάχιστον, να περνά πολύ μεγαλύτερα διαστήματα. «Είναι ο δεύτερος στόχος μου».

Για το σημερινό Φεστιβάλ έχει επίσης θερμά λόγια, θεωρώντας ότι η διοργάνωση πέρασε με επιτυχία σε μια νέα εποχή. Το χαρακτηρίζει ανοιχτότερο, κινηματογραφικότερο και νεανικότερο από ποτέ, αποδίδοντας σημαντικό μέρος αυτής της αλλαγής στον καλλιτεχνικό διευθυντή Ορέστη Ανδρεαδάκη.

Η τριπλή παρουσία του στη φετινή διοργάνωση τον συγκινεί. Τη βιώνει, όπως λέει, «σαν να γυρίζω στο χωριό μου και να με περιμένουν όλοι εκεί με πίτες και τραχανάδες», ανακαλώντας το Σπήλαιο του Βόρειου Έβρου.

Σινεμά, τηλεόραση, θέατρο και ραδιόφωνο

Σινεμά, τηλεόραση, θέατρο και ραδιόφωνο συνθέτουν σήμερα την καθημερινότητά του. Εκτός από τις κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εμφανίσεις του, συνεχίζει στον En Lefko 87,7 και βρίσκεται στο Εθνικό Θέατρο με την παράσταση «Πολύ κακό για το τίποτα». Η προσωπική και η επαγγελματική του ζωή έχουν πλέον μπλεχτεί τόσο πολύ, ώστε, όπως παραδέχεται, ζει μέσα στο επάγγελμά του. Αυτό δεν το θεωρεί απαραίτητα κακό, καθώς πιστεύει ότι οι καλλιτέχνες συχνά δυσκολεύονται να ζήσουν πραγματικά μέσα σε αυτό που κάνουν.

Ο ίδιος, πάντως, μοιάζει να έχει βρει τον τρόπο να συμφιλιώσει το όνειρο με την πραγματικότητα. Και κλείνει τη συζήτηση με μια φράση που θα μπορούσε να συνοψίζει ολόκληρη τη δημιουργική του διαδρομή: «Ζω εντός όλων αυτών που ονειρεύτηκα ως νέος. Ζω εντός του μέλλοντός μου».