Θεσσαλονίκη: Πορεία οπαδών του ΠΑΟΚ από την Τούμπα στην Καλαμαριά, στο σημείο που δολοφονήθηκε ο 20χρονος Κλεομένης
Αυτή την ώρα οι οπαδοί του ΠΑΟΚ επιστρέφουν προς την Τούμπα
Αντώνης Κούρτης. Ο πρώτος μου διευθυντής. Θυμάμαι καλά όταν πήγα να τον συναντήσω τον Απρίλιο του 1981 στο γραφείο του στην εφημερίδα Θεσσαλονίκη.
Είχε αποφασίσει να δημιουργήσει ξεχωριστό τμήμα για τους νέους και ειδικά για το φοιτητικό κίνημα που εκείνα τα χρόνια επηρέαζε σε σημαντικό βαθμό- καθόριζε θα έλεγα εν πολλοίς -τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα.
Ανέθεσε τη δημιουργία του τμήματος στον Παντελή Σαββιδη οποίος επέλεξε ως βοηθούς του δύο νεαρούς φοιτητές, εμένα και τον Δημήτρη Αραβαντινό. Σκεφτόμουν τι θα του πω, τι θα του απαντούσα αν με ρωτούσε το ένα ή το άλλο, αναρωτιόμουν τι γνώμη θα σχηματίσει για μένα.
Με άγχος και αγωνία παρουσιάστηκα. Σήκωσε το κεφάλι από τα χαρτιά του, με κοίταξε διερευνητικά-σχεδόν ανέκφραστα, μου έδειξε ότι ήξερε ότι σπούδαζα φυσική και δραστηριοποιούμουν ενεργά με τον φοιτητικό συνδικαλισμό με την ΠΑΣΠ και κατά συνέπεια πως ήμουν άσχετος με την δημοσιογραφία και μου είπε να συνεννοούμαι με τον Παντελή.
Έχοντας οσμιστεί την πορεία των πραγμάτων στη χώρα, ο Κούρτης με τον στενότερο συνεργάτη του- τον τότε αρχισυντάκτη και μετέπειτα διευθυντή μας Αντώνη Πεκλάρη- είχαν αποφασίσει να μπολιάσουν τη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ με τις διαθέσεις του κόσμου για ΑΛΛΑΓΗ και φρέσκο αέρα στην ελληνική κοινωνία. Νέες στήλες, λιγότερο σιδερωμένος τρόπος γραφής, μεγαλύτερη παρεμβατικότητα στην πορεία των πραγμάτων.
Για να το πετύχουν αυτό, άνοιξαν την πόρτα σε καμία δεκαριά νέους που αλλάξαμε μονομιάς το μείγμα των συντακτών της εφημερίδας. Το σχέδιο τους πέτυχε και μαζί με αυτό, πετύχαμε κι εμείς να αγαπήσουμε τη δημοσιογραφία και να την κάνουμε επάγγελμα μας.
Κάποια λίγα χρόνια μετά, η ταραχώδης -όπως εξελίχτηκε- σχέση του με την κληρονόμο Κατερίνα Βελλιδη, οδήγησε τον Κούρτη να πάει…γι άλλα και αλλού. Κυβερνητικός εκπρόσωπος του Ανδρέα Παπανδρέου και ακολούθως πρόεδρος της ΔΕΘ πριν συνεχίσει ως στέλεχος διοίκησης στον Αγγελιοφόρο.
Για να μην τα παρουσιάζω όλα εξιδανικευμένα και κινδυνέψω να κάνω να χαμογελάσουν με νόημα αυτοί που ξέρουν, να αναφέρω ότι σε δύο τουλάχιστον φάσεις, βρέθηκα να αντιπολιτεύομαι τον Αντώνη Κούρτη.
Την πρώτη το 1987 όταν μαζί με τους συνομηλίκους μου νέους δημοσιογράφους-που είχαμε ψιλό μεγαλώσει κάπως- αναλάβαμε και κάναμε τον πρώτο κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό στα FM τον 102 που ο ίδιος ως κυβερνητικός αξιωματούχος θεωρούσε αδύνατο να γίνει και τη δεύτερη φορά κάπου το 1990 όταν ο ίδιος έγινε πρόεδρος της ΕΣΗΕΜΘ και εμείς συμπτύξαμε μια δική μας παράταξη αμφισβητώντας τους «παλιούς» κι έχοντας ως βασικό στόχο το άνοιγμα της Ένωσης (τότε μας έβγαζαν την πίστη για να μας γράψουν στο σωματείο).
Επτά έδρες το ενιαίο ψηφοδέλτιο των παλιών και δύο εμείς οι…αγνώμονες.
Με τα χρόνια, οι σχέσεις μας αποκαταστάθηκαν πλήρως και στην εκδήλωση που πέρυσι διοργάνωσε ο Παντελής με τον Αντώνη Χουτο προς τιμή του, γεμίσαμε με αναμνήσεις και συγκίνηση.
Η ηγετική φυσιογνωμία του, η διορατικότητα του και η εμπιστοσύνη που επέδειξε προς τους νεαρούς που ενώ στερούμασταν γνώσης κι εμπειρίας, μας επέλεξε επειδή ξεχειλίζαμε από ενθουσιασμό και καλή διάθεση, συνέβαλε αποφασιστικά στο να γίνω εγώ- και όλοι οι άλλοι της γενιάς μου που βρεθήκαμε τότε στην ανανεωμένη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, αυτό που γίναμε.
Ο Πι, ο Δημήτρης, ο Λαζαρος, η Βανα, ο Σκομπυ, ο Κου Μπου, ο Ασλανίδης, ο Μάκης, ο Κουλης, η Σιτσα και όσοι ακόμη ακολούθησαν, του χρωστάμε.
Να είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.
Θα τον θυμάμαι με σεβασμό και θα τον μνημονεύω με εκτίμηση κι αγάπη.
