Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Θέατρο σε αντίσταση

Μια παράσταση που προέκυψε από την «κοντή μνήμη» μιας κοινωνίας η οποία δε θυμάται αυτά που βίωσε και αυτά που την σημάδεψαν και ενδιαφέρεται μόνο για... την κατσίκα του γείτονα. Αυτό είναι το «Είστε όλοι σας καθάρματα. Ελλάδα 2.0» που ανεβαίνει για δεύτερη σεζόν στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης: μια παράσταση απέναντι στη λήθη και την αποχαύνωση μιας κοινωνίας η οποία μοιάζει να μην ξέρει πως έφτασε ως εδώ. 

Το κείμενο βασίζεται σε ένα έργο του Rodrigo Garcia ενώ τη σύλληψη και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Χριστόφορος Χριστοφορίδης, ο οποίος διασκευάζοντας το έργο του Αργεντίνου συγγραφέα, τοποθέτησε τη δική του χρονική αφετηρία στην πτώση της χούντας. «Πιστεύω ότι η μεταπολίτευση ήταν μια τομή στην κοινωνία η οποία, αντί να φέρει μια σύγχρονη Ελλάδα με αξίες ιδανικά και κοινωνική συνοχή, έφερε ψέματα: φρούδες ελπίδες και ψεύτικα όνειρα. Αυτές οι κακοτοπιές ήρθαν με μια πρόσκαιρη ευφορία η οποία αντί να μας οδηγήσει στην εξέλιξη, τελικά μας έριξε μέσα σε ένα καζάνι από το οποίο δεν καταφέραμε να βγούμε ποτέ» λέει ο ίδιος στο emakedonia.gr με αφορμή την πρεμιέρα της παράστασης στις 10 Οκτωβρίου. Όπως εξηγεί, αν αυτή η «γέφυρα» της μεταπολίτευσης είχε αξιοποιηθεί «με μια ελάχιστη σοβαρότητα» θα μπορούσαμε αυτή τη στιγμή να μιλάμε για μια διαφορετική Ελλάδα και για μια κοινωνία η οποία σέβεται την ιστορία της και προχωράει.

Τα «καθάρματα» στρέφονται απέναντι στη νοοτροπία

Και ποιος φταίει γι’ αυτό; Σίγουρα πάντως όχι η μαύρη μας τύχη απαντά. «Φταίει η αγωνία, το πρόσκαιρο, το τώρα, οι πολιτικάντηδες -όλοι αυτοί οι Μαυρογιαλούροι οι οποίοι μας βρήκαν στη ζωή μας. Θα μου πείτε, η κάθε κοινωνία αξίζει τους Μαυρογιαλούρους που εκλέγει και θα έχετε δίκιο. Ίσως όμως τώρα που βλέπουμε από μια απόσταση όλη αυτή την εποχή και καταλαβαίνουμε τι, πώς και γιατί έγινε αλλά και πού μας οδήγησε τελικά, κοινωνικά και οικονομικά, να αντιλαμβανόμαστε τα τεράστια λάθη που έγιναν για εμάς και, κυρίως, για τις επόμενες γενιές. Γιατί καλά τα δάνεια, καλός ο πολιτισμός και ο πρόσκαιρος πλούτος αλλά τελικά όλο αυτό το οποίο ήρθε μετά ήταν τρομακτικό για όλους μας.»

Στη συνέχεια τονίζει πως μπορεί πλέον να έχουμε μεγαλύτερη γνώση για το τι συνέβη, οι κοινωνίες όμως σκληραίνουν και δύσκολα αλλάζουν. «Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανένας μας δεν μπορεί να δώσει έτοιμες απαντήσεις. Τα “καθάρματα” στρέφονται απέναντι στη νοοτροπία η οποία είναι θλιβερή. Μάθαμε σε αυτή τη χώρα, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, πως κάποιος κάπως θα μας βολέψει, κάπου θα έχω ένα βύσμα, κάπως θα φάω τον απέναντι ενώ βλέπουμε άπραγοι να καταστρατηγείται το κράτος δικαίου και οι κολόνες της δημοκρατίας να ταρακουνιούνται συθέμελα.»

Το θέατρο είναι ένας αγώνας

Ο Χριστόφορος Χριστοφορίδης ανήκει στη γενιά που έζησε στο μεδούλι της την οικονομική κρίση αφού τον βρήκε λίγα χρόνια μετά την ενηλικίωσή του και, όπως λέει χαρακτηριστικά, «το βίωσε όλο». Τότε ήταν τελειόφοιτος στη δραματική σχολή του Ίασμου και δούλευε στο ελεύθερο θέατρο της πόλης. Βέβαια στο θέατρο πάντα ήταν δύσκολα, ειδικά στη Θεσσαλονίκη, και πάντα έπρεπε κανείς να έχει γερό στομάχι για να ασχοληθεί, με την κρίση όμως, ένα παραπάνω. «Το θέατρο είναι ένας αγώνας που είναι ωραίος όταν μάθεις να ζεις με αυτό. Έχει τίμημα αλλά και πολύ έντονες χαρές, κάποιου είδους ανταπόδοση, έστω καλλιτεχνική πολλές φορές. Αυτά είναι που σε κρατάνε ζωντανό και δυνατό. Το ότι γουστάρεις να το κάνεις με όλο σου το σώμα, με όλη σου την ενέργεια, με όλο σου το μυαλό, με όλη σου την ψυχή.»

Παρά τις δυσκολίες ο ίδιος δεν σκέφτηκε ποτέ να φύγει στο εξωτερικό, περισσότερο τον απασχόλησε αν θα κατέβει Αθήνα κάτι το οποίο επίσης δεν έκανε τελικά αφού, όπως λέει, είχε ήδη δημιουργήσει πυρήνα στη Θεσσαλονίκη. «Ήταν επιλογή να μείνω, αγαπάω την πόλη και είμαι σταθερά εδώ» τονίζει. Δεν μπορεί όμως να μη σχολιάσει την κατάσταση στο ελεύθερο θέατρο της Θεσσαλονίκης η οποία τροφοδοτεί συνεχώς την Αθήνα με τους καλλιτέχνες της. «Εκτός από το ΚΘΒΕ που είναι ο πυρήνας, δεν υπάρχουν πολλές δυνατότητες. Οι καλλιτέχνες στηρίζονται μόνο στους εαυτούς τους για να υπάρξουν. Καλές οι παραστάσεις της Αθήνας δεν ενισχύουν όμως το πολιτιστικό προϊόν και τους καλλιτέχνες της Θεσσαλονίκης. Δεν τους δίνουν δύναμη και αυτοπεποίθηση να συνεχίσουν να παράγουν στην πόλη τους. Δυστυχώς, οι Θεσσαλονικείς είναι θεατές της μαρκίζας αλλά η Θεσσαλονίκη δεν έχει τηλεοπτικούς ή κινηματογραφικούς καλλιτέχνες. Φυσικά η Τέχνη, δεν είναι “ή αυτοί ή εμείς” -δεν υπάρχουν τέτοια θέσφατα- απλά να γνωρίζουμε όλοι το πολιτιστικό προϊόν της πόλης χρειάζεται στήριξη γιατί φτωχαίνει χρόνο με το χρόνο.»

Το Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης 

Απέναντι σε αυτή την Αθηνοκεντρική λογική, ο ίδιος μαζί με τον Βασίλη Αραμπατζή, που για χρόνια διατηρούσαν την εταιρία παραγωγής Twinmagination, την περασμένη σεζόν άνοιξαν το Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης. Ο Χριστόφορος Χριστοφορίδης είναι ο καλλιτεχνικός επιμελητής του προγράμματος και με αυτή την ιδιότητα αναφέρθηκε και στον φετινό καλλιτεχνικό προγραμματισμό του θεάτρου. «Προχωρήσαμε με μότο “η Τέχνη δεν παρατηρεί, συμμετέχει” και με την πεποίθηση του Θεάτρου Τεχνών ότι είναι ένα θέατρο το οποίο θέλει να βρίσκεται σε αντίσταση: σε αντίσταση με το σύστημα, τη βία και όλα όσα ανεχόμαστε και έχουν γίνει κανονικότητα. Αν παρακολουθήσετε το πρόγραμμα, νομίζω ότι θα καταλάβετε ποια είναι η σύνδεση και ποιες φωνές θεωρούμε ότι πρέπει να ακουστούν.» σημειώνει. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσαν στην στήριξη του θεάτρου της Θεσσαλονίκης ότι για αυτό τον λόγο δημιούργησαν και το πρόγραμμα Support SKG Theater το οποίο «αποτελεί μια στρατηγική πρωτοβουλία στήριξης των θεατρικών ομάδων της Θεσσαλονίκης, δίνοντας προτεραιότητα σε ομάδες που μοιράζονται το όραμα και την αισθητική του χώρου». «Θεωρήσαμε ότι θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε στην πόλη ένα κύτταρο πολιτισμού για να φιλοξενούμε καλλιτέχνες της ίδιας της πόλης με ευνοϊκότερους όρους στη σκηνή ώστε να τους δώσουμε φωνή και τη δυνατότητα να ακουστούν. Είχαμε εταιρία παραγωγής και ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι» τονίζει. 

Τρίτη 29 Σεπ 2026, 14:20

«Η τέχνη δεν παρατηρεί. Συμμετέχει»: Το Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης υποδέχεται τη νέα σεζόν με ένα πλούσιο πρόγραμμα

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

 Ο καθένας από το μετερίζι του 

Γενικότερα ο ίδιος πιστεύει πως σκοπός της Τέχνης είναι να προσπαθεί με τον τρόπο της να κρατήσει αντίσταση και να μην είναι απλά ψυχαγωγία. «Η Τέχνη είναι ένα εργαλείο και με όση δύναμη έχει, προσπαθεί να μιλήσει για όσα απασχολούν, να θέσει ερωτήματα, να ανοίξει συζητήσεις. Ίσως το βλέπω πολύ ρομαντικά αλλά πιστεύω πως ίσως να μπορούμε κι εμείς να βάλουμε ένα λιθαράκι στο να γίνουμε όλοι μας λίγο καλύτεροι άνθρωποι, να συμπεριφερόμαστε με λίγο περισσότερη αγάπη απέναντι στην καθημερινότητα και επιτέλους να αποκτήσουμε παραπάνω κριτική σκέψη: αυτό είναι κάτι στο οποίο προσπαθούν, κατά τη γνώμη μου, να μας ευνουχήσουν. Θέλουν δηλαδή να δημιουργήσουν ανθρώπους που δεν μπορούν να σκεφτούν κριτικά και συλλογικά και που δεν νιώθουν ότι έχουν τη δύναμη να αλλάξουν κάτι. Θέλουν να δημιουργήσουν ανθρώπους φοβικούς σπέρνοντας μια αδιανόητη φοβία μέσα στην κοινωνία και μια φοβισμένη κοινωνία, ξέρετε, μπορεί να φέρει πάρα πολλά πράγματα τα οποία τώρα μπορεί να τα θεωρούμε και αδιανόητα. Σε όλα αυτά εμείς πρέπει να αντισταθούμε με όποιον τρόπο γίνεται».

Στην τελική, λέει, ο καθένας προσπαθεί από το δικό του μετερίζι. «Εμείς είμαστε καλλιτέχνες και έχουμε ένα θέατρο. Ο δικός μας τρόπος να αντισταθούμε είναι οι παραστατικές τέχνες. Αυτό μπορούμε να κάνουμε, αυτό κάνουμε» καταλήγει.

ΙNFO

Είστε όλοι σας καθάρματα: Ελλάδα 2.0

10,11 & 17,18 Οκτωβρίου 

Σάββατο στις 21:00 & Κυριακή στις 20:00

στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης

Εισιτήρια: more.com