Θεσσαλονίκη: Η Βουλγαρία «πρωταγωνίστρια» στην 22η ΔΕBΘ - Όλο το πρόγραμμα εκδηλώσεων
Από 7 έως 10 Μαΐου - Ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα που αναδεικνύει τη συγγραφή, τη μετάφραση και την εικονογράφηση
Σε μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και τη μελαγχολία, η Ναταλί στο έργο «Επτά ημέρες από τη ζωή του Σιμόν Λαμπρός» της Carole Fréchette, που συνσκηνοθετούν o Ανδρέας Παράσχου και η Μαρίνα Κωνσταντινίδου σε μετάφραση Ξανθίππης Κουτούφη δεν είναι απλώς ένας δευτερεύων ρόλος, αλλά μια φωνή που διεκδικεί χώρο και αφήγηση. Η Άννα Μαρία Γάτου προσεγγίζει τον χαρακτήρα με ένταση και εσωτερική ανάγκη έκφρασης:
«Η Ναταλί έρχεται με φόρα πάνω στη σκηνή. Κάνει τους γυναικείους ρόλους στη ζωή του Σιμόν. Αλλά στην πραγματικότητα θέλει να μιλήσει για τη δική της ζωή. Παρακολουθεί διάφορα περίεργα μαθήματα και θέλει πολύ να βρει τον δικό της χώρο μέσα σε αυτή την ιστορία και να αφηγηθεί όλα τα συναρπαστικά πράγματα που της συμβαίνουν».
Ανάμεσα στην αφήγηση και τη δράση
Η διπλή λειτουργία της Ναταλί, ως αφηγήτριας και ως προσώπου της ιστορίας, δημιουργεί μια ιδιαίτερη σκηνική συνθήκη, με έντονο ρυθμό και διαρκή εναλλαγή επιπέδων. Όπως εξηγεί η ηθοποιός:
«Ο Σιμόν έχει καλέσει τους φίλους του για να αφηγηθούν επτά ημέρες από τη ζωή του. Έτσι βλέπουμε τη Ναταλί και τον Λεό, τόσο ως αφηγητές, όσο και ως διαφορετικά πρόσωπα στη ζωή του Σιμόν. Το έργο έχει πολύ γρήγορους ρυθμούς. Με τα επεισόδια να διαδέχονται την αφήγηση. Ήταν μια πολύ διασκεδαστική, αλλά παράλληλα απαιτητική διαδικασία για όλους μας. Βρισκόμαστε σχεδόν καθόλη τη διάρκεια της παράστασης επί σκηνής και παίζουμε εντός και εκτός θεατρικής συνθήκης».
Η μοναξιά και η ανάγκη για σύνδεση
Στην καρδιά του έργου βρίσκεται η υπαρξιακή αγωνία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να γίνει ορατός. Αυτό το στοιχείο είναι που αγγίζει περισσότερο την ίδια:
«Ο Σιμόν ψάχνει μανιωδώς έναν τρόπο να υπάρξει σε έναν κόσμο που τον καθιστά αόρατο. Κάθε του μέρα, είναι μια νέα απόπειρα να ανακαλύψει μια καινούρια ιδιότητά του σε μια κοινωνία που απορρίπτει κάθε τι διαφορετικό. Με αγγίζει πολύ το κομμάτι της προσωπικής μάχης του Σιμόν, ο οποίος αναζητά τη σύνδεση με τους άλλους, αλλά και με τον εαυτό του».
Και συμπληρώνει, ανακαλώντας μια φράση της συν-σκηνοθέτριας Μαρίνας Κωνσταντινίδου:
«Είναι αυτή η ‘πεισματική χαρά του να συνεχίζεις’».
Μια ομάδα με κοινό παρελθόν
Η συνεργασία εντός της ομάδας αποτέλεσε βασικό πυλώνα της δημιουργικής διαδικασίας. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης και φιλίας έδωσαν έναν ιδιαίτερο τόνο στις πρόβες:
«Με τον Ανδρέα, τη Μαρίνα και τον Γιώργο έχουμε συνεργαστεί σε πολλές διαφορετικές φάσεις της Bloom Theatre Group, ενώ είμαστε και χρόνια φίλοι. Αυτό έκανε τις πρόβες ακόμα πιο απολαυστικές, ενώ η μεταθεατρική συνθήκη μάς δίνει την αίσθηση ότι φτιάχνουμε όντως μια ιστορία επί σκηνής».
Η ίδια ξεχωρίζει και τη συν-σκηνοθετική διαδικασία:
«Είναι η πρώτη φορά που ο Ανδρέας και η Μαρίνα συν-σκηνοθετούν και είχε ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον ως διαδικασία. Ο Ανδρέας έχει πει την ατάκα ‘αν τους αρέσει το κάναμε μαζί, αν δεν τους αρέσει το έκανες μόνη σου!’».
Αυτό που μένει μετά το τέλος
Κλείνοντας, η Άννα Μαρία Γάτου συνοψίζει με μια φράση το αποτύπωμα που φιλοδοξεί να αφήσει η παράσταση στον θεατή:
«Όταν ένας άνθρωπος δεν έχει πλέον τίποτα, το μόνο που του μένει είναι η ζωή του. Θέλω να πω, μπορεί να διηγηθεί τη ζωή του!».
Η παράσταση «Επτά ημέρες από τη ζωή του Σιμόν Λαμπρός» δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία, αλλά φωτίζει την ανάγκη του ανθρώπου να ακουστεί, να συνδεθεί και να επιμείνει, ακόμη και όταν όλα μοιάζουν να τον καθιστούν αόρατο. Μέσα από τη Ναταλί, η Άννα Μαρία Γάτου δίνει φωνή σε αυτή την ανάγκη με ενέργεια, ευαισθησία και μια διαρκή ισορροπία ανάμεσα στο παιχνίδι και την υπαρξιακή αναζήτηση.
Τετάρτη 29 και Πέμπτη 30 Απριλίου
Θέατρο Τεχνών στο πλαίσιο της "Ανοιχτής Θεατρικής Σκηνής της πόλης 2026"
