Την πρώτη της παιδική παράσταση με τίτλο «Ο Σποράκος και το ταξίδι της καρδιάς» παρουσιάζει η Θεσσαλονικιά θεατρική συγγραφέας Χαρούλα Αποστολίδου. Η παράσταση ανεβαίνει στο θέατρο In Situ Stage σε σκηνοθεσία Μαρίας Γρίβα και δημιουργήθηκε με την τεχνική του Μαύρου Θεάτρου, τα «σκήπτρα» του οποίου κρατάει η Πράγα. Το Μαύρο Θέατρο στηρίζεται στον ειδικό φωτισμό Black Light όπου τα πάντα γύρω είναι μαύρα και φωτίζονται μόνο αντικείμενα, εξηγεί η Χαρούλα Αποστολίδου μιλώντας στο emakedonia.gr. Επιπλέον, τονίζει πως δεν υπάρχει λόγος ζωντανός από πλευράς ηθοποιών γιατί δεν φαίνονται. H παράσταση στηρίζεται πολύ στη σκηνογραφία, τη μουσική, την κίνηση και τον συντονισμό, λέει χαρακτηριστικά.
«Ο Σποράκος και το ταξίδι της καρδιάς» είναι μια παράσταση με έντονο οικολογικό αποτύπωμα. «Θέλαμε να ευαισθητοποιήσουμε τα παιδιά να αισθανθούν ότι μπορούμε να κάνουμε πράγματα και να περιορίσουμε την κλιματική κρίση» σημειώνει. «Επιπλέον, ο Σποράκος λέει “θα τα κατάφερω ότι και να γίνει”, θέλαμε δηλαδή να εμφυσήσουμε και την πίστη ότι αν θέλουμε κάτι μπορούμε να το πετύχουμε παρά τις όσες δυσκολίες μπορεί να αντιμετωπίσουμε.»
«Έχεις μεγαλύτερη ευθύνη όταν απευθύνεσαι σε παιδια»
Στα 20 χρόνια που ασχολείται με τη θεατρική συγγραφή η Χαρούλα Αποστολίδου, αυτή είναι η πρώτη παιδική παράσταση που γράφει. Όπως τονίζει, δεν θεωρεί καθόλου «αστεία» υπόθεση το παιδικό θέατρο. «Το να απευθύνεσαι στα παιδιά έχει μια ευθύνη μεγαλύτερη από όταν απευθύνεσαι στους ενήλικες» εξηγεί.
«Τα παιδιά δεν έχουν κανένα λόγο να δυσκολεύονται όταν παρακολουθούν κάτι». Δεν διαφοροποιεί τα παιδιά από τους ενήλικες και πιστεύει πως στο παιδικό θέατρο μόνο ο τρόπος αφήγησης αλλάζει. «Νομίζω πως ο στίχος του Σαββόπουλου “πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα” ισχύει. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει διαφορά γιατί και τα παιδιά είναι δέκτες όλων όσων βιώνουν καθημερινά - ακόμα και να μην τα αντιλαμβάνονται εγκεφαλικά, τα νιώθουν. Δεν έχουν προλάβει να φορτωθούν τις συμβάσεις και τα “πρέπει” οπότε λειτουργούν αυθόρμητα και με ειλικρίνεια. Μπορεί δηλαδή να μην έχουν τις διανοητικές δυνατότητες ενός ενήλικα αλλά το πόσο νιώθουν είναι πολύ δυνατό και σπουδαίο. Και παιδαγωγικά εκεί πατάμε, δηλαδή στο να νιώσουν και μετά να μάθουν, να υπάρχει κλίμα εμπιστοσύνης, ασφάλειας, χαράς.»
Άλλωστε η ίδια ήταν για 35 χρόνια εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και ξέρει πολύ καλά πώς λειτουργούν τα παιδιά ενώ είδε από κοντά τις οθόνες, «έξυπνες» και μη, να μπαίνουν στη ζωή τους.
«Όλα αυτά τους δημιουργούν μια ανυπομονησία στο πώς αντιμετωπίζουν τα πράγματα. Ζουν σε μια ταχύτητα που δεν τους αφήνει να δουν και να νιώσουν πράγματα, ούτε αφήνεται χρόνος και χώρος για να “κάτσουν” μέσα τους όλα αυτά. Υπάρχει μια τρομερά μεγάλη εναλλαγή εικόνων και πληροφοριών η οποία δεν ξέρω εν τέλει αν είναι και προς όφελός τους - μάλλον όχι.»
Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια έβλεπε διαφορά στη συγκέντρωση των μαθητών από τάξη σε τάξη, ούτε καν από γενιά σε γενιά. «Οι αλλαγές είναι τρομακτικές. Δεν υπάρχει υπομονή, δεν υπάρχει ησυχία. Δυσκολεύονται στην απλή ανάγνωση γιατί έχουν μάθει την εικόνα.Έχουν βέβαια αποκτήσει άλλες δεξιότητες, δεν είμαι αφοριστική απέναντι στην τεχνολογία, έχει και πολλά καλά αλλά σε μερικά πράγματα δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια».
Για την ίδια, η λύση ξεκινάει από την οικογένεια αφού όπως λέει μέχρι το σχολείο τα παιδιά έχουν διαμορφώσει κατά έναν μεγάλο βαθμό τον τρόπο που σκέφτονται και αντιλαμβάνονται. Σημαντικό ρόλο παίζει επίσης και το σχολείο και η επαφή με την τέχνη και την ομορφιά. «Πιστεύω ότι η ομορφιά φτιάχνει ευαίσθητους ανθρώπους, που θέλουν να νιώσουν, να μοιραστούν, να μιλήσουν… Ομορφιά είναι η τέχνη, οι παρέες, η επαφή με τη φύση, τα ταξίδια και γενικότερα όλα όσα μας ενώνουν.»
«Δεν έχει νόημα τα έργα να είναι αποθηκευμένα στο λάπτοπ»
Η Χαρούλα Αποστολίδου ξεκίνησε να γράφει σχεδόν τυχαία το 2006, όταν γράφτηκε σε ένα θεατρικό εργαστήρι και κάποιοι συγγραφείς δεν τους είχαν δώσει τα δικαιώματα ενός έργου και έτσι έκατσε και το έγραψε η ίδια. Έκτοτε «κόλλησε» γιατί είδε πως μέσα από την δημιουργία γνωρίζει τον εαυτό της και τους άλλους. «Είναι ωραίο να μη ξέρεις πως θα στα φέρει η ζωή» σημειώνει χαρακτηριστικά. Τα έργα της είναι ελεύθερα στο διαδίκτυο, ώστε «να μπορεί να τα παίζει όποιος θέλει, όποτε θέλει». Η ίδια λέει χαρακτηριστικά: «Δεν έχει νόημα τα έργα να είναι αποθηκευμένα στο λάπτοπ, έχουν φτιαχτεί για να παίζονται.» Και όταν εγείρεται το ζήτημα της αντισυναδελφικότητας της πρακτικής της σε βάρος όσων θέλουν να ζήσουν από αυτό, η κ. Αποστολίδου απαντά: «Στην εποχή του διαδικτύου υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα που ελεύθερα έργα είχαν πολύ μεγαλύτερη απήχηση στον κόσμο και, αν το συζητάμε και οικονομικά, δώσανε πολύ περισσότερα χρήματα σε αυτούς που έγραφαν συγκριτικά με το ποσό που θα πληρώνονταν μόνο από τα δικαιώματα. Ο καθένας μπορεί να κάνει με το έργο του ό,τι θέλει, εγώ το κάνω για τον εαυτό μου. Άλλωστε δεν νομίζω ότι και κανείς μπορεί να βιοποριστεί μόνο μέσα από αυτό. Το θέμα είναι αν έχεις να πεις κάτι μέσα από ένα κείμενο, να το πεις και να το δώσεις στον κόσμο να το δει.»
INFO
Ο Σποράκος και το Ταξίδι της Καρδιάς
Κάθε Σάββατο στις 17:00 και κάθε Κυριακή 11:30 το πρωί, μέχρι 28 Φεβρουαρίου
In Situ Stage - Κασσάνδρου 42, Θεσσαλονίκη 54633
Εισιτήρια: more.com
